เรื่องของเรื่องคือว่า
ตอนนี้เราทำงานในกรุงเทพและมีบ้านเป็นของตัวเองอยู่กันสามคนพ่อแม่ลูก
ส่วนเพื่อนของเราเป็นแม่บ้านเลี้ยงเดียวที่ตจว (สามีเสียชีวิต)
อยากพาลูกๆมาเรียนและมาทำงานที่กรุงเทพค่ะ
ซึ่งเพื่อนก็โทรมาปรึกษาตั้งแต่ที่มีปํญหาครั้งแรกๆ เราก็โอเคพยายามจะช่วยทุกอย่างเท่าที่เราช่วยได้แนะนำงาน และแนะนำคนที่หางานให้ ช่วยเรื่องเอกสารการหางานต่างๆ ตรงนี้เราไม่มีปัญหาเลยค่ะ
เราก็มีพี่ที่รู้จักอยู่คนนึง สมมุติชื่อพี่กันต์ เขาตกลงจะช่วยหางานให้เพื่อนด้วย ซึ่งพี่เขาก็ช่วยหางานและหาลูกค้าส่งให้เพื่อนเรามีรายได้ทุกเดือนค่ะ คือตอนแรกเราพยายามที่จะแนะนำให้เพื่อนกับพี่คนนั้นเพื่อคบกัน แต่เพื่อนเราบอกว่าพี่กันต์ไม่ใช่สเปคค่ะ แต่ตัวพี่กันต์เองก็มีใจให้เพื่อนเราเลยพยายามช่วยเหลือเต็มที่
ซึ่งตรงนี้เราปล่อยเขาคุยกันเอง หมายถึงเรื่องรบกวนเรื่องอื่นนอกจากงาน
เพราะเพื่อนเราไม่ได้ชอบพี่กันต์ เราเลยเบนสายมาให้ทั้งสองคนคุยเรื่องงานแทนค่ะ
ผ่านไปหลายเดือน เพื่อนพร้อมที่จะย้ายมากรุงเทพ แต่ยังไม่พร้อมที่จะไปเช่าอยู่เพียงลำพังแม่ลูก
ซึ่งเราก็เสนอให้มาอยู่กับเราได้ เพราะบ้านเรายังมีห้องว่างและพื้นที่เพียงพอต้อนรับเพื่อนกับลูกได้ และครอบครัวเราก็โอเคกันทุกคน
แต่เพื่อนเราบอกอยากย้ายไปอยู่ที่บ้านของพี่กันต์มากกว่า พี่กันต์ก็มีบ้านเป็นของตัวเองและมีน้องของพี่กันต์ก็อาศัยอยู่ด้วย ซึ่งเพื่อนเราเองก็ยืนยันคำเดิมว่าไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกับพี่กันต์แค่อยากไปอยู่เพื่อดูแลและตอบแทนที่พี่กันต์คอยช่วยเหลือ
สำหรับเราถ้าเพื่อนเราไม่ได้ชอบพอกับพี่กันต์
แล้วเพื่อนจะย้ายไปอยู่ที่นั่น เหมือนเป็นการรบกวนและให้ความหวังพี่กันต์มากกว่าพราะเพิ่งรู้จักกันไม่นาน ซึ่งเราคิดว่านางอาจจะอยากประหยัดค่าใข้จ่ายด้วยกันไปอาศัยอยู่ที่บ้านพี่กันต์ แต่เรารู้สึกไม่โอเคกับตรงนี้มาก
เราเป็นกังวลเรื่องนี้ เพราะถึงพี่กันต์จะมีใจให้เพื่อนเรา แต่เพื่อนเราไม่รู้สึกแบบเดียวกัน ถ้าเป็นเรา เรานะเลือกอยู่กับเพื่อนของเราดีกว่า อย่างน้อยก็เพื่อนเรา เพราะเราคงเกรงใจพี่กันต์มาก เพิ่งรู้จักกันและรบกวนเรื่องอื่นไปแล้ว
สำหรับเรา, เราตีความไปว่า
1. เพื่อนไม่อยากมารบกวนเรา
2. เพื่อนไม่มั่นใจว่าเราจะดูแลเอนกับลูกได้
3. เพื่อนต้องความมั่นใจว่ามีคนสามารถช่วยดูแลเพื่อนกับลูกได้ จนกว่าช่วงเวลาที่ยากลำบากจะผ่านไปได้
หรือว่า เราคิดมากเกินไปเอง? ทุกคนโตแล้วควรปล่อยให้เขาคิดและตัดสินใจกันเอง...
ทุกคนคิดว่ายังไงคะ?
มีเรื่องสงสัยเกี่ยวกับเพื่อนค่ะ
ตอนนี้เราทำงานในกรุงเทพและมีบ้านเป็นของตัวเองอยู่กันสามคนพ่อแม่ลูก
ส่วนเพื่อนของเราเป็นแม่บ้านเลี้ยงเดียวที่ตจว (สามีเสียชีวิต)
อยากพาลูกๆมาเรียนและมาทำงานที่กรุงเทพค่ะ
ซึ่งเพื่อนก็โทรมาปรึกษาตั้งแต่ที่มีปํญหาครั้งแรกๆ เราก็โอเคพยายามจะช่วยทุกอย่างเท่าที่เราช่วยได้แนะนำงาน และแนะนำคนที่หางานให้ ช่วยเรื่องเอกสารการหางานต่างๆ ตรงนี้เราไม่มีปัญหาเลยค่ะ
เราก็มีพี่ที่รู้จักอยู่คนนึง สมมุติชื่อพี่กันต์ เขาตกลงจะช่วยหางานให้เพื่อนด้วย ซึ่งพี่เขาก็ช่วยหางานและหาลูกค้าส่งให้เพื่อนเรามีรายได้ทุกเดือนค่ะ คือตอนแรกเราพยายามที่จะแนะนำให้เพื่อนกับพี่คนนั้นเพื่อคบกัน แต่เพื่อนเราบอกว่าพี่กันต์ไม่ใช่สเปคค่ะ แต่ตัวพี่กันต์เองก็มีใจให้เพื่อนเราเลยพยายามช่วยเหลือเต็มที่
ซึ่งตรงนี้เราปล่อยเขาคุยกันเอง หมายถึงเรื่องรบกวนเรื่องอื่นนอกจากงาน
เพราะเพื่อนเราไม่ได้ชอบพี่กันต์ เราเลยเบนสายมาให้ทั้งสองคนคุยเรื่องงานแทนค่ะ
ผ่านไปหลายเดือน เพื่อนพร้อมที่จะย้ายมากรุงเทพ แต่ยังไม่พร้อมที่จะไปเช่าอยู่เพียงลำพังแม่ลูก
ซึ่งเราก็เสนอให้มาอยู่กับเราได้ เพราะบ้านเรายังมีห้องว่างและพื้นที่เพียงพอต้อนรับเพื่อนกับลูกได้ และครอบครัวเราก็โอเคกันทุกคน
แต่เพื่อนเราบอกอยากย้ายไปอยู่ที่บ้านของพี่กันต์มากกว่า พี่กันต์ก็มีบ้านเป็นของตัวเองและมีน้องของพี่กันต์ก็อาศัยอยู่ด้วย ซึ่งเพื่อนเราเองก็ยืนยันคำเดิมว่าไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกับพี่กันต์แค่อยากไปอยู่เพื่อดูแลและตอบแทนที่พี่กันต์คอยช่วยเหลือ
สำหรับเราถ้าเพื่อนเราไม่ได้ชอบพอกับพี่กันต์
แล้วเพื่อนจะย้ายไปอยู่ที่นั่น เหมือนเป็นการรบกวนและให้ความหวังพี่กันต์มากกว่าพราะเพิ่งรู้จักกันไม่นาน ซึ่งเราคิดว่านางอาจจะอยากประหยัดค่าใข้จ่ายด้วยกันไปอาศัยอยู่ที่บ้านพี่กันต์ แต่เรารู้สึกไม่โอเคกับตรงนี้มาก
เราเป็นกังวลเรื่องนี้ เพราะถึงพี่กันต์จะมีใจให้เพื่อนเรา แต่เพื่อนเราไม่รู้สึกแบบเดียวกัน ถ้าเป็นเรา เรานะเลือกอยู่กับเพื่อนของเราดีกว่า อย่างน้อยก็เพื่อนเรา เพราะเราคงเกรงใจพี่กันต์มาก เพิ่งรู้จักกันและรบกวนเรื่องอื่นไปแล้ว
สำหรับเรา, เราตีความไปว่า
1. เพื่อนไม่อยากมารบกวนเรา
2. เพื่อนไม่มั่นใจว่าเราจะดูแลเอนกับลูกได้
3. เพื่อนต้องความมั่นใจว่ามีคนสามารถช่วยดูแลเพื่อนกับลูกได้ จนกว่าช่วงเวลาที่ยากลำบากจะผ่านไปได้
หรือว่า เราคิดมากเกินไปเอง? ทุกคนโตแล้วควรปล่อยให้เขาคิดและตัดสินใจกันเอง...
ทุกคนคิดว่ายังไงคะ?