ขอโทษที่ไปคิดถึงเธอแทบทุกวัน

หลังจากเขาพูดประโยคสุดท้าย “ผมไม่อยากให้คุณหายไปจากผมเลย… แม้แค่วันเดียว” เรานิ่งไปประมาณห้าวินาที — แต่ที่หัวใจ เต้นแรงเหมือนเบรกไม่อยู่ เขายังไม่ปล่อยมือออกจากไหล่เรา อาจเพร

คือแฟนเราเขาเป็นลูกชายคนเดียวค่ะ พ่อแม่เขาก็จะห่วงเขามากกกกกกก และเขาก็เชื่อฟังและเกรงใจพ่อแม่มาก ละเวลาเราจะไปไหนกับเขามันก็จะมีปัญหาว่า พ่อแม่เขาไม่ให้ไปเพราะเป็ยห่วงอะไรแบบนี้ และแฟนเราก็ปฏิเสธไม่เ

ถึงเธอ คนที่ผมรักมากกว่าตัวเองในวันนี้ ถ้าหากสุดท้ายเราไม่ได้เดินไปด้วยกันข้างหน้าผมขอแค่อย่างเดียว ผมขอให้เธอได้เจอกับใครสักคนที่พร้อมจะดูแลเธอ เข้าใจเธอ และรักเธอในแบบที่เธอเป็น ยอมรับในข้อเสียของเธ

ในวันที่เธอนิ่งเฉย เราทำทุกทางแล้วจริงๆ เราลดศักดิ์ศรี ยอมอ้อนวอน ยอมขอร้อง เพียงเพื่อจะรู้ว่าเธอยังโอเคไหม แต่ความเงียบของเธอคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุด ว่าเธอไม่ได้ต้องการความห่วงใยจากเราอีกต่อไปแล

คือมีผู้ชายคนนึงที่เราตามจีบมา3ปีทั้งๆที่เขาก็รู้มาโดยตลอดว่าเราชอบเขา เขาเป็นคนที่เหมือนจะเย็นชาแค่กับเราคนอื่นเขาก็คุยด้วยปกติดีนอกจากเราที่เวลาเรานั่งข้างๆหรือชวนนคุยจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ตอนนี้เรา

คือมีเพื่อนผู้ชายอยู่คนนึงซึ่งเป็นโรงเรียนที่เราย้ายไปตอนเทอมสอง แล้วตอนเราย้ายไปแรกๆ แทบไม่เคยคุยกันนอกจากจะอยู่งานกลุ่มกับสีเดียวกันก็แทบไม่มีปฏิสัมพันธ์อะไรอีก จนช่วงใกล้ปิดเทอมถึงได้เริ่มคุยกันพอค

- ใต้แสงจันทร์สีเงินที่โปรยลงมาอย่างเงียบงัน - หญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ริมหน้าต่างเก่า - สายลมอ่อนพัดผ่านเส้นผมยาวของเธอ - ราวกับกำลังเล่าเรื่องบางอย่างที่ไม่มีใครได้ยิน - ดวงตาของเธอสะท้อนแสงจันทร์ - แต

น้ำใสใส ไหลล่วง ออกจากตา ฉันเรยหยิบ ปากกา จากกระเป๋า มาขีดเขียน เรียงร้อย เป็นกลอนเศร้า เพื่อคลายเหงา คลายเศร้า วังเวงใจ ฉันเริ่มเพ้อ เริ่มรำพัน ถึงคนรัก สุดจะหัก ใจห้าม ให้นึกถึง นั่งระทม หัวใจ เฝ้า

เป็นสถานที่ดีเยี่ยมไม่เบา เจ็ดโมงเช้าฉันมาถึงคนึงหา โอ้วันนี้ฉันไม่มีเวลา โทรศัพท์มาหาเธอให้เจอกัน นับสิบเอ็ดนาฬิกาผ่านมาได้ อาหารจีนฉันกินไปจนพ้นผัน บ่ายสามโมงใจโหวงเหวงเกรงคลาดกัน โรงแรมนั้นฉันกลับ