เรากดดันตัวเองเกี่ยวกับการเรียนมากๆ กลัวโตไปจะไม่มีอนาคต จนบางทีนอนไม่หลับ เครียดมาก ควรทำยังไงดีคะ
คือตั้งแต่เราเด็กๆ คุณแม่ชอบพูดก่อนไปเรียนทุกวันว่า ให้ตั้งใจเรียน เราช่วงแรกก็ไม่เข้าใจนะคะว่าไปโรงเรียน ก็แค่ไปเล่นกับเพื่อน เล่นของเล่นสนุกๆ จนเรามาเรียนป.หนึ่ง เราก็เข้าใจว่าการเรียนมันคือแบบไหน เราทำตามที่พ่อกับแม่พูดเสมอว่าให้ตั้งใจเรียน จนมันกลายเป็นเป้าหมายของเราว่าเราอยากตั้งใจเรียน อยากทำให้ครอบครัวภูมิใจ ทั้งที่พวกท่านทั้งพ่อแม่ไม่เคยเรียกร้องอะไรกับเราเลยค่ะ ไม่กดดัน ไม่บังคับ ถึงเราสอบได้คะแนนไม่ดี พวกท่านก็มีแต่จะให้กำลังใจเราเสมอ ไม่เคยว่าเรื่องเราทำคะแนนไม่ดี มีแต่ให้กำลังใจ ยิ่งเราไปแข่งขันวิชาต่างๆ หากพวกท่านมีโอกาสไปตามดูได้ ก็แทบจะยืนเชียร์เราข้างสนาม ถ้าตามเข้าห้องแข่งได้ พวกท่านคงตามไปยืนเชียร์ถือป้ายชื่อ โบกแท่งไฟให้กำลังใจเราเลยล่ะค่ะ มีแต่เราที่รู้สึกผิดพลาดทุกครั้งที่ทำผิด ถึงจะเป็นจุดเล็กๆ เราก็รู้สึกแย่จนกดดันว่าต้องทำให้ดีขึ้นกว่านี้ เราเริ่มไขว่คว้าหาโอกาสที่จะทำผลงานมาตั้งแต่ช่วงประถมปลาย เราชอบเสนอหน้ากับครู ขอครูไปแข่งนั่นนู่นนี่ อวดสรรพคุณที่เรามี จนเราได้ไปแข่งมาเกือบทุกด้าน ร้อง เต้น ดนตรี ประกวดความงาม ไปจนถึงแนววิทย์คณิตจ๋าๆที่ต้องใช้หัวสมองคิดมากๆ เราก็แข่งมาหมดแล้ว แต่เราก็ยิ่งกดดันตัวเองว่าเราต้องทำมากกว่านี้ ทำให้ได้ลำดับดีกว่านี้ เราต้องเก่งได้มากกว่านี้จนเราเครียด เบลอหนักสุดๆค่ะ ยิ่งช่วงจะสอบเข้าม.หนึ่ง ยิ่งเครียด เครียดจนนอนไม่หลับ เรียนไม่รู้เรื่องไปเป็นเดือนเลยค่ะ ทำให้เราตามเพื่อน ไม่ทัน เราก็เครียด เกลียดตัวเองไปพักนึงเพราะตามเพื่อนไม่ทัน เรียนไม่เข้าใจ เกรดออกมามันไม่เป็นไปตามคาด เราก็เครียด เราคิดตลอดว่า การเรียน ถ้าเราพลาดแค่ก้าวเดียว อนาคตเราดับได้ง่ายมาก โอกาสที่จะเข้ามาก็จะหายไปแม้มันจะเป็นแค่ความผิดพลาดเล็กๆ 1 จุด ทำให้เราต้องพยายามประคองไม่ให้มันพลาด จนเราพะวง ขึ้นม.ต้นมา เราก็ต้องปรับกับการเรียนใหม่ เราเริ่มสนใจพวก วมว. สอวน. หรือกิจกรรมอะไรก็ตามที่สามารถทำผลงานให้เราได้เชิดหน้าชูตา เราก็จะพยายามทำให้ได้ เราเรียนพิเศษจากพวกสอนฟรียูทูป เรียนพวกของวิทย์คณิตม.ปลาย เพื่อจะเอาไปสอบสอวน. เรียกได้ว่าทำทุกอย่าง บางทีก็ไม่ค่อยมีเพื่อนเพราะเขาไม่เข้าใจว่าเพิ่งจะม.ต้นเอง แกจะเครียดอะไรขนาดนั้น เราก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเครียดอะไร รู้อย่างเดียวว่าเป้าหมายของเราคือสร้างผลงานที่สามารถนำไปต่อยอดยื่นเข้ามหาวิทยาลัยดีๆ นำไปขอทุนไปเรียนต่างประเทศ เรียนให้จบแล้วทำงาน ทำให้ครอบครัวสุขสบายมากที่สุด เป้าหมายเรามีแค่นั้น เคยคิดว่าถ้าเราทำทุกอย่างเสร็จ จะทำงานเก็บตังให้ได้หลายๆบาท แล้วให้ครอบครัวทั้งหมด หลังจากนั้นก็จะไปตาย งงมั้ยคะ ใช่ค่ะ เราเคยคิดแบบนั้น ทั้งที่เล่ามาซะยาวว่าเราทำแบบนั้น เราไขว่คว้าพยายามจะทำเรื่องนั้นเรื่องนี้ แต่ตัวเราพอทำทุกอย่างบรรลุก็คิดจะไปตาย คงเป็นเพราะเหมือนเราทำตามที่เราคิดไว้ หลังจากนั้นมันก็ไม่มีอะไรแล้ว ตายไปก็ไม่เป็นอะไร
เอาเป็นว่าเราเล่ายาวมากๆ ขอเข้าที่คำถามว่า กดดันตัวเองมากไม่เคยภูมิใจในตัวเองเลย ควรทำยังไงดีคะ ?
ขอบคุณสำหรับคำตอบ คำแนะนำ คำติชม หรืออื่นๆของทุกๆคนนะคะ 🙏🏻
ทำยังไงไม่ให้กดดันตัวเองมากเกินไป ?
คือตั้งแต่เราเด็กๆ คุณแม่ชอบพูดก่อนไปเรียนทุกวันว่า ให้ตั้งใจเรียน เราช่วงแรกก็ไม่เข้าใจนะคะว่าไปโรงเรียน ก็แค่ไปเล่นกับเพื่อน เล่นของเล่นสนุกๆ จนเรามาเรียนป.หนึ่ง เราก็เข้าใจว่าการเรียนมันคือแบบไหน เราทำตามที่พ่อกับแม่พูดเสมอว่าให้ตั้งใจเรียน จนมันกลายเป็นเป้าหมายของเราว่าเราอยากตั้งใจเรียน อยากทำให้ครอบครัวภูมิใจ ทั้งที่พวกท่านทั้งพ่อแม่ไม่เคยเรียกร้องอะไรกับเราเลยค่ะ ไม่กดดัน ไม่บังคับ ถึงเราสอบได้คะแนนไม่ดี พวกท่านก็มีแต่จะให้กำลังใจเราเสมอ ไม่เคยว่าเรื่องเราทำคะแนนไม่ดี มีแต่ให้กำลังใจ ยิ่งเราไปแข่งขันวิชาต่างๆ หากพวกท่านมีโอกาสไปตามดูได้ ก็แทบจะยืนเชียร์เราข้างสนาม ถ้าตามเข้าห้องแข่งได้ พวกท่านคงตามไปยืนเชียร์ถือป้ายชื่อ โบกแท่งไฟให้กำลังใจเราเลยล่ะค่ะ มีแต่เราที่รู้สึกผิดพลาดทุกครั้งที่ทำผิด ถึงจะเป็นจุดเล็กๆ เราก็รู้สึกแย่จนกดดันว่าต้องทำให้ดีขึ้นกว่านี้ เราเริ่มไขว่คว้าหาโอกาสที่จะทำผลงานมาตั้งแต่ช่วงประถมปลาย เราชอบเสนอหน้ากับครู ขอครูไปแข่งนั่นนู่นนี่ อวดสรรพคุณที่เรามี จนเราได้ไปแข่งมาเกือบทุกด้าน ร้อง เต้น ดนตรี ประกวดความงาม ไปจนถึงแนววิทย์คณิตจ๋าๆที่ต้องใช้หัวสมองคิดมากๆ เราก็แข่งมาหมดแล้ว แต่เราก็ยิ่งกดดันตัวเองว่าเราต้องทำมากกว่านี้ ทำให้ได้ลำดับดีกว่านี้ เราต้องเก่งได้มากกว่านี้จนเราเครียด เบลอหนักสุดๆค่ะ ยิ่งช่วงจะสอบเข้าม.หนึ่ง ยิ่งเครียด เครียดจนนอนไม่หลับ เรียนไม่รู้เรื่องไปเป็นเดือนเลยค่ะ ทำให้เราตามเพื่อน ไม่ทัน เราก็เครียด เกลียดตัวเองไปพักนึงเพราะตามเพื่อนไม่ทัน เรียนไม่เข้าใจ เกรดออกมามันไม่เป็นไปตามคาด เราก็เครียด เราคิดตลอดว่า การเรียน ถ้าเราพลาดแค่ก้าวเดียว อนาคตเราดับได้ง่ายมาก โอกาสที่จะเข้ามาก็จะหายไปแม้มันจะเป็นแค่ความผิดพลาดเล็กๆ 1 จุด ทำให้เราต้องพยายามประคองไม่ให้มันพลาด จนเราพะวง ขึ้นม.ต้นมา เราก็ต้องปรับกับการเรียนใหม่ เราเริ่มสนใจพวก วมว. สอวน. หรือกิจกรรมอะไรก็ตามที่สามารถทำผลงานให้เราได้เชิดหน้าชูตา เราก็จะพยายามทำให้ได้ เราเรียนพิเศษจากพวกสอนฟรียูทูป เรียนพวกของวิทย์คณิตม.ปลาย เพื่อจะเอาไปสอบสอวน. เรียกได้ว่าทำทุกอย่าง บางทีก็ไม่ค่อยมีเพื่อนเพราะเขาไม่เข้าใจว่าเพิ่งจะม.ต้นเอง แกจะเครียดอะไรขนาดนั้น เราก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเครียดอะไร รู้อย่างเดียวว่าเป้าหมายของเราคือสร้างผลงานที่สามารถนำไปต่อยอดยื่นเข้ามหาวิทยาลัยดีๆ นำไปขอทุนไปเรียนต่างประเทศ เรียนให้จบแล้วทำงาน ทำให้ครอบครัวสุขสบายมากที่สุด เป้าหมายเรามีแค่นั้น เคยคิดว่าถ้าเราทำทุกอย่างเสร็จ จะทำงานเก็บตังให้ได้หลายๆบาท แล้วให้ครอบครัวทั้งหมด หลังจากนั้นก็จะไปตาย งงมั้ยคะ ใช่ค่ะ เราเคยคิดแบบนั้น ทั้งที่เล่ามาซะยาวว่าเราทำแบบนั้น เราไขว่คว้าพยายามจะทำเรื่องนั้นเรื่องนี้ แต่ตัวเราพอทำทุกอย่างบรรลุก็คิดจะไปตาย คงเป็นเพราะเหมือนเราทำตามที่เราคิดไว้ หลังจากนั้นมันก็ไม่มีอะไรแล้ว ตายไปก็ไม่เป็นอะไร
เอาเป็นว่าเราเล่ายาวมากๆ ขอเข้าที่คำถามว่า กดดันตัวเองมากไม่เคยภูมิใจในตัวเองเลย ควรทำยังไงดีคะ ?
ขอบคุณสำหรับคำตอบ คำแนะนำ คำติชม หรืออื่นๆของทุกๆคนนะคะ 🙏🏻