คือเรี่มแรกเราเป็นคนที่สดใสมากแต่สภาพสังคมที่เราเติบโตออกจะ toxic เราจะโดนตัดสินจากคนรอบข้างตลอดไม่ว่าจะทำอะไรแม้แต่การกินเราเป็นเด็กอ้วนดำผมหยิกมากตอนยังเด็กหน้าบานแขนขาใหญ่แต่ตัวเตี้ยมากเราโดนบูลี่หนักจริงจนความสดใสเราเรี่มหายไปทีละนิดจนเรากลายเป็นคนต่อต้านสังคมเรากลายเป็นคนตัดบัญหาและหนีบันหาตลอด.เวลาเราโดนถามแบบเสียมารยาเชั่นข้างบ้านชอบถามโตมาจะเรียนอะไร,จะเอาผัวตอนไหน,มีแฟนยัง,มีคนเอาเปล่า,กินเยอะไปไหม,ทำไมชื่อของเยอะแยะไม่ปะหยัดบ้าง....และอีกเยอะแยะด้วยความที่เราเป็นเด็กไม่ค่อยรู้คำตอบไม่รู้มารยาทสังคมเรามองว่าตัดปัญหาไม่ต้องตอบก็จบวันหลังเขาจะได้ไม่ถามจนหนักเรี่มกลายเป็นนิสัยเสียไม่ถาม/ม่คุยไม่ตอบกลายเป็นคนตายด้านจนคนอื่นเกลียดและหาว่าเราสติไม่เต็มเราก็ไม่แคร์ไม่สนพอนานเข้าเราไปมีสังคมเชี่นโรงเรียนและตอนทำงานเราเรี่มรู้สืกและว่าตัวเองไม่เข้าพวกไม่เหมือนคนอื่นเข้าหาใครไม่เป็นโดนถามก็ตอบเก้ๆกังๆเหมือนคนไม่เต็มจริงๆจนเพื่อนร่วมงานเกลียดคนก็บอกเรานิสัยไม่ดีไม่มีมารยาท.พอเราเรี่มรู้สึกตัวว่าตัวเองนิสัยแย่มากมันเหมือนให้อารมณ์ราวกับว่ามีไม้หน้าสามฟาดหน้าจนชาว่าเออสุดท้ายเราก็กลายเป็นคนtoxicตามสังคมที่เราโตมามันเลยกลายเป็นแพนิดกับตัวเองพยายามเปลี่ยนแปลงตัวเองจนขาดความสมดุลย์ของร่างกลายยากเป็นคนดีก็ดีเกินจนคนอื่นมองว่าเราสร้างภาพพอนิ่งก็หาว่าหยิ่งเราเลยย้ายงานบ่อยๆเพราะนิสัยไม่เข้าคนอื่นเราเสียใจมากจนด้านชาไม่มีความรู้สืกอะไรเลยมันหน่วงและเศร้าในใจตลอดเหมือนเราพยายามควบคุมตัวเองมากเกินไปจไม่เป็นตัวเอง