ขอบคุณที่บอกให้รู้ว่าคุณกำลังจะไป

หน้าร้อนกำลังจะไป คุณก็หายไปพร้อมกัน

วันที่เราเจอกันมันเกิดจากความบังเอิญ เมื่อต้องตาจ้องใจ ก็ได้พบมองดูบ่อยๆ รู้เรื่องแปลกจากคนแปลกๆ มีบ่อยที่ต้องปิดตาปิดหูกับเรื่องที่ไม่ชอบ บางครั้งเราก็ไม่เก็ต บางทีเราก็หายกันไป

แม้ว่าคุณทั้งหลายคงไปตรงนั้นตรงนี้หลังจากการปิดตัวลง พ้นคอมฟอร์ดโซนไป อาจจะสุข เศร้า ตาย หรือเปล่งประกาย ใครจะรู้ แต่ยังไงเสียคนที่เคยมองคุณบ่อยๆ และใช้ตรงนี้เป็นหลุมหลบภัยที่มีทั้งรักทั้งชังก็คงจะเหงา จัดสรรความรู้สึกยังไงก็ต้องใช้เวลา

ขอบคุณที่ทนขาดทุนมานานเพื่อให้เราได้มองกันและกัน เรื่องดีๆ ให้จำก็มี ผ่านเป็นสิบๆ ปี ถ้าไม่อัลไซเมอร์หรือตายไปก่อน มันก็คงเป็นเรื่องที่เก็บไปเล่าได้ อืม เราน่าจะมีหนังสือเฟรนชิพสั่งลากันหน่อยนะ