เริ่มเลยคือ
บ้านเรามีพี่น้องเยอะมาก แต่ทุกคนก็มีแฟนออกไปอยู่กับแฟนกันหมด วันหยุดหรือวันสำคัญอะไรก็จะมารวมตัวกัน ทำนู่นนี่
แต่เรื่องมันไม่ใช่ตรงนั้นคือว่า พอทุกคนออกไปอยู่กับแฟน ที่บ้านก็จะมีแค่พ่อแม่แล้วก็เรา ซึ่งเราก็มีแฟนเคยออกไปอยู่กับแฟนแล้ว
แต่แม่ให้กลับมาอยู่บ้าน เหตุผลของแม่คือ น้องเหงา (น้องอยู่ประถม) คือเวลาทำงานทุกคนออกไปทำงานข้างนอกพอน้องเลิกเรียน
กลับมาถึงบ้านไม่มีใครอยู่บ้าน ส่วนใหญ่พ่อกับแม่ก็ทำงานทั้งกลางวันและกลางคืน น้องก็ไม่ได้เจอใครพ่อกับแม่กลับมมาน้องก็นอนแล้ว
เราก็เลยกลับมาอยู่บ้าน แต่ทีนี้ เราเป็นคนนอนเช้า ซึ่งเราเคยปรับและพยายามหลายรอบมากฝืนไม่นอนทั้งวันเพื่อจะมานอนตอนกลางคืน
จะได้นอนเป็นเวลาปกติแบบที่คนปกตินอนกัน แต่ทำได้1วัน อีกวันก็ไม่นอนทั้งคืนแบบที่ไม่ง่วงเลยสักนิด ข่มตาก็แล้ว นอนฟังอะไรเพลินๆก็แล้ว
แต่ก็มานอนกลางวันเหมือนเดิม จนเมื่อวาน แม่บอกว่าแม่กลับมาถึงบ้านแล้วน้องนอนร้องไห้ แม่ถามน้องก็บอกว่า อยู่มันก็ร้องออกมาเอง (คงจะไม่กล้าบอกเหตุผลที่แท้จริงเราก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร) เราก็คุยกับแม่ว่าน้องคงเสียใจอะไรรึเปล่าเพราะร้องไห้เพราะเหงาคงไม่ใช่ จนเช้าอีกวันตอนเช้าแม่มาบอกเราว่า
แม่ถามน้องแล้วน้องก็บอกก็เหงานิดนึง เลยร้อง คือเราควรทำยังไง พี่ๆคนอื่นมีแฟนก็ออกไปอยู่กับแฟนกันได้ แต่กลับเราพอเราไปบอกให้กลับมาอยู่กับน้อง
เราก็รักน้องไม่ใช่ไม่รัก แต่แค่ไม่เข้าใจว่าทำไมกลับพี่ๆคนอื่นแม่ไม่บอกให้กลับมาอยู่กับน้องบ้าง เป็นเราตลอด แล้วถ้าเราจะออกไปใช้ชีวิตไปเริ่มไปสร้างชีวิตของเราบ้างมันไม่ได้เลยเหรอ ถ้าเราออกไปอยู่กับแฟนแล้วเราผิดไหม ใจนึงตอนนี้เราก็สงสารน้อง แต่เราก็สงสารตัวเอง ทำไมแม่ไม่เปลี่ยนจากพูดให้เรารู้สึกผิดเพื่อจะได้อยู่กับน้อง เปลี่ยนเป็น บอกกับพี่ๆทุกคนว่าใครหยุดใครว่างวันไหนก็มาอยู่กับน้องบ้าง ซึ่งโอเคเราเข้าใจว่าทุกคนก็ไม่ได้ว่างทุกวัน
แต่ลองเปลี่ยนเป็นว่างเมื่อไหร่ก็เข้ามาบ้าง เราควรทำยังไงและรู้สึกยังไงต่อ ที่น้องร้องไห้เพราะตอนนี้เราอยู่บ้านแต่เรานอนตอนกลางวัน(ในห้องตัวเอง)ไม่ได้ออกไปนั่งเล่นนั่งคุยกับน้อง ทั้งๆที่ถ้าวันไหนเรายังไม่นอนน้องกลับบ้านมาเจอกันน้องก็เล่นแต่โทรศัพท์ ดูตต อ่านนิยายอะไรของนาง ก็คือถ้าเราไม่นอนก็ไม่ได้มีกิจกรรมอะไรทำร่วมกัน แต่แม่มาบอกว่าน้องร้องเพราะเราไม่อยู่เล่นเจอคุยกับน้อง เราเหมือนไม่มีความรู้สึกสำหรับคนอื่นเลย วันเกิดทุกคนในบ้านก็จะแฮปพิมพ์ข้อความในกลุ่มบ้านกันมารวมกันที่บ้านเป่าเค้กกัน แต่พอถึงวันเกิดเราทีไรในกลุ่มบ้านจะมีแต่แม่กับพ่อที่แฮปเราและจัดงานวันเกิดพี่คนโตของเราก็ยังไม่มาด้วยซ้ำ วันเกิดน้องไปกินข้าวนอกบ้านพี่คนโตให้เงินให้ของขวัญตลอด บอกน้องว่าอยากได้อะไรก็บอกได้ตลอด ตัดมาที่เราแม้แต่คำอวยพรยังไม่มีสักคำ ลึกๆเราก็น้อยใจ แต่อีกใจก็คิดว่าคงจะเป็นเพราะว่าเมื่อก่อนเราทำตัวไม่ดี คือเมื่อก่อนตอนวัยรุ่นเราเป็นเด็กไม่ดีคนนึงเลยแหละ แต่เวลาผ่านมาอะไรก็เปลี่ยน เราว่าเราตอนนี้ในบรรดาคนอายุรุ่นเดียวกับเรา (นับในกลุ่มที่ทำเรื่องไม่ดี เกเรแบบเมื่อก่อน) เราไม่มีเลย ไม่เคยทำแบบเมื่อก่อนเลย ลึกๆเราน้อยใจแต่เราอยู่กับคำว่าน้อยใจมาเกือบทั้งชีวิต ตอนนี้ไม่รู้ว่าควรทำยังไง เราก็ไม่ได้มีความสุขเพราะตอนนี้เรามีแฟนเราก็อยากไปอยู่กับแฟนสร้างเนื้อสร้างตัวกัน อยู่นี่น้องก็ร้องไห้เพราะเรา และถ้าเราไม่อยู่ที่นี่มันจะเป็นยังไง หนูเครียด มากๆ 😭T_T
หนูควรทำยังไง
บ้านเรามีพี่น้องเยอะมาก แต่ทุกคนก็มีแฟนออกไปอยู่กับแฟนกันหมด วันหยุดหรือวันสำคัญอะไรก็จะมารวมตัวกัน ทำนู่นนี่
แต่เรื่องมันไม่ใช่ตรงนั้นคือว่า พอทุกคนออกไปอยู่กับแฟน ที่บ้านก็จะมีแค่พ่อแม่แล้วก็เรา ซึ่งเราก็มีแฟนเคยออกไปอยู่กับแฟนแล้ว
แต่แม่ให้กลับมาอยู่บ้าน เหตุผลของแม่คือ น้องเหงา (น้องอยู่ประถม) คือเวลาทำงานทุกคนออกไปทำงานข้างนอกพอน้องเลิกเรียน
กลับมาถึงบ้านไม่มีใครอยู่บ้าน ส่วนใหญ่พ่อกับแม่ก็ทำงานทั้งกลางวันและกลางคืน น้องก็ไม่ได้เจอใครพ่อกับแม่กลับมมาน้องก็นอนแล้ว
เราก็เลยกลับมาอยู่บ้าน แต่ทีนี้ เราเป็นคนนอนเช้า ซึ่งเราเคยปรับและพยายามหลายรอบมากฝืนไม่นอนทั้งวันเพื่อจะมานอนตอนกลางคืน
จะได้นอนเป็นเวลาปกติแบบที่คนปกตินอนกัน แต่ทำได้1วัน อีกวันก็ไม่นอนทั้งคืนแบบที่ไม่ง่วงเลยสักนิด ข่มตาก็แล้ว นอนฟังอะไรเพลินๆก็แล้ว
แต่ก็มานอนกลางวันเหมือนเดิม จนเมื่อวาน แม่บอกว่าแม่กลับมาถึงบ้านแล้วน้องนอนร้องไห้ แม่ถามน้องก็บอกว่า อยู่มันก็ร้องออกมาเอง (คงจะไม่กล้าบอกเหตุผลที่แท้จริงเราก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร) เราก็คุยกับแม่ว่าน้องคงเสียใจอะไรรึเปล่าเพราะร้องไห้เพราะเหงาคงไม่ใช่ จนเช้าอีกวันตอนเช้าแม่มาบอกเราว่า
แม่ถามน้องแล้วน้องก็บอกก็เหงานิดนึง เลยร้อง คือเราควรทำยังไง พี่ๆคนอื่นมีแฟนก็ออกไปอยู่กับแฟนกันได้ แต่กลับเราพอเราไปบอกให้กลับมาอยู่กับน้อง
เราก็รักน้องไม่ใช่ไม่รัก แต่แค่ไม่เข้าใจว่าทำไมกลับพี่ๆคนอื่นแม่ไม่บอกให้กลับมาอยู่กับน้องบ้าง เป็นเราตลอด แล้วถ้าเราจะออกไปใช้ชีวิตไปเริ่มไปสร้างชีวิตของเราบ้างมันไม่ได้เลยเหรอ ถ้าเราออกไปอยู่กับแฟนแล้วเราผิดไหม ใจนึงตอนนี้เราก็สงสารน้อง แต่เราก็สงสารตัวเอง ทำไมแม่ไม่เปลี่ยนจากพูดให้เรารู้สึกผิดเพื่อจะได้อยู่กับน้อง เปลี่ยนเป็น บอกกับพี่ๆทุกคนว่าใครหยุดใครว่างวันไหนก็มาอยู่กับน้องบ้าง ซึ่งโอเคเราเข้าใจว่าทุกคนก็ไม่ได้ว่างทุกวัน
แต่ลองเปลี่ยนเป็นว่างเมื่อไหร่ก็เข้ามาบ้าง เราควรทำยังไงและรู้สึกยังไงต่อ ที่น้องร้องไห้เพราะตอนนี้เราอยู่บ้านแต่เรานอนตอนกลางวัน(ในห้องตัวเอง)ไม่ได้ออกไปนั่งเล่นนั่งคุยกับน้อง ทั้งๆที่ถ้าวันไหนเรายังไม่นอนน้องกลับบ้านมาเจอกันน้องก็เล่นแต่โทรศัพท์ ดูตต อ่านนิยายอะไรของนาง ก็คือถ้าเราไม่นอนก็ไม่ได้มีกิจกรรมอะไรทำร่วมกัน แต่แม่มาบอกว่าน้องร้องเพราะเราไม่อยู่เล่นเจอคุยกับน้อง เราเหมือนไม่มีความรู้สึกสำหรับคนอื่นเลย วันเกิดทุกคนในบ้านก็จะแฮปพิมพ์ข้อความในกลุ่มบ้านกันมารวมกันที่บ้านเป่าเค้กกัน แต่พอถึงวันเกิดเราทีไรในกลุ่มบ้านจะมีแต่แม่กับพ่อที่แฮปเราและจัดงานวันเกิดพี่คนโตของเราก็ยังไม่มาด้วยซ้ำ วันเกิดน้องไปกินข้าวนอกบ้านพี่คนโตให้เงินให้ของขวัญตลอด บอกน้องว่าอยากได้อะไรก็บอกได้ตลอด ตัดมาที่เราแม้แต่คำอวยพรยังไม่มีสักคำ ลึกๆเราก็น้อยใจ แต่อีกใจก็คิดว่าคงจะเป็นเพราะว่าเมื่อก่อนเราทำตัวไม่ดี คือเมื่อก่อนตอนวัยรุ่นเราเป็นเด็กไม่ดีคนนึงเลยแหละ แต่เวลาผ่านมาอะไรก็เปลี่ยน เราว่าเราตอนนี้ในบรรดาคนอายุรุ่นเดียวกับเรา (นับในกลุ่มที่ทำเรื่องไม่ดี เกเรแบบเมื่อก่อน) เราไม่มีเลย ไม่เคยทำแบบเมื่อก่อนเลย ลึกๆเราน้อยใจแต่เราอยู่กับคำว่าน้อยใจมาเกือบทั้งชีวิต ตอนนี้ไม่รู้ว่าควรทำยังไง เราก็ไม่ได้มีความสุขเพราะตอนนี้เรามีแฟนเราก็อยากไปอยู่กับแฟนสร้างเนื้อสร้างตัวกัน อยู่นี่น้องก็ร้องไห้เพราะเรา และถ้าเราไม่อยู่ที่นี่มันจะเป็นยังไง หนูเครียด มากๆ 😭T_T