- น้องเรากับเราเป็นลูกพี่ลูกน้องกันค่ะ อยู่กันคนละบ้าน แต่ค่อนข้างสนิทกันค่ะ แฟนน้องเราก็เจอบ้างค่ะ แต่ตั้งแต่น้องคบกับแฟนคนนี้เราไม่ค่อยชอบเค้า เพราะเค้าเป็นคนไม่ค่อยมีน้ำใจค่ะ ยกตัวอย่างเช่น เค้านั่งอยู่ในบ้านเรา น้ำแพคมาส่งประมาณ 20 แพค พ่อเรายกไปเก็บผ่านโซฟาที่เค้านั่งอยู่เค้าไม่มีการลุกมาช่วยค่ะ แล้วเค้าก็เดินไปหยิบน้ำในตู้เย็นมากินเหมือนกัน แต่เราไม่เคยทำให้น้องไม่สบายใจค่ะ ไม่ชอบก็เก็บไว้ในใจ เราคิดว่าคนเราโตมาต่างกัน
- มีอยู่ครั้งนึงเราให้น้องเราเองพาไปธุระเพราะวันนั้นเราไม่มีรถจริงๆ แต่เค้าเป็นคนขับเค้าเหมือนไม่ค่อยพอใจ เราก็เลยขอให้ช่วยอีกเลย โดยไม่เคยบ่นค่ะ
- เราก็มาถึงจุดแตกหักจริงๆ คือวันนั้นเราจะออกไปข้างนอก น้องเราฝากซื้อข้าวให้ตัวเองกับแฟน วันนั้นเรารีบมากจริงๆ ค่ะ ก็เลยไม่ได้ซื้อร้านที่กินประจำ แต่เราก็ซื้อร้านที่เรากินแล้วไม่ได้แย่ เราซื้อมาน้องเรากินปกติเลยค่ะ แต่แฟนน้องบอกเรานั่งกินแล้วก็บอกว่า " ซื้อร้านไหนอ่ะ " เราก็บอกว่าไม่ได้ซื้อร้านเดิมเพราะรีบ แล้วก็บอก " ไม่อร่อยเลย ถ้าไม่ได้ซื้อร้านนั้น " เค้าพูดแค่นี้เลย แต่เราโมโหมากๆ เป็นเพราะอะไรไม่รู้ เราก็เลยด่าเค้าไปว่า " อยากกินอร่อยก็ไปซื้อเองเลย " แดดร้อนจะตายอยู่แล้ว รถก็เลี้ยวยากตอนนั้นเราคิดว่าเค้านั่งอยู่บ้านเฉยๆ เราอุส่าไปซื้อมาให้กินถึงที่ยังมาพูดกับเราแบบนี้อีก เค้าก็โมโหเราเหมือนกันเลยกลับบ้านตัวเองไป แม่เราก็พยายามมาพูดกับเราว่าทำไมต้องโมโหง่ายขนาดนั้นไม่กลัวน้องไม่สบายใจหรอเราก็เถียงกับแม่จนร้องไห้ค่ะ แล้วก็กลัวน้องไม่สบายใจในสิ่งที่เราพูดก็ด้วย
* ปกติเราคิดอยู่ตลอดเวลาเราต้องทำดีกับทุกคน ถ้าทำไม่ดีกับเราแปลว่าคนนั้นไม่ดีจริงๆ ต้องได้รับการสั่งสอน แต่ถ้าคุยด้วยเหตุผลจะไม่โกรธค่ะ
* เราไม่สามารถทนกับการกระทำที่ไม่ดีได้เกิน 1 ครั้งค่ะ ถ้าไม่ได้เงิน 5555 อยู่ที่ทำงานเราเป็นคนอดทนมากค่ะ ใครด่าอะไรพอกลับบ้านเราลืมหมดค่ะ ทำงานต่อ จัดการคำด่าได้ดี พูดกลับด้วยหลักการโดยไม่โมโหเลยค่ะ สู้งานสุดๆ แต่พอเป็นเรื่องไม่ได้เงินเราโมโหง่ายมาก จนแม่เราเตือนบ่อยมาก
*เราเองที่เอาแต่ใจแล้วควรไปพบแพทย์รึป่าวคะ ถ้าอะไรกระทบจิตใจเราไม่อดทนเลย เรากลัวเป็นผู้ใหญ่ที่ไม่ดีค่ะ หรือเราทำแบบนั้นกับน้องแฟนคือเรื่องปกติของคนทั่วไป แม่เราแค่พูดเพราะต้องอยู่ตรงกลางของความสัมพันเราค่อนข้างงงค่ะ
เราไม่สบายใจที่จะอยู่ร่วมกับน้องแฟน เราที่เอาแต่ใจเกินไปจนต้องไปพบแพทย์รึป่าวคะ
- มีอยู่ครั้งนึงเราให้น้องเราเองพาไปธุระเพราะวันนั้นเราไม่มีรถจริงๆ แต่เค้าเป็นคนขับเค้าเหมือนไม่ค่อยพอใจ เราก็เลยขอให้ช่วยอีกเลย โดยไม่เคยบ่นค่ะ
- เราก็มาถึงจุดแตกหักจริงๆ คือวันนั้นเราจะออกไปข้างนอก น้องเราฝากซื้อข้าวให้ตัวเองกับแฟน วันนั้นเรารีบมากจริงๆ ค่ะ ก็เลยไม่ได้ซื้อร้านที่กินประจำ แต่เราก็ซื้อร้านที่เรากินแล้วไม่ได้แย่ เราซื้อมาน้องเรากินปกติเลยค่ะ แต่แฟนน้องบอกเรานั่งกินแล้วก็บอกว่า " ซื้อร้านไหนอ่ะ " เราก็บอกว่าไม่ได้ซื้อร้านเดิมเพราะรีบ แล้วก็บอก " ไม่อร่อยเลย ถ้าไม่ได้ซื้อร้านนั้น " เค้าพูดแค่นี้เลย แต่เราโมโหมากๆ เป็นเพราะอะไรไม่รู้ เราก็เลยด่าเค้าไปว่า " อยากกินอร่อยก็ไปซื้อเองเลย " แดดร้อนจะตายอยู่แล้ว รถก็เลี้ยวยากตอนนั้นเราคิดว่าเค้านั่งอยู่บ้านเฉยๆ เราอุส่าไปซื้อมาให้กินถึงที่ยังมาพูดกับเราแบบนี้อีก เค้าก็โมโหเราเหมือนกันเลยกลับบ้านตัวเองไป แม่เราก็พยายามมาพูดกับเราว่าทำไมต้องโมโหง่ายขนาดนั้นไม่กลัวน้องไม่สบายใจหรอเราก็เถียงกับแม่จนร้องไห้ค่ะ แล้วก็กลัวน้องไม่สบายใจในสิ่งที่เราพูดก็ด้วย
* ปกติเราคิดอยู่ตลอดเวลาเราต้องทำดีกับทุกคน ถ้าทำไม่ดีกับเราแปลว่าคนนั้นไม่ดีจริงๆ ต้องได้รับการสั่งสอน แต่ถ้าคุยด้วยเหตุผลจะไม่โกรธค่ะ
* เราไม่สามารถทนกับการกระทำที่ไม่ดีได้เกิน 1 ครั้งค่ะ ถ้าไม่ได้เงิน 5555 อยู่ที่ทำงานเราเป็นคนอดทนมากค่ะ ใครด่าอะไรพอกลับบ้านเราลืมหมดค่ะ ทำงานต่อ จัดการคำด่าได้ดี พูดกลับด้วยหลักการโดยไม่โมโหเลยค่ะ สู้งานสุดๆ แต่พอเป็นเรื่องไม่ได้เงินเราโมโหง่ายมาก จนแม่เราเตือนบ่อยมาก
*เราเองที่เอาแต่ใจแล้วควรไปพบแพทย์รึป่าวคะ ถ้าอะไรกระทบจิตใจเราไม่อดทนเลย เรากลัวเป็นผู้ใหญ่ที่ไม่ดีค่ะ หรือเราทำแบบนั้นกับน้องแฟนคือเรื่องปกติของคนทั่วไป แม่เราแค่พูดเพราะต้องอยู่ตรงกลางของความสัมพันเราค่อนข้างงงค่ะ