ไม่มีชื่อเรื่องครับ นิยามความรักหลายๆนิยามรวมกันอยู่เรื่องนี้ไม่ว่าจะ เนื้อคู่ คนที่ใช่ โลกเหวี่ยง และ

ตอนนี้ผมอายุ 33 ย้อนไปช่วงเป็นเฟสชี๊เข้ามหาลัย
1.1 ปีนี่ไม่มีเรื่องน่าสนใจครับ น่าจะ พ.ศ.2548
ผมเรียนไม่ไหวเพราะเป็นสาขาทีพ่อเลือกให้ท่านมองถึงอนาคตว่าจบไปมีงานทำแน่
สาขานี้วิทย์ คณิต เน้นๆ สำหรับผมคณิตศาสตร์ เป็นของสแหล่ง 
1.2 ผมขอซิ้วมาเรียนสาขาที่ผมชอบจากนี้จนถึงประจุบัน ผมกับพ่อเหมือนไฟกับน้ำมัน 
พ่อวางแผนชีวิตให้ผมมาตั้งแต่เด็ก หาเงินให้เรียนโรงเรียนเอกชนดีๆเพื่อนในห้องรุ่นผมยอดมนุษย์ทั้งนั้น
ในห้องมี38-46คนล๊อคมาเลยแบบนี้ตั้งแต่ชั้นอนุบาล-ป.6 17คนเป็นกลุ่มของลูกหมอ เอาเป็นว่าช่วงนั้นการวัดผลการเรียนเป็นลำดับ
ผมจะอยู่อันดับท้ายๆตลอดผมจะโดนดุทุกครั้งที่ผลการเรียนออก พ่อไม่เคยดูเกรจเฉลี่ยรวมผมด้วยซ้ำ3.2กว่าๆ ผมว่าก็ใช้ได้แล้วนะ
คำที่มักจะได้ยิน ถ้าพ่อไม่รักคงไม่หาปะเคนให้ขนาดนี้ ค่าเทอมมันแพงนะอยากให้มีสังคมดีๆหาเงินให้เรียนมีหน้าที่เรียนก็เรียนไป
ที่ต้องร่ายยาวเพราะมันจะเป็นปัญหาส่งผลถึงตอนนี้.....
ผมเรียนนิเทศครับชอบถ่ายรูปและเหมือนไปได้ดีในสาขามีคุณน้องจากโรงเรียนมัธยมรู้จักกันอยู่แล้วจึงมักจะไปไหนมาไหนด้วยกันทำงานด้วยกัน
แล้วเราก็คบกัน คบไปสักพักทุกอย่างเป็นไปได้ดี เรียน เพือน แฟน ทุกอย่างเหมือนจะลงตัวแล้ว 
มีอยู่วันนึงผมไปเล่นเกมส์ที่ร้านกับเพื่อนปกติ จู่ๆนึกไงไม่รู้เข้าไปเว็ปเหงาหาเพื่อนคุยตอนนั้นคือโซเซียลยุคบุกเบิก

คือ msn มี1โพสสถานะเป็นอยู่หญิงอายุเท่ากันผมก็แอดไปตามประสาผู้ชายหน้าหม้อปกติ มันคือจุดเริ่มต้นของเหตุต่างๆที่เข้ามาในชีวิตผม
 
เดี๋ยวมาต่อให้นะครับ ถึงเวลาทำงานประจำไม่ได้อยากทำเป็นตอนๆ ทั้งหมดนี่ไม่ได้ร่างไว้ออกมาจากความรู้สึกจริงๆ 
เผื่อมีใครมีแนวคิดอื่นๆเพื่อการตัดสินใจ มุมมองที่ผมอาจมองข้ามไป