สวัสดีค่ะ ตอนนี้หนูอายุ 28 ปีละ รู้สึกชีวิตไม่มีเป้าหมาย และไม่รู้ว่าจะมีชีวิตอยู่ทำไมเพื่อใคร
ต้องเกริ่นก่อนว่าหนูอยู่คนเดียวมาตั้งแต่เด็กครอบครัวหนูมีสมาชิกทั้งหมด 7 คน พี่ชาย 3 คน พี่สาว 1 คน และพ่อกับแม่
เมียเสียตอน 7 ชวบ จากนั้นก็อยู่กับพ่อ แตต่ก็ไม่ได้สนิทกับพ่อนะคะ พวกพี่ๆก็แยกย้ายกันไปอยู่ที่อื่นหมดแล้ว อยู่กับพ่อจนมาถึงอายุ 15 ปีพ่อก็เสียค่ะ
จากนั้นมาตั้งแต่อายุ 16 ปี หนูก็อยู่บ้านคนเดียวมาตลอด พวกพี่ๆส่งเรียนค่ะ มันรู้สึกโดดเดี่ยวมากๆ ตอนเด็กๆมัธยม มหาลัย คือมันมีเพื่อน คอยคุยเล่นด้วยทำให้รู้สึกไม่เหงา แต่ชีวิตคือไม่เจอเพื่อนที่จริงใจสักคน ไม่สามารถเล่าเรื่องทุกข์ใจที่เกิดขึ้นให้ฟังได้ เวลาเจอเรื่องอะไรหรือมีเรื่องอะไรทำได้แค่เก็บไว้ที่ตัวเอง เคยเล่าเรื่องเศร้าหรือเรื่องทุกข์ใจที่เจอให้พวกพี่ฟัง พวกพี่ก็พูดว่า ที่เค้าเจอมามันมากกว่าที่เราเจอ เค้ารำบากกว่า หนูสบายกว่าพวกเค้าเยอะ จนมาถึงปัจจุบันเลือกที่จะไม่พูดปัญหาที่เราพบเจอในชีวิตที่ผ่านมาให้ใครได้ฟังเลย ญาติพี่น้องเพื่อนสนิทหรือแฟน
ถ้าถามว่าทำไมถึงไม่พูดปัญหาที่เจอกับแฟนเคยมีประสบการณ์ครั้งนึงเราพูดไป แล้วแฟนเก่าสวนขึ้นมาว่าเธอจะเอาปัญหาของเธอมาใส่หัวเราอีกทำไม แค่ปัญหาของเค้าเองก็เยอะพออยู่แล้ว หลังจากนั้นมายิ่งมีอะไรยิ่งไม่บอกใครเลยค่ะ
ตัดภาพมาที่ปัจจุบัน ตอนนี้หนูได้ลองออกมาหางานทำที่ชลบุรีได้ 2 ปีแล้วค่ะ แต่รู้สึกเคว้งกว่าเดิม เพราะที่ทำงานเป็นโรงงานเล็กๆ
คนใน office ก็มีแต่พวกมีอายุ และก็ toxic มากๆ อารมณ์มนุษย์ป้า มันทำให้หนูไม่อยากคุยกับพวกเค้า เพราะส่วนตัวไม่ชอบไปนั่งนินทาใคร
อนาคตตอนนี้เหมือนมืดไปหมด ไม่มีเป้าหมายหรือหนทางที่ต้องดำเนินชีวิต ไม่มีใครให้ต้องห่วงหรือต้องดูแล มีชีวิตอยู่หรือไม่มีชีวิตตอนนี้มันเหมือนมีค่าเท่ากัน ทุกวันนี้แค่ภาวนาให้ตัวเองรีบๆจากไปจากโลกนี้เร็วๆ ทำได้แค่นี้ค่ะ
รู้สึกชีวิตไม่มีเป้าหมาย
ต้องเกริ่นก่อนว่าหนูอยู่คนเดียวมาตั้งแต่เด็กครอบครัวหนูมีสมาชิกทั้งหมด 7 คน พี่ชาย 3 คน พี่สาว 1 คน และพ่อกับแม่
เมียเสียตอน 7 ชวบ จากนั้นก็อยู่กับพ่อ แตต่ก็ไม่ได้สนิทกับพ่อนะคะ พวกพี่ๆก็แยกย้ายกันไปอยู่ที่อื่นหมดแล้ว อยู่กับพ่อจนมาถึงอายุ 15 ปีพ่อก็เสียค่ะ
จากนั้นมาตั้งแต่อายุ 16 ปี หนูก็อยู่บ้านคนเดียวมาตลอด พวกพี่ๆส่งเรียนค่ะ มันรู้สึกโดดเดี่ยวมากๆ ตอนเด็กๆมัธยม มหาลัย คือมันมีเพื่อน คอยคุยเล่นด้วยทำให้รู้สึกไม่เหงา แต่ชีวิตคือไม่เจอเพื่อนที่จริงใจสักคน ไม่สามารถเล่าเรื่องทุกข์ใจที่เกิดขึ้นให้ฟังได้ เวลาเจอเรื่องอะไรหรือมีเรื่องอะไรทำได้แค่เก็บไว้ที่ตัวเอง เคยเล่าเรื่องเศร้าหรือเรื่องทุกข์ใจที่เจอให้พวกพี่ฟัง พวกพี่ก็พูดว่า ที่เค้าเจอมามันมากกว่าที่เราเจอ เค้ารำบากกว่า หนูสบายกว่าพวกเค้าเยอะ จนมาถึงปัจจุบันเลือกที่จะไม่พูดปัญหาที่เราพบเจอในชีวิตที่ผ่านมาให้ใครได้ฟังเลย ญาติพี่น้องเพื่อนสนิทหรือแฟน
ถ้าถามว่าทำไมถึงไม่พูดปัญหาที่เจอกับแฟนเคยมีประสบการณ์ครั้งนึงเราพูดไป แล้วแฟนเก่าสวนขึ้นมาว่าเธอจะเอาปัญหาของเธอมาใส่หัวเราอีกทำไม แค่ปัญหาของเค้าเองก็เยอะพออยู่แล้ว หลังจากนั้นมายิ่งมีอะไรยิ่งไม่บอกใครเลยค่ะ
ตัดภาพมาที่ปัจจุบัน ตอนนี้หนูได้ลองออกมาหางานทำที่ชลบุรีได้ 2 ปีแล้วค่ะ แต่รู้สึกเคว้งกว่าเดิม เพราะที่ทำงานเป็นโรงงานเล็กๆ
คนใน office ก็มีแต่พวกมีอายุ และก็ toxic มากๆ อารมณ์มนุษย์ป้า มันทำให้หนูไม่อยากคุยกับพวกเค้า เพราะส่วนตัวไม่ชอบไปนั่งนินทาใคร
อนาคตตอนนี้เหมือนมืดไปหมด ไม่มีเป้าหมายหรือหนทางที่ต้องดำเนินชีวิต ไม่มีใครให้ต้องห่วงหรือต้องดูแล มีชีวิตอยู่หรือไม่มีชีวิตตอนนี้มันเหมือนมีค่าเท่ากัน ทุกวันนี้แค่ภาวนาให้ตัวเองรีบๆจากไปจากโลกนี้เร็วๆ ทำได้แค่นี้ค่ะ