โสมเฉิดฉายสาดส่องพราวผ่องฟ้า
ดวงดารารายล้อมคอยกล่อมขวัญ
คืนเดือนแรมแย้มสรวลแสงนวลจันทร์
แม้นเพียงเสี้ยวบุหลันปานเปรมปรีดิ์
แม้บางครั้ง หม่นมัว สลัวบ้าง
เป็นเงาจาง พรางพร่า ใช่ลาหนี
ดวงกมล บนแสง แห่งราตรี
ยังมีสี ฉายส่อง ผ่องอำไพ
"ราตรีกาล ผ่านฟ้า" คราเมฆบด
บังแสงหมด ไร้นวล ควรไฉน
สิ่งแลเห็น ใช่เป็น อย่างเข้าใจ
มองให้ลึก ข้างใน หทัยจันทร์
มีหรือไม่ รู้สึก สำนึกเกิด
ที่แพรวเพริศ กลับเป็น ดั่งเช่นฝัน
ดูเลือนลา คล้ายว่า ถูกลงทัณฑ์
เมื่อคราวจันทร์ล้าแรงสิ้นแสงทอ...
“สุนันท์ยา”
..."ราตรีกาล ผ่านฟ้า"...