สวัสดีค่ะ เราอายุ 17 ปีนี้ ในช่วงม.ต้นเรามีเพื่อนเยอะมากค่อนข้างที่จะไม่เอาไหนเลย เเต่พอขึ้นม.ปลายมามันทำให้เรามีปัญหากับเพื่อนเรื่องไม่เข้าใจกันตลอดจนตอนนั้นเราถอยออกมาอยู่คนเดียว ล่ะตั้งใจเรียนในช่วง ม.4 ที่พึ่งออกมาอยู่คนเดียว การเรียนค่อนข้างปรับตัวยังไม่ค่อยได้ค่ะ เรียนยากเพราะช่วงม.ต้น ลอกเพื่อนตลอดทำไรก็ขาดเพื่อนไม่ได้ทำให้ติดนิสัย การเรียนในช่วงนั้นถือว่าค่อนข้างที่จะยากสำหรับเราเพราะไม่มีใครให้คุยด้วยเลยเรียนด้วยตัวคนเดียวมาตลอดทำให้เราเริ่มรู้จุดที่เราชอบหรือไม่ชอบ ในช่วงประถมจนถึงช่วงม.ต้นเเรกๆความฝันเราคืออยากเป็นครูค่ะ รู้สึกว่าคุณครูมีเเต่คนนับถือ น่าเคารพ เเละในช่วงนั้นเป็นคนที่ชอบพูด ช่างเจรจา
ในช่วงที่เรียนม.4เทอม2 ช่วงนั้นเป็นช่วงที่เราเรียนเเล้วเรารู้ว่าชอบอะไร ไม่ชอบอะไร เลยมีความคิดอยากเรียนหมอค่ะ ซึ่งส่วนตัวเป็นคนที่ชอบช่วยเหลือมาก เวลาเห็นคนเจ็บที่โรงพยาบาลเเล้วเห็นพ่อเเม่หรือญาติเสียใจเราเองก็เเอบมีความรู้สึกนั้นด้วยค่ะ ไม่อยากให้มันเกิดขึ้นเลย เเละในที่ปิดเทอมกำลังจะขึ้นม.5 เราเลยอ่านหนังสือค่อนข้างที่จะหนักเลยค่ะอยากเตรียมตัวตั้งเเต่เนินๆเพราะเป็นคนนึงที่เวลาเรียนที่โรงเรียนเเล้วไม่ค่อยรู้เรื่องเเล้วโรงเรียนเราก็เป็นโรงเรียนขนาดกลางด้วยค่ะทำให้ระบบการศึกษาไม่ค่อยเข้มงวดเท่าไหร่ส่วนมากเราจะเรียนด้วยตัวเองซะส่วนใหญ่ บอกตรงๆเลยว่าในช่วงนั้นเเถบจะไม่มีเพื่อนสักคนเลยค่ะ พอขึ้นม.5ปัจจุบัลนี้คือเหมือนเราเป็นเเกะดำของห้อง เวลาคาบว่างก็อ่านก็ติวตัวเองเพราะไม่อยากให้คาบว่างมันว่างไปเฉยๆมันเลยมีบางคนในห้องมองเราว่าเด็กเรียนมั้งคะเเล้วไม่ชอบเราเลยเราก็งงว่าเราทำอะไรผิดหรอคือมันไม่ผิดใช่มั้ยถ้าหากเราอยากจะวางเเผนมีเป้าหมายของตนเอง ซึ่งบางคนก็เหมือนจะพูดเเซะ พูดลอยๆ ให้รู้ว่ายังไงก็พูดถึงเรา ซึงในห้องเรามีไม่ถึง20คนพราะเป็นห้องพิเศษsm
ถึงกลุ่มพวกเขาก็มีประสาณ14+เเล้ว คือเราอยากถามว่าเราผิดที่คิดเเตกต่างขนาดนั้นเลยหรอ ?
มันผิดมากมั้ยคะ หากเราเลือกอนาคตมากกว่าที่จะสนุกกับเพื่อนๆ
ในช่วงที่เรียนม.4เทอม2 ช่วงนั้นเป็นช่วงที่เราเรียนเเล้วเรารู้ว่าชอบอะไร ไม่ชอบอะไร เลยมีความคิดอยากเรียนหมอค่ะ ซึ่งส่วนตัวเป็นคนที่ชอบช่วยเหลือมาก เวลาเห็นคนเจ็บที่โรงพยาบาลเเล้วเห็นพ่อเเม่หรือญาติเสียใจเราเองก็เเอบมีความรู้สึกนั้นด้วยค่ะ ไม่อยากให้มันเกิดขึ้นเลย เเละในที่ปิดเทอมกำลังจะขึ้นม.5 เราเลยอ่านหนังสือค่อนข้างที่จะหนักเลยค่ะอยากเตรียมตัวตั้งเเต่เนินๆเพราะเป็นคนนึงที่เวลาเรียนที่โรงเรียนเเล้วไม่ค่อยรู้เรื่องเเล้วโรงเรียนเราก็เป็นโรงเรียนขนาดกลางด้วยค่ะทำให้ระบบการศึกษาไม่ค่อยเข้มงวดเท่าไหร่ส่วนมากเราจะเรียนด้วยตัวเองซะส่วนใหญ่ บอกตรงๆเลยว่าในช่วงนั้นเเถบจะไม่มีเพื่อนสักคนเลยค่ะ พอขึ้นม.5ปัจจุบัลนี้คือเหมือนเราเป็นเเกะดำของห้อง เวลาคาบว่างก็อ่านก็ติวตัวเองเพราะไม่อยากให้คาบว่างมันว่างไปเฉยๆมันเลยมีบางคนในห้องมองเราว่าเด็กเรียนมั้งคะเเล้วไม่ชอบเราเลยเราก็งงว่าเราทำอะไรผิดหรอคือมันไม่ผิดใช่มั้ยถ้าหากเราอยากจะวางเเผนมีเป้าหมายของตนเอง ซึ่งบางคนก็เหมือนจะพูดเเซะ พูดลอยๆ ให้รู้ว่ายังไงก็พูดถึงเรา ซึงในห้องเรามีไม่ถึง20คนพราะเป็นห้องพิเศษsm
ถึงกลุ่มพวกเขาก็มีประสาณ14+เเล้ว คือเราอยากถามว่าเราผิดที่คิดเเตกต่างขนาดนั้นเลยหรอ ?