เป็นตัวชักนำให้คนอื่นได้ทำบุญ เเต่ทำไมรู้สึกเหมือนตนเองเป็นคนรับเคราะห์ตลอด

ในบ.เป็นบริษัท ที่ผมอายุน้อยที่สุด เเล้ว ในบ.เป็นสัมคม ที่เขาอยู่กันมานาน ประมาณ 20-30 ปี บวก ผมพึ่งเข้ามาทำงานได้ 2 ปี คุยสนิทกับคนทั้งบริษัท เเต่ไม่สุงสิง เพราะมีการนินทา กันภายใน ( บางคน ) วันดีคืน

ที่ตั้งกระทู้นี้ขึ้นมา อยากสอบถามเพื่อนๆครับ ว่า คิดกันยังไงมั้ง จะเขียนเป็นข้อๆครับ เนื่องจาก หัวหน้าได้ตั้งกฎเเละระเบียบ มา ให้พนักงานในการดูเเลทำตาม 1. หัวหน้า ได้เเจ้ง ให้ รับทราบว่า ต้องเข้า งา

เห้ยเเก เราบอกชอบเเกเเล้ว เเกรู้เเล้วว่าเราชอบเเก เเกบอกรู้สึกดีด้วยเวลาคุยชอบเวลาที่เราคุยกัน วันนึงเเกบอกไม่ให้เรารอนั้นคือเเกปัฏิเสธเราทางอ้อมไปแล้วโอเคเราเข้าใจ เเต่เเกทำให้เราคิดเว้ยคิดว่าเรามีหว

เรากับเเฟนคบกันนานพอสมควร จนวันหนึ่งเเฟนเราบอกว่าเขารักเราน้อยลง จาก 100 เหลือ 20% เเล้วที่เหลือคือสงสารเเละเป็นห่วง มันทำให้เรารู้สึกเจ็บ เราไม่เคยรักน้อยลง ซื่อสัตย์เสมอ เเถมมีเเต่เพิ่มขึ้น จนเวลาผ่

คือผมช่วงนี้ผมรู้สึกไม่อยากทำอะไรสักอย่างเลยผมรู้สึกวิตกกังวลบ่อยๆเเละกลัวด้วย. ผมรู้สาเหตุมันนะเเต่พอระบายกับใครเเล้วเเค่ไม่กี่นาทีพอผมรู้สึกดีขึ้นมันจะลืมเเล้วมันก็จะวกกลับมาเป็นความรู้สึกเเย่ๆเเบบน

ขอบอกก่อนว่าผมเป็นคนรุ่นใหม่ นับถือพุทธ นับถือในสมเด็จพระศาสดาสุดใจ ไม่ได้มีเจตนามาหลบหลู่ธรรมะของพระองค์เเต่อย่างใด ***เเต่ผมเคยเจอบางคนที่อยู่วัด ปฏิบัติธรรมตลอด นั่งสมาธิ มีความรู้เรื่องธรรมมะขั้น

สวัสดีค้ะ เรามีเพื่อนสนิทคนหนึ่งชื่อ อุ้ย สนิทกันมากก มาตั้งเเต่อนุบาลเเล้วล่ะค่ะ ตอนนี้เราอยู่ป.5 เรื่องมันมีอยู่ว่า.... ตอนนั้นเราไปเค้าค่ายที่วัดตอนเที่ยงเรานั่งกินข้าวตรงกับ ธาม ซึ่งตอนนั้นเราเอง

คือเรามักจะมีลางสังหรณ์เเบบนี้บ่อยๆเราไม่เเน่ใจว่าลางสังหรณ์หรือเปล่าหรือเพราะอะไรที่ทำให้เรารู้สึกเเละเหตุการณ์นั้นมักจะเกิดขึ้นจริงเเต่เราไม่ได้ฝันนะคะเป็นความรู้สึกที่เข้ามามากกว่า เเละล่าสุดความรู

มันเป็นสิ่งที่เราไม่คิดว่าจะมานั่งเครียด จนกระทั่งปัจจุบัน เล่าก่อนนะคะ เราเป็นลูกคนเดียว เป็นคนที่รับผิดชอบ ทำหน้าที่ตัวเองมาได้ตั้งเเต่เด็กๆ ทำให้แม่ภูมิใจในตัวเรามากๆ ชอบเอาเราไปพูดอวดอยู่บ่อยๆ จนก