พอดีมันเป็นปัญหาส่วนตัวของผมครับ จะเรียกว่าอิจฉาน้องไหมก็ไม่เชิงครับแค่เป็นความรู้สึกน้อยใจเลยอยากมาระบายให้ฟังครับ
ตอนนี้ผมเป็นนักศึกษากำลังฝึกงานครับ อนาคตก็มีทางไปที่ดีอยู่ครับ
เกริ่นก่อนนะครับ สมัยมัธยมผมเรียนโรงเรียนรัฐครับส่วนน้องเรียนโรงเรียนเอกชนดัง ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดไรมากครับ เพราะผมเรียนไม่ดีกิจกรรมความสามารถพิเศษก็ไม่มีอะไรเก่งเท่าน้อง เรียนโรงเรียนรัฐก็สมกับตัวผมแล้ว
พอขึ้นช่วงจะขึ้นมอปลาย ผมพยายามขยันเรียน และกิจกรรมจนผมคิดว่าผมดีพอที่จะเรียนโรงเรียนเอกชน แต่แม่บอกว่าให้ผมอยู่รัฐต่อจะได้ไม่ต้องยุ่งยากเรื่องเอกสาร แล้วก็จะได้อยู่กับเพื่อน ผมก็ทำตามที่แม่บอกครับ จนถึงม.5 ผมขอกับพ่อและแม่ให้ซื้อมอเตอร์ไซร์ให้ เพื่อใช้ขับไปโรงเรียน พ่อกับแม่ตกลงและสัญญากันไว้ว่าเรียนดีจะซื้อให้ ผมพยายามจนเป็นรองประธานนักเรียน เรียนติดท็อปของสายชั้น จนจบปีพ่อและแม่ก็ทำเหมือนไม่เคยสัญญากันไว้ ก็ผิดที่ผมด้วยแหละครับที่ไม่ได้พูดทวงสัญญาไป หลังจากนั้นตอนม.6 ก็โดนบังคับให้ไปกู้กยศครับ เพราะพ่อพูดว่าจะไม่ส่งเรียนมหาลัย ผมเลยต้องไปกู้ครับ หลังจากนั้นแม่สัญญาว่าถ้าเรียนวิศวะตามที่แม่บอกจะซื้อมอเตอร์ไซร์ให้ ผมก็เข้าตามที่แม่ขอ พอถึงวันผมออกผมวิ่งดีใจไปบอกแม่ แต่แม่บอกแค่ว่าแม่ไม่มีเงิน
ผมเสียใจนะครับแต่ก็เข้าใจได้ ผมเลยต้องพยายามต่อไปยังดีที่มีรถเก่าของตาให้ผมใช้ขับไปเรียน หลังจากนั้นผ่านไป1-2ปี เหมือนกับว่าคำสัญญาที่แม่พูดไว้กับผมตอนนั้นมันค้างในใจผมมาก ถ้าผมได้ยินเรื่องมอเตอไซค์ ผมจะซึม หงุดหงิด ประชดประชัน จนทำให้ผมไม่สบายใจ หลังจากนั้นผมได้เปิดใจคุยกับพ่อและแม่ตรงๆ พ่อและแม่ก็เข้าใจและสัญญาว่าจะทำตามที่เคยสัญญาไว้ จนผ่านมาหลังจากที่พ่อกับแม่บอกผมตลอดว่าไม่มีเงินๆ แต่ก็เซอร์ไพรส์ผมด้วยการพาน้องชายไปซื้อมอเตอร์ไซร์ ผมช็อคมากตอนนั้น ทำไรไม่ถูก มือมันสั่นไปหมด ใจสั่นเกรง ผมต้องหนีไปไกลจากบ้านเพื่อสงบสติตัวเอง หลังจากนั้นผมพยายามเข้าใจว่าน้องต้องใช้ อาจจะต้องการมากกว่าผมผมคงรอได้ พอผมขึ้นปี4ต้องมาฝึกงาน แม่ได้สัญญาไว้กับผมอีกครั้งว่าเรียนจบฝึกงานบริษัทใหญ่จะซื้อให้แน่นอน ผมก็ทำตามนั้นครับ เกรดดีมาตลอด ฝึกงานบริษัทรับเหมาชื่อต่างประเทศ ชีวิตก็ดูจะลงตัว คุยกับพ่อแม่ว่าตัวเองชอบรถแบบไหน แต่ไม่กี่วันก่อน อยู่ๆแม่ก็บอกผมว่าให้ผมเรียนจบแล้วเก็บเงินซื้อเอง ผมก็ช็อคไปอีกครั้ง ผมหลงกลคำพูดของแม่มากี่ครั้งกันแล้ว เรียนสายที่ตัวเองไม่ชอบแต่เป็นสายที่แม่ขอพ่อขอ ทำตามที่ชี้แนะมาทั้งช่วงชีวิตที่สำคัญที่สุดของผมในช่วงวัยรุ่น ตอนนี้ผมเคว้ง ไม่มีเป้าหมาย เพราะเป้าหมายของผมตั้งแต่ม.ปลายก็มีแต่การทำเพื่อให้พ่อแม่ซื้อให้ แต่ผมว่ามันคงไม่มีวันนั้นแล้วครับ ตอนนี้ผมคิดแค่อยากฝึกงานเสร็จแล้วออกจากครอบครัวของตัวเองไปไกลๆ ไม่ต้องมีใครที่รู้จักเราทำตามที่ตัวเองต้องการ
ทุกคนคิดว่าผมควรทำไรต่อไปในชีวิตดีครับ แล้วก็เรื่องปมมอเตอร์ไซร์ผมมันก็คงแก้ไม่หายแล้ว
จะด่าก็ด่าผมได้นะครับ ผมพึ่งเคยโตเป็นผู้ใหญ่ครั้งแรกครับ
ปัญหาชีวิต พี่น้องครอบครัว
ตอนนี้ผมเป็นนักศึกษากำลังฝึกงานครับ อนาคตก็มีทางไปที่ดีอยู่ครับ
เกริ่นก่อนนะครับ สมัยมัธยมผมเรียนโรงเรียนรัฐครับส่วนน้องเรียนโรงเรียนเอกชนดัง ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดไรมากครับ เพราะผมเรียนไม่ดีกิจกรรมความสามารถพิเศษก็ไม่มีอะไรเก่งเท่าน้อง เรียนโรงเรียนรัฐก็สมกับตัวผมแล้ว
พอขึ้นช่วงจะขึ้นมอปลาย ผมพยายามขยันเรียน และกิจกรรมจนผมคิดว่าผมดีพอที่จะเรียนโรงเรียนเอกชน แต่แม่บอกว่าให้ผมอยู่รัฐต่อจะได้ไม่ต้องยุ่งยากเรื่องเอกสาร แล้วก็จะได้อยู่กับเพื่อน ผมก็ทำตามที่แม่บอกครับ จนถึงม.5 ผมขอกับพ่อและแม่ให้ซื้อมอเตอร์ไซร์ให้ เพื่อใช้ขับไปโรงเรียน พ่อกับแม่ตกลงและสัญญากันไว้ว่าเรียนดีจะซื้อให้ ผมพยายามจนเป็นรองประธานนักเรียน เรียนติดท็อปของสายชั้น จนจบปีพ่อและแม่ก็ทำเหมือนไม่เคยสัญญากันไว้ ก็ผิดที่ผมด้วยแหละครับที่ไม่ได้พูดทวงสัญญาไป หลังจากนั้นตอนม.6 ก็โดนบังคับให้ไปกู้กยศครับ เพราะพ่อพูดว่าจะไม่ส่งเรียนมหาลัย ผมเลยต้องไปกู้ครับ หลังจากนั้นแม่สัญญาว่าถ้าเรียนวิศวะตามที่แม่บอกจะซื้อมอเตอร์ไซร์ให้ ผมก็เข้าตามที่แม่ขอ พอถึงวันผมออกผมวิ่งดีใจไปบอกแม่ แต่แม่บอกแค่ว่าแม่ไม่มีเงิน
ผมเสียใจนะครับแต่ก็เข้าใจได้ ผมเลยต้องพยายามต่อไปยังดีที่มีรถเก่าของตาให้ผมใช้ขับไปเรียน หลังจากนั้นผ่านไป1-2ปี เหมือนกับว่าคำสัญญาที่แม่พูดไว้กับผมตอนนั้นมันค้างในใจผมมาก ถ้าผมได้ยินเรื่องมอเตอไซค์ ผมจะซึม หงุดหงิด ประชดประชัน จนทำให้ผมไม่สบายใจ หลังจากนั้นผมได้เปิดใจคุยกับพ่อและแม่ตรงๆ พ่อและแม่ก็เข้าใจและสัญญาว่าจะทำตามที่เคยสัญญาไว้ จนผ่านมาหลังจากที่พ่อกับแม่บอกผมตลอดว่าไม่มีเงินๆ แต่ก็เซอร์ไพรส์ผมด้วยการพาน้องชายไปซื้อมอเตอร์ไซร์ ผมช็อคมากตอนนั้น ทำไรไม่ถูก มือมันสั่นไปหมด ใจสั่นเกรง ผมต้องหนีไปไกลจากบ้านเพื่อสงบสติตัวเอง หลังจากนั้นผมพยายามเข้าใจว่าน้องต้องใช้ อาจจะต้องการมากกว่าผมผมคงรอได้ พอผมขึ้นปี4ต้องมาฝึกงาน แม่ได้สัญญาไว้กับผมอีกครั้งว่าเรียนจบฝึกงานบริษัทใหญ่จะซื้อให้แน่นอน ผมก็ทำตามนั้นครับ เกรดดีมาตลอด ฝึกงานบริษัทรับเหมาชื่อต่างประเทศ ชีวิตก็ดูจะลงตัว คุยกับพ่อแม่ว่าตัวเองชอบรถแบบไหน แต่ไม่กี่วันก่อน อยู่ๆแม่ก็บอกผมว่าให้ผมเรียนจบแล้วเก็บเงินซื้อเอง ผมก็ช็อคไปอีกครั้ง ผมหลงกลคำพูดของแม่มากี่ครั้งกันแล้ว เรียนสายที่ตัวเองไม่ชอบแต่เป็นสายที่แม่ขอพ่อขอ ทำตามที่ชี้แนะมาทั้งช่วงชีวิตที่สำคัญที่สุดของผมในช่วงวัยรุ่น ตอนนี้ผมเคว้ง ไม่มีเป้าหมาย เพราะเป้าหมายของผมตั้งแต่ม.ปลายก็มีแต่การทำเพื่อให้พ่อแม่ซื้อให้ แต่ผมว่ามันคงไม่มีวันนั้นแล้วครับ ตอนนี้ผมคิดแค่อยากฝึกงานเสร็จแล้วออกจากครอบครัวของตัวเองไปไกลๆ ไม่ต้องมีใครที่รู้จักเราทำตามที่ตัวเองต้องการ
ทุกคนคิดว่าผมควรทำไรต่อไปในชีวิตดีครับ แล้วก็เรื่องปมมอเตอร์ไซร์ผมมันก็คงแก้ไม่หายแล้ว
จะด่าก็ด่าผมได้นะครับ ผมพึ่งเคยโตเป็นผู้ใหญ่ครั้งแรกครับ