วันนี้หนูจะมาเล่าเรื่อง ความรักของหนูให้ฟังนะคะ
เรื่องมันเริ่มขึ้นตอนที่หนูมาทำงานพาร์ทไทม์บริษัทนึงค่ะ หนูก็ทำงานปกติไป แต่มีวันนึง มีผู้ชายคนนึงตอนนั้นหนูไม่ได้รู้จักเขาค่ะ แต่เหมือนเขาจะพยายามหาทางที่จะติดต่อหนูเพราะเขาจะต้องกลับต่างจังหวัด(เขาก็ทำพาร์ทไทม์เหมือนกัน)แล้วเขาก็เจอเฟสบุ๊คหนูเขาทักมา ถามนู้นนี่นั้น จนเขาบอกชอบหนู ก็คุยกันมาประมาน2เดือน แล้วก็เลิกกัน ซึ่งตอนนั้นหนูยอมรับค่ะว่าหนูไม่ได้จิงจังเพราะยังเด็กอยู่แล้วก็อยู่ไกลกันด้วย(เขาอยู่เชียงรายค่ะ ส่วนหนูอยู่ชัยภูมิค่ะ)เราก็เลิกติดต่อกันไป จนเวลาผ่านไปปีกว่าๆ หนูกลับรู้สึกคิดถึงเขามากหนูก็ไม่รู้ว่าทำไม เหมือนอยู่ดีๆก็นึกเวลาคุยกัน นึกถึงหน้าเค้า หนูหาทางทักหาเขาค่ะ ซึ่งตอนนั้นเขาเข้าถึงยากมาก อาจเป็นเพราะเลิกคุยกันครั้งที่แล้ว เเต่หนูก็พยายามนะ พยายามทัก พยายามชวนเล่นเกม(เขาชอบเล่นเกม) ถามนู้นนี่นั่น จนความสัมพันธ์เริ่มเปลี่ยนเริ่มรู้สึกกลับมารักกัน โทหากันบ้าง ค้างสายกันบ้างจนวันเวลาผ่านไปราวๆ6เดือน เขากลับเป็นคนขอเราเป็นเเฟน(วันที่25พฤษจิกายน 2562) ซึ่งตอนนั้นหนูดีใจมากค่ะ แต่ก็มีเหตุการณ์ที่หนูต้องกลับบ้านเกิด(ตอนนั้นหนูทำงานอยู่ระยอง เขาทำงานอยู่สมุทรปราการ)หนูต้องออกจากงานเพื่อกลับบ้านที่ต่างจังหวัด พอเคลียร์เรื่องที่บ้านจบแล้วหนูก็ต้องมาหางานทำค่ะ ซึ่งแน่นอนค่ะหนูเลือกมาทำที่สมุทรปราการ และแล้ววันที่หนูรอก็มาถึงค่ะ วันที่หนูอยากเจอเขามากๆ พอเราได้เจอกันเราก็เจอกันบ่อยขึ้นค่ะ ทำงานกันคนละที่พักกันคนละที่เขาก็ยังตื่นเช้าเพื่อมาเราไปส่งที่ทำงาน เป็นอยากนี้สักนึ่งค่ะ เราก็ตกลงไปอยู่ด้วยกัน แล้วก็ย้ายที่ทำงานไปทำด้วยกัน ช่วงเวลานั้นมันดีมากเลยค่ะตื่นไปทำงานด้วยกัน กลับมาหาของอร่อยๆกินกัน จนเวลาผ่านมาปีกว่าๆเขาต้องไปรับคัดเลือกทหาร ซึ่งแน่นอนค่ะ เขาติดผลัด2ค่ะ(ยังพอมีเวลาทำใจเนอะ) ระหว่างนั้นเขายังทำงานที่เดิมกับหนูอยู่ค่ะ และแล้ววันที่ไม่อยากให้มาถึงมันก็มาค่ะ เราต้องไปส่งเขาไปทหาร แรกๆแทบอยู่ไม่ได้ค่ะ เพราะเราติดเขามาก ตอนอยู่ด้วยกันแทบไม่ห่างกันเลยค่ะ เขาไปไหนมีหนูไปด้วยตลอด แต่หนูก็ผ่านมาได้ค่ะ พอถึงเวลาเยี่ยมหนูก็ไปค่ะเขาเปิดให้เยี่ยม2รอบ หลังจากนั้นเขาให้ลากลับเดือนละ10วัน ทุกอย่างปกติ จนมาวันนึง หนูทำให้เขาเสียความใจเสียความรู้กค่ะ ซึ่งหนูเองไม่ได้ตั้งใจให้เขารู้สึกแบบนั้นเลยจิงๆนะคะ (หนูมีปัญหาทางการเงินค่ะ ต้องย้ายห้องใหม่ (ก่อนหน้าช่วงเขาไปทหารหนูได้ย้ายไปอยู่บ้านเช่ากับแม่แฟนแต่แม่แฟนต้องกลับต่างจังหวัดเพราะต้องไปดูแลปู่กะย่าหนูจึงต้องย้ายห้องค่ะ) โทรศัพท์ก็มาพังต้องผ่อนโทรศัพท์ไปด้วย หนูหมุนเงินไม่ทันค่ะ หนูได้ค้างค่างวดรถไว้2งวดค่ะ แต่หนูไม่ได้บอกเขาเพราะหนูไม่อยากให้เขาคิดมาก) แต่พอเขารู้หนูกลับหนีความผิดค่ะ เขาทักมาถามหนูก็ไม่ตอบเพราะหนูกลัวเขามองว่าหนูไม่มีความรับผิดชอบซึ่งมันก็ใช่จิงๆค่ะ หนูไม่มีความรับผิดชอบเพราะหนูหมุนเงินไม่ทันจริงๆค่ะ มันทำให้เขามองว่าเรามีความลับกับเขา ทั้งๆที่ตัดสินใจอยู่ด้วยกันแล้วแต่มีปัญหากลับไม่บอกเขา จึงทำให้เขาทิ้งเราไปค่ะ ซึ่งหนูไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องมันเป็นแบบนี้นะคะ หนูแค่อยากให้เขาสบายใจว่าในช่วงที่เขาไม่อยู่หนูสามารถดูเเลตัวเองได้ แต่หนูแก้ไขอะไรไม่ได้แล้วค่ะ เขาไปแล้วค่ะ หนูรั้งเขาไว้แล้วค่ะ แต่เขาบอกกลับมาความรู้สึกคงไม่เหมือนเดิม ซึ่งหนูเสียใจมากค่ะ สิ่งที่หนูพยายามมาตลอด กลับต้องมาพังเพราะตัวเอง
และข้อความหลังจากนี้คือสิ่งที่หนูอยากจะบอกเขานะคะ
รักเธอมากนะเค้าไม่ได้ตั้งใจให้เธอรู้สึกแบบนั้นจิงๆ ยังไงก็ยังรออยู่ที่เดิมนะ หันกลับมาเมื่อไหร่เธอยังคงเจอฉันเสมอนะ รักและคิดถึงเสมอ 🥺🥀😭
#ขอบคุณพี่ๆที่อ่านจนจบนะคะ อาจพิมพ์ผิดบ้างถูกบ้างขอโทษด้วยนะคะ
พอจะมีวิธีให้เขากลับมามั้ยค่ะ
เรื่องมันเริ่มขึ้นตอนที่หนูมาทำงานพาร์ทไทม์บริษัทนึงค่ะ หนูก็ทำงานปกติไป แต่มีวันนึง มีผู้ชายคนนึงตอนนั้นหนูไม่ได้รู้จักเขาค่ะ แต่เหมือนเขาจะพยายามหาทางที่จะติดต่อหนูเพราะเขาจะต้องกลับต่างจังหวัด(เขาก็ทำพาร์ทไทม์เหมือนกัน)แล้วเขาก็เจอเฟสบุ๊คหนูเขาทักมา ถามนู้นนี่นั้น จนเขาบอกชอบหนู ก็คุยกันมาประมาน2เดือน แล้วก็เลิกกัน ซึ่งตอนนั้นหนูยอมรับค่ะว่าหนูไม่ได้จิงจังเพราะยังเด็กอยู่แล้วก็อยู่ไกลกันด้วย(เขาอยู่เชียงรายค่ะ ส่วนหนูอยู่ชัยภูมิค่ะ)เราก็เลิกติดต่อกันไป จนเวลาผ่านไปปีกว่าๆ หนูกลับรู้สึกคิดถึงเขามากหนูก็ไม่รู้ว่าทำไม เหมือนอยู่ดีๆก็นึกเวลาคุยกัน นึกถึงหน้าเค้า หนูหาทางทักหาเขาค่ะ ซึ่งตอนนั้นเขาเข้าถึงยากมาก อาจเป็นเพราะเลิกคุยกันครั้งที่แล้ว เเต่หนูก็พยายามนะ พยายามทัก พยายามชวนเล่นเกม(เขาชอบเล่นเกม) ถามนู้นนี่นั่น จนความสัมพันธ์เริ่มเปลี่ยนเริ่มรู้สึกกลับมารักกัน โทหากันบ้าง ค้างสายกันบ้างจนวันเวลาผ่านไปราวๆ6เดือน เขากลับเป็นคนขอเราเป็นเเฟน(วันที่25พฤษจิกายน 2562) ซึ่งตอนนั้นหนูดีใจมากค่ะ แต่ก็มีเหตุการณ์ที่หนูต้องกลับบ้านเกิด(ตอนนั้นหนูทำงานอยู่ระยอง เขาทำงานอยู่สมุทรปราการ)หนูต้องออกจากงานเพื่อกลับบ้านที่ต่างจังหวัด พอเคลียร์เรื่องที่บ้านจบแล้วหนูก็ต้องมาหางานทำค่ะ ซึ่งแน่นอนค่ะหนูเลือกมาทำที่สมุทรปราการ และแล้ววันที่หนูรอก็มาถึงค่ะ วันที่หนูอยากเจอเขามากๆ พอเราได้เจอกันเราก็เจอกันบ่อยขึ้นค่ะ ทำงานกันคนละที่พักกันคนละที่เขาก็ยังตื่นเช้าเพื่อมาเราไปส่งที่ทำงาน เป็นอยากนี้สักนึ่งค่ะ เราก็ตกลงไปอยู่ด้วยกัน แล้วก็ย้ายที่ทำงานไปทำด้วยกัน ช่วงเวลานั้นมันดีมากเลยค่ะตื่นไปทำงานด้วยกัน กลับมาหาของอร่อยๆกินกัน จนเวลาผ่านมาปีกว่าๆเขาต้องไปรับคัดเลือกทหาร ซึ่งแน่นอนค่ะ เขาติดผลัด2ค่ะ(ยังพอมีเวลาทำใจเนอะ) ระหว่างนั้นเขายังทำงานที่เดิมกับหนูอยู่ค่ะ และแล้ววันที่ไม่อยากให้มาถึงมันก็มาค่ะ เราต้องไปส่งเขาไปทหาร แรกๆแทบอยู่ไม่ได้ค่ะ เพราะเราติดเขามาก ตอนอยู่ด้วยกันแทบไม่ห่างกันเลยค่ะ เขาไปไหนมีหนูไปด้วยตลอด แต่หนูก็ผ่านมาได้ค่ะ พอถึงเวลาเยี่ยมหนูก็ไปค่ะเขาเปิดให้เยี่ยม2รอบ หลังจากนั้นเขาให้ลากลับเดือนละ10วัน ทุกอย่างปกติ จนมาวันนึง หนูทำให้เขาเสียความใจเสียความรู้กค่ะ ซึ่งหนูเองไม่ได้ตั้งใจให้เขารู้สึกแบบนั้นเลยจิงๆนะคะ (หนูมีปัญหาทางการเงินค่ะ ต้องย้ายห้องใหม่ (ก่อนหน้าช่วงเขาไปทหารหนูได้ย้ายไปอยู่บ้านเช่ากับแม่แฟนแต่แม่แฟนต้องกลับต่างจังหวัดเพราะต้องไปดูแลปู่กะย่าหนูจึงต้องย้ายห้องค่ะ) โทรศัพท์ก็มาพังต้องผ่อนโทรศัพท์ไปด้วย หนูหมุนเงินไม่ทันค่ะ หนูได้ค้างค่างวดรถไว้2งวดค่ะ แต่หนูไม่ได้บอกเขาเพราะหนูไม่อยากให้เขาคิดมาก) แต่พอเขารู้หนูกลับหนีความผิดค่ะ เขาทักมาถามหนูก็ไม่ตอบเพราะหนูกลัวเขามองว่าหนูไม่มีความรับผิดชอบซึ่งมันก็ใช่จิงๆค่ะ หนูไม่มีความรับผิดชอบเพราะหนูหมุนเงินไม่ทันจริงๆค่ะ มันทำให้เขามองว่าเรามีความลับกับเขา ทั้งๆที่ตัดสินใจอยู่ด้วยกันแล้วแต่มีปัญหากลับไม่บอกเขา จึงทำให้เขาทิ้งเราไปค่ะ ซึ่งหนูไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องมันเป็นแบบนี้นะคะ หนูแค่อยากให้เขาสบายใจว่าในช่วงที่เขาไม่อยู่หนูสามารถดูเเลตัวเองได้ แต่หนูแก้ไขอะไรไม่ได้แล้วค่ะ เขาไปแล้วค่ะ หนูรั้งเขาไว้แล้วค่ะ แต่เขาบอกกลับมาความรู้สึกคงไม่เหมือนเดิม ซึ่งหนูเสียใจมากค่ะ สิ่งที่หนูพยายามมาตลอด กลับต้องมาพังเพราะตัวเอง
และข้อความหลังจากนี้คือสิ่งที่หนูอยากจะบอกเขานะคะ
รักเธอมากนะเค้าไม่ได้ตั้งใจให้เธอรู้สึกแบบนั้นจิงๆ ยังไงก็ยังรออยู่ที่เดิมนะ หันกลับมาเมื่อไหร่เธอยังคงเจอฉันเสมอนะ รักและคิดถึงเสมอ 🥺🥀😭
#ขอบคุณพี่ๆที่อ่านจนจบนะคะ อาจพิมพ์ผิดบ้างถูกบ้างขอโทษด้วยนะคะ