นี่ตอนเด็กๆสนิทกับน้องสาวที่เป็นลูกของน้ามากๆค่ะ พอรู้ว่าจะมีน้องนี่ดีใจแบบสุดๆ รักน้อง เห่อน้องมาก วันที่น้องเกิดคือไปเฝ้าแบบไม่คลาดสายตา ไปเล่นกับน้องทุกวันเพราะบ้านไม่ได้ไกลจากบ้านน้ามาก แต่พอมาวันหนึ่งเล่นกับน้องจนถึงประมาณ 2 ทุ่ม น้องก็คงง่วงแล้ว น้าก็เลยจะไปส่งเราที่บ้าน แต่น้องก็อยากไปส่งด้วย พอขึ้นรถแล้วน้องก็บอกว่าเราเป็นภาระ มาเล่นเองแต่กลับเองไม่ได้ต้องให้คนอื่นไปส่ง ง่วงจะตายก็ต้องไปส่ง อีกอย่างเล่นกับพี่น่ะไม่สนุกเลย น้องไม่ได้อยากเล่นกับพี่เลยรู้ไหม ไม่มีเพื่อนหรอถึงมาอยู่ได้ทุกวัน ได้ยินน้องพูดแบบนี้คือเสียใจมากค่ะ ร้องไห้เป็นอาทิตย์หลังจากวันนั้นเราไม่ได้ไปหาน้องอีกเลย ตอนนั้นน้อง 5 ขวบ เรา 8 ขวบ ก็พยายามคิดว่าน้องอาจจะพูดตามประสาเด็ก หรือพูดเพราะง่วง หรือเพราะอะไรก็ตามแต่มันก็ฝังใจอยู่ดีค่ะ  ผ่านมา 10 ปีแล้วเรายังลืมคำที่น้องพูดวันนั้นไม่ได้เลย อยากลืมมากๆและอยากกลับไปเป็นเหมือนตอนเด็กๆ แต่ทุกครั้งที่เจอน้องคือคำพูดพวกนั้นจะวนในหัวตลอด ทุกวันนี้ก็เจอกันแทบจะปีละครั้งแค่ตอนรวมญาติ แต่ก็ไม่ได้คุยอะไรกันค่ะ ลึกๆก็อยากกลับไปคุยเหมือนเดิมนะคะ พยายามแล้วแต่ทำไม่ได้ ควรทำยังไงดีคะ