เคยได้ยินคำพูดนี้เมื่อนานมากแล้ว
ตอนที่อายุยังน้อย ก็มองว่าถ้าจะไปเริ่มต้นชีวิตตอนอายุ 40 มันจะไม่สายเกินไปเหรอ
เพราะอีกแค่ 20 ปี ก็ปลดเกษียณแล้ว สภาพร่างกายก็คงโรยราไปมาก
คิดไปถึงขั้นที่ว่า พี่ที่ทำงานอายุ 35+ แล้ว ทำไมถึงยังดูไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันกันอีกนะ
ไม่มีบ้าน ไม่มีรถ ไม่มีครอบครัว แลดูไม่มีอนาคต (อันนี้คือความคิดตอนอายุ 24-25)
และพูดกับตัวเองว่า ฉันจะไม่เป็นคนแบบนั้น และต้องทำได้ดีมากกว่าแน่นอน คอยดู
อายุ 25 ซื้อรถมอไซค์คันแรก (โดนขโมยในปีต่อมา)
อายุ 27 ซื้อรถยนต์คันแรก ตามด้วยคันที่ 2, 3
อายุ 30 ซื้อบ้านหลังแรก
อายุ 34 มีกิจการเล็กๆ เป็นของตัวเอง
อายุ 36 ล้มเลิกกิจการ (เจ๊งไม่เป็นท่า) เหลือรถยนต์เก่าๆ 1 คัน ใช้งานตามสภาพ
และต้องโยกย้ายครั้งใหญ่ (ที่เข้าใจว่าน่าจะหนักสุดในชีวิตแล้ว)
อายุ 38 ลาออกจากงานประจำ
อายุ 39 ขายบ้าน ขายรถ ว่างงาน จุดเริ่มต้นของความประสาทแดn
อายุ 40 เลิกกับแฟนที่คบมา 7 ปี
คำว่า "พินาศ" แสดงให้เห็นสภาพชัดสุด 5555
อายุ 41 พอเริ่มประคองตัวได้ ตัดสินใจกลับมาทำงานประจำ
ได้มีเวลาทำความรู้จักกับตัวเองอีกครั้ง
ได้เรียนรู้และยอมรับความเป็นไป
ได้กลับมาเป็นคนเดิมที่หายไปนานจนเกือบจะลืมไปแล้วว่า ฉันคนเดิม หน้าตาเป็นยังไง
ได้ทำในสิ่งที่ (เคย) อยากทำ แต่พยายามเก็บกดไว้เพราะแคร์ใครอีกคนมากจนเกินไป
ได้รู้คุณค่า ภาคภูมิใจ และรักตัวเองแบบขั้นสุด
อายุ 42 ได้มีหนี้ก้อนใหญ่ บ้าน (คอนโด) รถยนต์ แมว
ได้จุนเจือครอบครัว ดูแลตัวเองได้แบบ 100%
ได้ทำในสิ่งแปลกใหม่หลายอย่าง ที่ไม่เคยคิดว่าจะได้ทำมาก่อน
ได้รู้จักและเข้าใจความต้องการของตัวเองชัดเจนขึ้นมากโข
สิ่งที่ได้เรียนรู้จากการใช้ชีวิตผ่านมาเกือบ 43 ปี
1 ฝึกให้เท่าทันอารมณ์ในทุกขณะ โกรธให้ได้รู้ว่าโกรธ ดีใจให้ได้รู้ว่าดีใจ ทุกอย่างไม่มีอะไรยั่งยืนถาวร เป็นเพียงแค่สภาวะนึงเท่านั้น
2 ไม่ยึดติดกับอดีต ไม่เพ้อฝันถึงอนาคต อยู่กับปัจจุบัน
3 ไม่คิดแทนคนอื่น ไม่ว่าจะในแง่ดี หรือร้าย อย่าไปจินตนาการให้ปวดหัว เขาจะคิดอะไรยังไงก็ปล่อยไป
4 ไม่ยัดเยียดความเห็นของตัวเองให้ใคร ถึงแม้จะด้วยเจตนาที่ดีก็ตาม ทุกคนมีสิทธิ์ในการตัดสินใจทางเดินของตัวเอง
5 มองโลกในแง่บวก จะทำให้ใจเราเบาสบายขึ้นมาก
6 ซื่อสัตย์กับความรู้สึกของตัวเอง ให้อภัยตัวเองให้มาก ถนอมใจให้เยอะๆ
7 รับผิดชอบต่อทุกการตัดสินใจ เคารพและภาคภูมิใจในตัวเองให้มาก
8 ความคิดเห็น/คำแนะนำจากผู้อื่น (แทบ) จะไม่มีผลอะไร ถ้าเรามั่นใจในตัวเองมากพอแล้ว
9 "รัก" และ "มีความสุข" ด้วยตัวเองให้มากพอก่อนที่จะแชร์ให้ใคร การรักตัวเองไม่ใช่ความเห็นแก่ตัว แต่เป็นสิ่งที่ทุกคนควรทำ
ในวัยที่กำลังจะเข้าสู่ 43 ขวบ
กำลังจะได้กลับไปทำงานประจำอีกครั้ง เพื่อเรียกความมั่นใจกลับคืนมาในวันที่ยังมีแรงกายพลังใจที่เต็มเปี่ยม
เริ่มออกกำลังกายจากก้าวเล็กๆ ทีละน้อยๆ ฟังเสียงร่างกาย ไม่ฝืน ไม่กดดัน เชื่อว่ามันจะค่อยๆ ดีขึ้นเอง
เลือกเส้นทางเดินชีวิตที่ไม่ต้องอ้างอิงมาตรฐานสังคม ไม่ผูกติดกับความคิดใคร เอาใจตัวเองเป็นที่ตั้ง
สนุกกับการเรียนรู้อะไรมากมาย ตั้งเป้าเล็กๆ น้อยๆ ให้ชีวิตได้มีแรงกระตุ้น
พร้อมเปิดรับสิ่งใหม่ๆ อย่างมีสติ YOLO - You Only Live Once ขอแค่ไม่เดือดร้อนใคร อยากทำไรทำโล้ด
เป้าหมายในตอนนี้ขอเพียงแค่มีสุขภาพที่ดี ดูแลตัวเองได้ มีเงินใช้ จ่ายหนี้ แบบไม่ลำบาก
หรือถ้าตายจากไปแบบกระทันหันก็ไม่ทิ้งภาระไว้ให้ใคร
อะไรที่เกิดขึ้นแล้วย่อมดีเสมอ
Everything Happens for Reason
ท้ายสุด "ช่างแม่v" คือคำตอบของทุกสิ่ง > _ <
แวะมาแบ่งปันประสบการณ์กันได้ ช่วงนี้ยังไม่ได้เริ่มงานประจำ มีเวลาคุยได้อีกเยอะ
เป็นกำลังใจให้ทุกคนที่กำลังเดินทาง และ เริ่มต้นชีวิต ทุกช่วงวัยนะฮะ
ชีวิตเริ่มต้นตอน อายุ 40+ (กระทู้ให้กำลังใจ)
ตอนที่อายุยังน้อย ก็มองว่าถ้าจะไปเริ่มต้นชีวิตตอนอายุ 40 มันจะไม่สายเกินไปเหรอ
เพราะอีกแค่ 20 ปี ก็ปลดเกษียณแล้ว สภาพร่างกายก็คงโรยราไปมาก
คิดไปถึงขั้นที่ว่า พี่ที่ทำงานอายุ 35+ แล้ว ทำไมถึงยังดูไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันกันอีกนะ
ไม่มีบ้าน ไม่มีรถ ไม่มีครอบครัว แลดูไม่มีอนาคต (อันนี้คือความคิดตอนอายุ 24-25)
และพูดกับตัวเองว่า ฉันจะไม่เป็นคนแบบนั้น และต้องทำได้ดีมากกว่าแน่นอน คอยดู
อายุ 25 ซื้อรถมอไซค์คันแรก (โดนขโมยในปีต่อมา)
อายุ 27 ซื้อรถยนต์คันแรก ตามด้วยคันที่ 2, 3
อายุ 30 ซื้อบ้านหลังแรก
อายุ 34 มีกิจการเล็กๆ เป็นของตัวเอง
อายุ 36 ล้มเลิกกิจการ (เจ๊งไม่เป็นท่า) เหลือรถยนต์เก่าๆ 1 คัน ใช้งานตามสภาพ
และต้องโยกย้ายครั้งใหญ่ (ที่เข้าใจว่าน่าจะหนักสุดในชีวิตแล้ว)
อายุ 38 ลาออกจากงานประจำ
อายุ 39 ขายบ้าน ขายรถ ว่างงาน จุดเริ่มต้นของความประสาทแดn
อายุ 40 เลิกกับแฟนที่คบมา 7 ปี
คำว่า "พินาศ" แสดงให้เห็นสภาพชัดสุด 5555
อายุ 41 พอเริ่มประคองตัวได้ ตัดสินใจกลับมาทำงานประจำ
ได้มีเวลาทำความรู้จักกับตัวเองอีกครั้ง
ได้เรียนรู้และยอมรับความเป็นไป
ได้กลับมาเป็นคนเดิมที่หายไปนานจนเกือบจะลืมไปแล้วว่า ฉันคนเดิม หน้าตาเป็นยังไง
ได้ทำในสิ่งที่ (เคย) อยากทำ แต่พยายามเก็บกดไว้เพราะแคร์ใครอีกคนมากจนเกินไป
ได้รู้คุณค่า ภาคภูมิใจ และรักตัวเองแบบขั้นสุด
อายุ 42 ได้มีหนี้ก้อนใหญ่ บ้าน (คอนโด) รถยนต์ แมว
ได้จุนเจือครอบครัว ดูแลตัวเองได้แบบ 100%
ได้ทำในสิ่งแปลกใหม่หลายอย่าง ที่ไม่เคยคิดว่าจะได้ทำมาก่อน
ได้รู้จักและเข้าใจความต้องการของตัวเองชัดเจนขึ้นมากโข
สิ่งที่ได้เรียนรู้จากการใช้ชีวิตผ่านมาเกือบ 43 ปี
1 ฝึกให้เท่าทันอารมณ์ในทุกขณะ โกรธให้ได้รู้ว่าโกรธ ดีใจให้ได้รู้ว่าดีใจ ทุกอย่างไม่มีอะไรยั่งยืนถาวร เป็นเพียงแค่สภาวะนึงเท่านั้น
2 ไม่ยึดติดกับอดีต ไม่เพ้อฝันถึงอนาคต อยู่กับปัจจุบัน
3 ไม่คิดแทนคนอื่น ไม่ว่าจะในแง่ดี หรือร้าย อย่าไปจินตนาการให้ปวดหัว เขาจะคิดอะไรยังไงก็ปล่อยไป
4 ไม่ยัดเยียดความเห็นของตัวเองให้ใคร ถึงแม้จะด้วยเจตนาที่ดีก็ตาม ทุกคนมีสิทธิ์ในการตัดสินใจทางเดินของตัวเอง
5 มองโลกในแง่บวก จะทำให้ใจเราเบาสบายขึ้นมาก
6 ซื่อสัตย์กับความรู้สึกของตัวเอง ให้อภัยตัวเองให้มาก ถนอมใจให้เยอะๆ
7 รับผิดชอบต่อทุกการตัดสินใจ เคารพและภาคภูมิใจในตัวเองให้มาก
8 ความคิดเห็น/คำแนะนำจากผู้อื่น (แทบ) จะไม่มีผลอะไร ถ้าเรามั่นใจในตัวเองมากพอแล้ว
9 "รัก" และ "มีความสุข" ด้วยตัวเองให้มากพอก่อนที่จะแชร์ให้ใคร การรักตัวเองไม่ใช่ความเห็นแก่ตัว แต่เป็นสิ่งที่ทุกคนควรทำ
ในวัยที่กำลังจะเข้าสู่ 43 ขวบ
กำลังจะได้กลับไปทำงานประจำอีกครั้ง เพื่อเรียกความมั่นใจกลับคืนมาในวันที่ยังมีแรงกายพลังใจที่เต็มเปี่ยม
เริ่มออกกำลังกายจากก้าวเล็กๆ ทีละน้อยๆ ฟังเสียงร่างกาย ไม่ฝืน ไม่กดดัน เชื่อว่ามันจะค่อยๆ ดีขึ้นเอง
เลือกเส้นทางเดินชีวิตที่ไม่ต้องอ้างอิงมาตรฐานสังคม ไม่ผูกติดกับความคิดใคร เอาใจตัวเองเป็นที่ตั้ง
สนุกกับการเรียนรู้อะไรมากมาย ตั้งเป้าเล็กๆ น้อยๆ ให้ชีวิตได้มีแรงกระตุ้น
พร้อมเปิดรับสิ่งใหม่ๆ อย่างมีสติ YOLO - You Only Live Once ขอแค่ไม่เดือดร้อนใคร อยากทำไรทำโล้ด
เป้าหมายในตอนนี้ขอเพียงแค่มีสุขภาพที่ดี ดูแลตัวเองได้ มีเงินใช้ จ่ายหนี้ แบบไม่ลำบาก
หรือถ้าตายจากไปแบบกระทันหันก็ไม่ทิ้งภาระไว้ให้ใคร
อะไรที่เกิดขึ้นแล้วย่อมดีเสมอ
Everything Happens for Reason
ท้ายสุด "ช่างแม่v" คือคำตอบของทุกสิ่ง > _ <
แวะมาแบ่งปันประสบการณ์กันได้ ช่วงนี้ยังไม่ได้เริ่มงานประจำ มีเวลาคุยได้อีกเยอะ
เป็นกำลังใจให้ทุกคนที่กำลังเดินทาง และ เริ่มต้นชีวิต ทุกช่วงวัยนะฮะ