ไม่อยากอยู่แล้วควรทำไงดีคะ?

สวัสดีค่ะ วันนี้รู้สึกกับชีวิตมากๆเลย ตลอดเวลาเป็นสิบปีอยู่กับคุณเป็นสโตรกเส้นเลือดในสมองตีบ อัมพฤกษ์ จนปัจจุบัน ติดเตียงลุกเดินไม่ได้ประมาณเกือบปีแล้ว มักจะเจอคำพูดที่คอยบั่นทอน ทั้งๆที่ดูแลทุกอย่างใ

คือเค้าเหนื่อยทุกอย่างกับการเรียนเบื่อชีวิตทุกอย่างวันๆอยู่แต่ในห้องไม่รู้จะมีชีวิตไปเพื่ออะไรมันหมดไฟทุกอย่างกับการใช้ชีวิตทุกอย่างเลยเจอแต่อะไรเดิมๆพยายามหาอะไรทำทุกอย่างก็ไม่มีอะไรดีขึ้นเลยค่ะทุกคน

ทุกคนเป็นมั้ย เราว่าทุกคนไม่ชอบความเปลี่ยนแปลง หรืออาจจะเป็นบางคนก็ได้ เราแค่อยากใช้ชีวิตที่สงบ มีความสบายใจ หรือเราเริ่มมีอายุมากขึ้น เราเลยอยากมีชีวิตแบบนี้ แค่อยาก ดูแลตัวเอง อยู่บ้านที่สงบๆมีเวลา

รู้สึกเบื่อๆเหนื่อยๆ อยากจากโลกนี้ไปทำไงดีคะ รู้สึกโดดเดี่ยว ไม่มีใครเข้าใจ

ขอบคุณทุกกำลังใจและคำแนะนำมาก ๆ เลยค่ะ…

ตรงตามหัวข้อกระทู้เลยว่า “เมื่อไหร่ที่เราควรพบจิตแพทย์” ไม่รู้ว่าคำตอบอยู่ในคำถามหรือไม่ แต่มันเป็นคำถามที่ดังอยู่ในหัวมานานมากๆแล้ว นานมากจนนึกไม่ออกแล้วว่าเราเริ่มมีความคิดนี้ตั้งแต่เมื่

อยากรู้ว่ามีใครเคยเป็นมั้ยคะ คือแบบเบื่อ ไม่อยากทำอะไรเลย ไม่อยากกินข้าว ไม่อยากนอน ไม่อยากทำสิ่งต่างๆ ไม่อยากคุยกับใคร เหงา โดดเดี่ยว กลางคืนก็คิดเรื่อยเปลื่อยซึมๆ หมดแพชชั่นในการใช้ชีวิต แต่ก็ไม่ได้

คุณแม่เสียไปได้ปีกว่าๆแล้วค่ะ ยังมีวันที่ร้องไห้คิดถึงแบบทรมานมากๆ คิดถึงแต่ทำอะไรไม่ได้ ยิ่งเป็นลูกคนเดียว พ่อก็ไม่ค่อยได้อยู่ด้วยกัน เลยต้องดูแลตัวเองเอง หันไปบางทีก็ไม่เจอใคร เพราะแม่เป็นเซฟโซนเด

รู้สึกเบื่อทุกอย่าง อ่อนไหวง่าย ขี้เกียจทุกอย่างแม้กระทั่งกินข้าว รู้สึกเหนื่อยไปซะทุกอย่างเลยค่ะ ทำไงดีคะ

แฟนบอกช่วงนี้เหนื่อยกับงาน อยากอยู่เงียบๆ ดูหนัง อยากใช้เวลาอยู่กับตัวเอง รู้สึกห่างกัน ไม่เหมือนเดิมกับช่วงแรกๆที่คบ อยู่คนเดียวมันดีกว่า แต่ก็อยากมีเรา *ไม่มีเรื่องคนอื่นเข้ามาเกี่ยวค่ะ