เล่าย้อนไปตอนที่ผมยังอายุ 15 คือช่วงที่เรียนจบ ม.3แล้วกำลังจะไปเรียนต่อ ซึ่งผมก็เป็นเด็กบ้านนอกอยากเข้าไปเรียนในเมือง ก็ขอพ่อกับแม่ไปเรียนในเมือง ตอนนั้นโชคดีคือที่พี่สาวผมทำงานอยู่ในตัวเมือง แม่ผมเลยอนุญาตให้ไปเรียนในเมืองได้ มันดีมากครับสำหรับเด็กคนหนึ่งไม่เคย ห่างจากบ้านเลย ได้ไปเจอไปเห็นอะไรใหม่ๆ
ผมก็สอบเข้า เทคนิคแห่งหนึ่ง ก็ได้เข้าเรียนตามความตั้งใจที่หวัง ช่วงผมเรียน ปวช.ผมก็เรียนดีมากเลยนะ อาจจะไม่ได้เก่งแต่ก็พยายามเรียนให้ผ่าน …!จนมาขึ้น ปวช.2 ช่วงเดือนแรกๆผมก็ไปเรียนตามปกติ แต่ช่วงนั้นก็เริ่มเล่นเกมชอบมากเกมส์ ฟุตบอล ไปยืมโน๊ตบุ๊ค พี่คนที่บ้านมาเล่นเกม
บอกเค้าว่ายืมมาทำ รายงาน
เอาเงินที่แม่ส่งให้เรียนแต่ละสัปดาห์ ไปเติมเกมบ้างหลอกแม่ว่าต้องจ่ายค่าหนังสือ นั้นนู่นนี้ เพื่อที่จะเอาเงินไปเติมเกม.?
ทั้งที่รู้ว่าที่บ้านไม่ได้มีเงินขนาดนั้น หนักสุดคือ พอพี่คนที่เค้าให้ยืมโน๊ตบุ๊คมา เค้าขอโน้ตบุ๊คคืน..
ตอนนั้นรู้สึกอยากเล่นเกมมาก (ช่วงนั้นผมไม่มีโน๊ตบุ๊คเล่นก็ยังไปเรียนตามปกติ เลิกเรียนค่อยแวะไปร้านเกมส์ )แต่เล่นได้ไม่นาน เพราะผมต้องไปรับพี่สาวที่ทำงานทุกวัน เพราะรถที่ใช้มีคันเดียว ตอนเช้าต้องขับมอเตอร์ไซด์ ไปส่งพี่สาว
แต่ผมเริ่มไม่อยากไปส่งพี่ เลยโทรไปขอแม่ว่าซื้อรถใหม่ให้ได้ไหม แต่แม่ก็ไม่ได้ซื้อให้ใหม่หรอกนะครับ แต่แม่ให้เอารถคันเก่าของพี่ชายมาใช้แทน ซึ่งท่อรถมันเสียงดังมาก ตอนนั้นผมจำได้ดีผมรู้สึกอายเพื่อนที่ขับรถคันเก่าๆไปเรียน แล้วยิ่งตอนนั้นก็เหมือนว่าตัวเองกำลังติดเกม เริ่มไม่ไปเรียน แต่เพื่อนผมดีมากนะ เค้าพยายามตามผมให้เข้าเรียน
แต่ผมก็ไม่ไป ก่อนจะออกจากหลังผมก็แต่งตัวไปเรียนนะ แต่ไม่เข้าเรียนไปร้านเกมแทน ไปร้านเกมจนรู้จักกับพวกพี่ๆที่ร้านเกม มันยิ่งทำให้ผมติดเกมเข้าไปกันใหญ่ ผมขาดเรียนครั้งแรก,ครั้งที่สอง,ครั้งที่สามจนมาถึงครั้งสุดท้ายถ้าไม่เข้าเรียนจะติด ขร.(ขาดเรียน) ครั้งสุดท้ายผมไปเรียนแทบไม่มีเพื่อน เพราะเพื่อนคิดว่าผมติดเกมมากจนไม่อยากจะคุยกับผมด้วยซ้ำ คำถามตอนผมไปเรียน
คือ มาเรียนทำไม คิดว่าออกไปละ ตอนนั้นหลังเรียนวิชานั้นจบ ผมรีบกลับห้องเลย โทรบอกแม่ว่าผมไม่อยากเรียนแล้ว แม่ผมเองก็ตกใจมาก
แต่หลังจากนั้นผมก็เริ่มไม่ไปเรียนเพราะอายเพื่อน
มันเลยทำให้ผมขาดเรียนจนเกือบทุกวิชา จากที่ต้องไปเรียนผมกับตื่นเช้ามา เพื่อที่จะไปร้านเกม
จนพี่สาวถามว่าผมไปเรียนบ้างรึเปล่า
ผมก็เลยบอกพี่ไปตรงๆว่าผมอยากกลับบ้านไม่อยากเรียนแล้ว คือตอนนั้นใจคือไม่เรียนแล้วแต่ๆเพราะติดเกมส์หนักมาก เทอมแรกได้จบไปแล้วผมติด ขร.ติด.0ทุกวิชา ช่วงปิดเทอมที่2 ผมกลับบ้านก็ใช้ชีวิตปกติ แต่ตั้งใจว่าจะมาแก้ไขเอาเทอมที่2
พอเริ่มเปิดเทอมที่2 ผมก็มาที่วิลัย เจอคำถามของเพื่อนว่ายังจะมาเรียนอีกหรอ เพื่อนหลายคนหัวเราะเยาะผม แต่ก็มีเพื่อนกลุ่มผมเค้าบอกว่าเอาใหม่ไม่เป็นไร แต่ตอนนั้นในหัวผมคือ กุไม่อยากมาเรียนแล้ว อายเพื่อน ไม่กล้าคุยกับใคร รีบกลับห้องเลย แต่ตอนนั้นผมก็ยังไปเรียนนะ แต่เรียนเทอมที่2ได้แค่1 สัปดาห์ ผมก็ไม่มาเรียนอีกเลย
จนวันศุกร์ ผมขับรถกลับบ้าน แล้วไม่กลับเข้ามาในเมืองอีกเลย แต่แม่พยายามถามผมทำไมไม่ไปเรียน ผมบอกไม่อยากเรียนแล้ว *แม่ผมร้องไห้เค้าขอร้องให้ผมกลับไปเรียนเถอะ แม่ดึงแขนผมแล้วร้องไห้ ภาพนี้ยังคงติดตาผมมาถึงทุกวันนี้
เป็นสิ่งเดียวที่ผมลืมไม่ได้ ภาพมันยังติดตา พอมาคิดได้จนถึงวันนี้ เสียใจกับการกระทำของตัวเองวันนั้นมากครับ
เดี๋ยวมาเล่าต่อ..!
วันนี้ผมอยากจะมาเล่า ความผิดพลาดช่วงวัยเรียนที่มันยังฝั่งใจผมจนถึงทุกวันนี้ครับ
ผมก็สอบเข้า เทคนิคแห่งหนึ่ง ก็ได้เข้าเรียนตามความตั้งใจที่หวัง ช่วงผมเรียน ปวช.ผมก็เรียนดีมากเลยนะ อาจจะไม่ได้เก่งแต่ก็พยายามเรียนให้ผ่าน …!จนมาขึ้น ปวช.2 ช่วงเดือนแรกๆผมก็ไปเรียนตามปกติ แต่ช่วงนั้นก็เริ่มเล่นเกมชอบมากเกมส์ ฟุตบอล ไปยืมโน๊ตบุ๊ค พี่คนที่บ้านมาเล่นเกม
บอกเค้าว่ายืมมาทำ รายงาน
เอาเงินที่แม่ส่งให้เรียนแต่ละสัปดาห์ ไปเติมเกมบ้างหลอกแม่ว่าต้องจ่ายค่าหนังสือ นั้นนู่นนี้ เพื่อที่จะเอาเงินไปเติมเกม.?
ทั้งที่รู้ว่าที่บ้านไม่ได้มีเงินขนาดนั้น หนักสุดคือ พอพี่คนที่เค้าให้ยืมโน๊ตบุ๊คมา เค้าขอโน้ตบุ๊คคืน..
ตอนนั้นรู้สึกอยากเล่นเกมมาก (ช่วงนั้นผมไม่มีโน๊ตบุ๊คเล่นก็ยังไปเรียนตามปกติ เลิกเรียนค่อยแวะไปร้านเกมส์ )แต่เล่นได้ไม่นาน เพราะผมต้องไปรับพี่สาวที่ทำงานทุกวัน เพราะรถที่ใช้มีคันเดียว ตอนเช้าต้องขับมอเตอร์ไซด์ ไปส่งพี่สาว
แต่ผมเริ่มไม่อยากไปส่งพี่ เลยโทรไปขอแม่ว่าซื้อรถใหม่ให้ได้ไหม แต่แม่ก็ไม่ได้ซื้อให้ใหม่หรอกนะครับ แต่แม่ให้เอารถคันเก่าของพี่ชายมาใช้แทน ซึ่งท่อรถมันเสียงดังมาก ตอนนั้นผมจำได้ดีผมรู้สึกอายเพื่อนที่ขับรถคันเก่าๆไปเรียน แล้วยิ่งตอนนั้นก็เหมือนว่าตัวเองกำลังติดเกม เริ่มไม่ไปเรียน แต่เพื่อนผมดีมากนะ เค้าพยายามตามผมให้เข้าเรียน
แต่ผมก็ไม่ไป ก่อนจะออกจากหลังผมก็แต่งตัวไปเรียนนะ แต่ไม่เข้าเรียนไปร้านเกมแทน ไปร้านเกมจนรู้จักกับพวกพี่ๆที่ร้านเกม มันยิ่งทำให้ผมติดเกมเข้าไปกันใหญ่ ผมขาดเรียนครั้งแรก,ครั้งที่สอง,ครั้งที่สามจนมาถึงครั้งสุดท้ายถ้าไม่เข้าเรียนจะติด ขร.(ขาดเรียน) ครั้งสุดท้ายผมไปเรียนแทบไม่มีเพื่อน เพราะเพื่อนคิดว่าผมติดเกมมากจนไม่อยากจะคุยกับผมด้วยซ้ำ คำถามตอนผมไปเรียน
คือ มาเรียนทำไม คิดว่าออกไปละ ตอนนั้นหลังเรียนวิชานั้นจบ ผมรีบกลับห้องเลย โทรบอกแม่ว่าผมไม่อยากเรียนแล้ว แม่ผมเองก็ตกใจมาก
แต่หลังจากนั้นผมก็เริ่มไม่ไปเรียนเพราะอายเพื่อน
มันเลยทำให้ผมขาดเรียนจนเกือบทุกวิชา จากที่ต้องไปเรียนผมกับตื่นเช้ามา เพื่อที่จะไปร้านเกม
จนพี่สาวถามว่าผมไปเรียนบ้างรึเปล่า
ผมก็เลยบอกพี่ไปตรงๆว่าผมอยากกลับบ้านไม่อยากเรียนแล้ว คือตอนนั้นใจคือไม่เรียนแล้วแต่ๆเพราะติดเกมส์หนักมาก เทอมแรกได้จบไปแล้วผมติด ขร.ติด.0ทุกวิชา ช่วงปิดเทอมที่2 ผมกลับบ้านก็ใช้ชีวิตปกติ แต่ตั้งใจว่าจะมาแก้ไขเอาเทอมที่2
พอเริ่มเปิดเทอมที่2 ผมก็มาที่วิลัย เจอคำถามของเพื่อนว่ายังจะมาเรียนอีกหรอ เพื่อนหลายคนหัวเราะเยาะผม แต่ก็มีเพื่อนกลุ่มผมเค้าบอกว่าเอาใหม่ไม่เป็นไร แต่ตอนนั้นในหัวผมคือ กุไม่อยากมาเรียนแล้ว อายเพื่อน ไม่กล้าคุยกับใคร รีบกลับห้องเลย แต่ตอนนั้นผมก็ยังไปเรียนนะ แต่เรียนเทอมที่2ได้แค่1 สัปดาห์ ผมก็ไม่มาเรียนอีกเลย
จนวันศุกร์ ผมขับรถกลับบ้าน แล้วไม่กลับเข้ามาในเมืองอีกเลย แต่แม่พยายามถามผมทำไมไม่ไปเรียน ผมบอกไม่อยากเรียนแล้ว *แม่ผมร้องไห้เค้าขอร้องให้ผมกลับไปเรียนเถอะ แม่ดึงแขนผมแล้วร้องไห้ ภาพนี้ยังคงติดตาผมมาถึงทุกวันนี้
เป็นสิ่งเดียวที่ผมลืมไม่ได้ ภาพมันยังติดตา พอมาคิดได้จนถึงวันนี้ เสียใจกับการกระทำของตัวเองวันนั้นมากครับ
เดี๋ยวมาเล่าต่อ..!