จังหวัดเราคงหางานทำที่ลงตัวกว่านี้ไม่ได้แล้ว เราเป็นพนักงานบริษัท เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวด้วย ลูกตอนนี้ 9 ขวบ
เคยร้องเพลงตอนกลางคืนด้วยแต่ตอนนี้ไม่ได้ร้องแล้วเพราะโดนโกงค่าแรง
เราพยายามหางานทำทุกอย่างหลัง 17.00 จนมาเจอร้านเพื่อน มันเปิดร้านเหล้า มันให้เราดูแลบัญชี เป็นแคชเชียร์ เป็นผจก.ร้าน งานสบายมากๆนะ แต่เงินน้อยเข้าร้าน 19.00 แต่กลับบ้าน ถึงบ้านก็ตี1กว่าๆ ได้นอนตี2แต่ก็ยังพยายามทำอยู่ ถือว่าหาเงินให้ลูกได้ไปเรียน เงินเดือนงานประจำไม่ได้ใช้สักบาท ไปทางค่าผ่อนรถ นู่นนี่บลาๆๆ ตอนนี้เราสนงานที่เกาหลี (ไปแบบถูกกฎหมาย เห็นว่าต้องเรียนภาษา และสอบไป เราพร้อมเรียนรู้นะ)
เห็นส่วนใหญ่ไปทำงานได้เงินส่งให้ที่บ้าน เราก็รู้นะว่าบางอย่างค่าครองชีพก็แพง แต่ดูจากหลายๆคน เค้าบอกดีกว่าอยู่ไทย ประเด็นคือ เรามีลูก ตอนนี้บ้านเรา มีแม่ พ่อ พี่ชาย ลูก และก็เรา ถ้าเราต้องไปทำงานที่อื่น เราสงสารลูกอะ แค่เราคิดเรื่องนี้เราก็ร้องไห้แล้ว แต่ที่ไทยสำหรับเรา และจังหวัดเรามันทำมาหากินไม่ได้แล้วอะ เศรษฐกิจก็แย่ เวลาลูกอยากได้อะไร เงินก็ไม่พอใช้ ร่างกายก็แย่ เคยคิดที่จะไปทำงานที่ กทม แต่ก็ลูกนี่แหละ แม่เราก็บอกว่า บางทีฝันไกลเกินไป ที่จะไปทำที่อื่น เราเลยไม่ได้ไปหาเงินที่ไหนได้อีก ช่วงตอนร้องเพลงคือดีนะ ลงตัวสุดๆ
เรากำลังคิดว่า ถ้าเราไปทำงานที่อื่น เช่นเกาหลี ลูกเราจะเป็นยังไง เค้าจะขาดมั้ย เพราะเราเลิกตัดขาดกับพ่อของลูกแบบไม่ติดต่อกันเลย
หัวอกคนเป็นแม่ เราไม่รู้ว่าทุกคนเข้าใจความรู้สึกเรามั้ย แต่เราก็อยากทำงานเยอะๆ หาเงินเยอะๆ เพื่อให้ลูกและครอบครัวได้กินได้ใช้มากกว่านี้
ถ้าเราไปทำงานที่อื่น ลูกเราอยู่กับแม่ แม่เราก็ 60+พ่อ70 เค้าก็แก่แล้ว เคยคิดไปทำงานกทม. และจะหาร้องเพลงกล่งคืน แต่ถ้าเราเอาลูกมาอยู่ด้วย เราเเทบจะไม่ได้อยู่กับลุกเลย ทำงานเสร็จ ก็ไปร้องเพลงกลางคืนต่อ ถ้าลูกอยู่ห้องคนเดียวก็ห่วง ถึงอีก 2 ปีลูกจะ10 หรือ 11 ขวบ เค้าก็คือลูก เราเป็นห่วง
เราขอความเห็นจากทุกคนหน่อยได้มั้ย เราคิดไม่ออก ถ้าการที่เราไปหาเงินในทางที่อาจจะดีกว่า เราควรไป หรือ ควรทนทำที่ไทยไปคะ
ขอปรึกษาเรื่องลูก และการไปทำงานที่เกาหลีหน่อยค่ะ T_T
เคยร้องเพลงตอนกลางคืนด้วยแต่ตอนนี้ไม่ได้ร้องแล้วเพราะโดนโกงค่าแรง
เราพยายามหางานทำทุกอย่างหลัง 17.00 จนมาเจอร้านเพื่อน มันเปิดร้านเหล้า มันให้เราดูแลบัญชี เป็นแคชเชียร์ เป็นผจก.ร้าน งานสบายมากๆนะ แต่เงินน้อยเข้าร้าน 19.00 แต่กลับบ้าน ถึงบ้านก็ตี1กว่าๆ ได้นอนตี2แต่ก็ยังพยายามทำอยู่ ถือว่าหาเงินให้ลูกได้ไปเรียน เงินเดือนงานประจำไม่ได้ใช้สักบาท ไปทางค่าผ่อนรถ นู่นนี่บลาๆๆ ตอนนี้เราสนงานที่เกาหลี (ไปแบบถูกกฎหมาย เห็นว่าต้องเรียนภาษา และสอบไป เราพร้อมเรียนรู้นะ)
เห็นส่วนใหญ่ไปทำงานได้เงินส่งให้ที่บ้าน เราก็รู้นะว่าบางอย่างค่าครองชีพก็แพง แต่ดูจากหลายๆคน เค้าบอกดีกว่าอยู่ไทย ประเด็นคือ เรามีลูก ตอนนี้บ้านเรา มีแม่ พ่อ พี่ชาย ลูก และก็เรา ถ้าเราต้องไปทำงานที่อื่น เราสงสารลูกอะ แค่เราคิดเรื่องนี้เราก็ร้องไห้แล้ว แต่ที่ไทยสำหรับเรา และจังหวัดเรามันทำมาหากินไม่ได้แล้วอะ เศรษฐกิจก็แย่ เวลาลูกอยากได้อะไร เงินก็ไม่พอใช้ ร่างกายก็แย่ เคยคิดที่จะไปทำงานที่ กทม แต่ก็ลูกนี่แหละ แม่เราก็บอกว่า บางทีฝันไกลเกินไป ที่จะไปทำที่อื่น เราเลยไม่ได้ไปหาเงินที่ไหนได้อีก ช่วงตอนร้องเพลงคือดีนะ ลงตัวสุดๆ
เรากำลังคิดว่า ถ้าเราไปทำงานที่อื่น เช่นเกาหลี ลูกเราจะเป็นยังไง เค้าจะขาดมั้ย เพราะเราเลิกตัดขาดกับพ่อของลูกแบบไม่ติดต่อกันเลย
หัวอกคนเป็นแม่ เราไม่รู้ว่าทุกคนเข้าใจความรู้สึกเรามั้ย แต่เราก็อยากทำงานเยอะๆ หาเงินเยอะๆ เพื่อให้ลูกและครอบครัวได้กินได้ใช้มากกว่านี้
ถ้าเราไปทำงานที่อื่น ลูกเราอยู่กับแม่ แม่เราก็ 60+พ่อ70 เค้าก็แก่แล้ว เคยคิดไปทำงานกทม. และจะหาร้องเพลงกล่งคืน แต่ถ้าเราเอาลูกมาอยู่ด้วย เราเเทบจะไม่ได้อยู่กับลุกเลย ทำงานเสร็จ ก็ไปร้องเพลงกลางคืนต่อ ถ้าลูกอยู่ห้องคนเดียวก็ห่วง ถึงอีก 2 ปีลูกจะ10 หรือ 11 ขวบ เค้าก็คือลูก เราเป็นห่วง
เราขอความเห็นจากทุกคนหน่อยได้มั้ย เราคิดไม่ออก ถ้าการที่เราไปหาเงินในทางที่อาจจะดีกว่า เราควรไป หรือ ควรทนทำที่ไทยไปคะ