สวัสดีค่ะ หนูเป็นนักศึกษา แต่เรียนไปแล้วปี1 เรียนต่อไม่ไหว เพราะไปเรียนสาขาที่ตัวเองไม่ถนัดเลย(จริงๆจะหยุดเรียนตอนจบม.6 แต่ญาติๆให้ลองไปเรียนก่อนที่ญาติทำงานอยู่ ช่วยเข้าเรียนได้ ไม่อยากให้หยุดเรียน เพราะเพราะเป็นผู้หญิงดูไม่ดี) ซึ่งเรามีพ่อป่วยอัมพฤกษ์ด้วยตอนอยู่ม.6 ตอนนั้นเลยคิดจะดรอปช่วยที่บ้านก่อน(แม่ทำธุรกิจส่วนตัว)ให้ส่งน้องเรียนให้จบก่อน อย่างน้อยเราก็จบม.6แล้ว แต่แม่ให้ไปเรียน แม่บอก ดูแลได้ แต่พอเรียนได้สักพัก ปัญหาก็มาไม่ขาด เรื่องเงิน ส่งไม่ทัน ทั้งน้อง ทั้งเรา เพราะแม่ต้องทำงานส่งเราทั้ง2คน บวกกับต้องดูแลพ่อ ซึ่งตอนนั้นเราเครียดมากๆ ทั้งเรื่องเงิน เรื่องเรียน ที่ต้องทนเรียนสาขาไม่ถนัด เพื่อให้ญาติๆพอใจที่เราได้เรียน แม้ตัวเราไม่มีความสุขเลย ร้องไห้ทุกสัปดาห์ และสงสารน้อง ที่ต้องออกเรียน เพราะแม่ไม่ทันส่งเงิน เลยตัดสินใจบอกแม่ว่า ไม่ไหวจริงๆ ขอออกเรียนก่อนได้ไหม ไม่ไหวกับการเรียน(จริงๆอยากช่วยดูแลพ่อ เพราะจะให้แม่ได้ทำงานเต็มที่ ส่งน้องเรียนจนจบ น้องอายุ16ค่ะ) และเราค่อยไปกลับไปเรียน แม่ก็บอกว่าแล้วแต่เลย อาจเป็นเพราะ เราบ่นให้แม่ฟังบ่อย ว่าไม่ไหว แม่เลยเอือมมั้งคะ เลยบอกตามใจ แต่พอเราออกได้สักพัก ญาติๆดูไม่พอใจมากๆ แม่ก็มีบ่นบ้าง จนรู้สึกว่าตัวเองเครียดกว่าเดิม เราจะช่วยดูแลพ่อ เป็นเรื่องผิดด้วยหรอคะ อยากให้น้องจบเรียนไวๆ ซึ่งถ้าให้น้องสาวตัวเองไปทำงานอายุแค่นี้ ก็ไม่เหมาะ เราเลยเลือกหยุดเรียน เพื่อดูแลพ่อ เพราะคนป่วยเป็นอมพฤกษ์ ช่วยตัวเองแทบไม่ได้ ต้องยกกินข้าวทุก3เวลา ซึ่งเรารู้ว่าแม่เรา ทำไม่ไหวแน่ๆเพราะแม่ก็ร่างกายไม่ได้แข็งแรงมาก(แม่เคยผ่าตัดมดลูก ทำให้ไม่สามารถยกของหนักได้ๆและต้องทำงานส่งเรียนค่ะ ที่เขียนกระทู้นี้ อยากถามความเห็นค่ะ ว่าเราเป็นคนเห็นแก่ตัวมากขนาดนั้นเลยหรอคะ มีแต่คนบอกว่าไม่นึกถึงครอบครัว ออกเรียน ลำบากครอบครัว (ซึ่งญาติๆเราไม่รู้ดีเลย ว่านิสัยครอบครัวเราเป็นแบบไหนที่รู้ๆว่าพ่อป่วยเป็นอัมพฤกษ์แค่นั้น คืออยากถามความเห็นค่ะ เพราะเราเป็นคนนึงที่ตัดสินใจอะไรไม่เป็นเลย อยากรู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้ของตัวเอง พลาดหรือคิดดีแล้วคะ
หยุดเรียน1ปี ช่วยที่บ้าน เพราะครอบครัวป่วย