ทีมพัฒนาระดับซีเกม กับระดับจะไปโอลิมปิกมันต่างกันค่ะ

มีความรู้สึกว่า กีฬาของไทยไม่พัฒนา จนเพื่อนบ้านตามทัน ระดับเอเชียระดับโลกทิ้งไม่เห็นฝุ่น เพราะสมาคมกีฬาบ้านเรามักรักชอบทำงานกับคนเดิมๆ อยู่วนไปมา 10-20 ปี โค้ชก็เหมือนผู้วางระบบ นักออกแบบ ถ้าเก่าแก่

คิรายมีเหรียญทองโอลิมปิกทั้งชายหาดและในร่ม เป็นโค้ชก็พาทีมคว้าเหรียญทอง หลางผิงเคยได้ทองในร่ม เป็นโค้ชก็พาจีนได้ทอง ปังมากทั้งคู่

เสริฟเสียไปกี่แต้ม รับก็ไม่ดีอีก บอลแรกเกี่ยงกันรับ ญี่ปุ่นทีมB ก็บ้งเองหลายครั้งแต่ไทยก็ยังบ้งกว่า แต่ละคนติดทีมชาติมาตั้งกี่ปีแล้วปสกก็ไม่ใช่น้อยๆ โค้ชก็ไม่เห็นทำไรได้ ลิบโบยิ่งงง แล้วเมื่อไหร่มันจะ

เห็นเยาวชน ยุวชน มีสูงๆหลายคน โค้ชก็เลือกใช้คนตัวเตี้ยเพราะพร้อมใช้กว่า ซ้อมไปก็ไม่ได้รับโอกาส (โค้ชทำทีมก็อยากชนะถ้าดันเด็กสูงแล้วแพ้โค้ชก็ไม่มีผลงาน) สุดท้ายคนตัวสูงก็ถอดใจเลิกเล่นไปเอง

กู่ไม่กลับแล้วจริงๆ เกาหลีใต้  ที่แพ้เยอะๆ ตอนปี 2022  นึกว่าเป็นเพราะตัวผู้เล่น เปลี่ยนผู้เล่นยกชุด  พอมาปีนี้ เห็นได้ชัดแล้วว่าไม่ใช่แค่นั้น แต่โค้ชก็ไม่ช่วยนำพาเลย  ยิ่งเล่นยิ่ง

ปกติเรามักจะได้ยินโค้ชให้สัมภาษณ์เวลาแพ้ จะพูดทำนองว่าระบบทีมวันนี้ป่วยบ้าง วันนี้เล่นไม่ดีบ้าง หรือคู่ต่อสู้โดดเด่นบ้าง เช่น ตอนคัดเลือกโอลิมปิก เนเธอร์แลนด์แพ้เกาหลีใต้ โค้ชก็ชมคิมว่าสุดยอดนักวอลเล่