คือผมรู้สึกน้อยใจกับเรื่องการส่งงานที่โรงเรียนครับ คือทุกโรงเรียน ครูทุกคนต้องสั่งงานเด็กเป็นเรื่องปกติและจะจำกัดเวลาการส่งงานที่ตนมอบหมาย
แต่ในกรณีของผมเนี้ย ครูเขาสั่งงานนึงที่จะให้วาดรูปแบบเยอะๆ ซึ่งผมจำไม่ได้เรียกว่าอะไร และครูของผมก็กำหนดให้ส่งวันพฤหัสบดี โดยส่งในคาบแรก แล้วเขาให้เวลาทำแค่สองวัน ซึ่งมันไม่มีใครทำทันเลยยกเว้นผม ซึ่งผมก็ทำเยอะมากๆ แต่ก็ไม่ได้ดีเวอร์ แบบคาดหวังคะแนนที่ดีแบบสุดๆ พอถึงวันที่ต้องส่ง ไม่มีใครทำเสร็จซักคน แต่ครู

ให้ทำได้อีกหนึ่งวัน คือหนึ่งวันของเขานี้แบบสามารถทำให้งานของผมอะสามารถดีขึ้นได้แบบสามร้อยเปอร์เซ็น แต่คือผมดันตัดเส้นด้วยปากกาไปแล้ว ผมนอนเกือบเที่ยงคืนตื่นตีห้า เพื่ออะไร แล้วที่เจ็บใจที่สุดคือคนที่

ไม่ได้ส่งตามกำหนดคือ

ได้ไปประกวด แล้ว

ได้คะแนนเต็ม ผมนี้อยากจะไปตบครูซักป้าปให้มันร้องไห้กลับไปหาแม่เลย ยังไม่พอมันทำน้อยกว่าผมตั้งเยอะระบายสีนิดเดียว แล้วไม่ใช่ครูคนนี้คนเดียว มันเป็นกันทั้งโรงเรียนอะ คนที่ตั้งใจทำงานแบบผมคืออะไรกัน โรงเรียนผมมันสำหรับคนขี้เกียจชัดๆ นี้มันที่ผลิตอนาคตชาติให้ขี้เกียจสันหลังยาว ทำลายชาติ
ผมอยากจะบ้า แล้วคนที่ได้ไปประกวด

วาดแมว ผมวาดหมูป่า หมูป่าของผมมันไม่น่ารักตรงไหน ผมระบายสีมากกว่ามันตั้งเยอะ มัน

ระบายเหมือนตัดเส้นอะ คือมัน

เป็นลูกรักทุกวิชา สรุปคือ ผมน้อยใจกับชีวิต และอิจฉา มีใครเคยเจอความไม่ยุติธรรมของชีวิตบ้าง โครตเจ็บอะ
อุตส่าห์ทำงาน จะทำไปทำไมก็ไม่รู้ ใครเคยเจอบ้าง
แต่ในกรณีของผมเนี้ย ครูเขาสั่งงานนึงที่จะให้วาดรูปแบบเยอะๆ ซึ่งผมจำไม่ได้เรียกว่าอะไร และครูของผมก็กำหนดให้ส่งวันพฤหัสบดี โดยส่งในคาบแรก แล้วเขาให้เวลาทำแค่สองวัน ซึ่งมันไม่มีใครทำทันเลยยกเว้นผม ซึ่งผมก็ทำเยอะมากๆ แต่ก็ไม่ได้ดีเวอร์ แบบคาดหวังคะแนนที่ดีแบบสุดๆ พอถึงวันที่ต้องส่ง ไม่มีใครทำเสร็จซักคน แต่ครู
ผมอยากจะบ้า แล้วคนที่ได้ไปประกวด