ทำไมพ่อแม่ถึงคิดแบบนี้ครับ ผมไม่เข้าใจครับ

ตามหัวข้ออ่ะค่ะ มีใครมีแม่หรือคนในครอบครัวที่อารมร้อนมั้ยคะ ล่าสุดเราทะเลาะกับแม่เพราะแอร์ตัน แล้วเราเอาถ้วยไปวางรองน้ำไว้ แล้วพอขึ้นมาล้างแอร์กับแม่ แม่เราก็เอามือไปจับถ้วย แล้วถ้วยก็หก น้ำก็หกลงพื้น

ตอนแรกผมช่วยตัวเองอยู่ในห้องนํ้าพอเสร็จแล้วก็ล้างมือถูสบู่ตามปกติ นํ้าอสุจิจะยังมีเชื้ออยู่ในเล็บไหม? ใช้สบู่อสุจิจะตายไหม? ต่อมาประมาณ 20 กว่านาทีผมเผลอไปข่วนพ่อที่หลังมือ พ่อของผมใช้กระดาษทิชชู่เช็ด

เหตุเกิดเมื่อกี้นี้เอง แบบว่า...มองซากเล็บที่โคนลอยเเล้วมันรับไม่ได้ เลยค่อยๆเอื้อมมือไปหยิบขวดน้ำยาล้างเล็บ แต่ว้าก!!!!! มันเหลือแบบ มดแดงตัวใหญ่หยังขาถึงก้นขวดอะ! แต่เราเป็นผู้หญิงเอาแต่ใจด้วยสิ เลย

คือเรามีเพื่อนสนิท2คน เเล้วก็มีปัญหาเราอยากให้ทุกคนอยู่ด้วยกันเเต่เค้าเเยกกันเราเลยอยู่กับอีกคนหนึ่งเเล้วเค้าไปหากลุ่มใหม่เราไปด้วยเเต่ความสำศัญของเราที่มีต่อเค้าลดลง เราพยายามไม่น้อยใจ เก็บไว้เรื่อยๆ

นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นด้วยจินตนาการ ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆกับบุคคล และสถานที่ใดๆ Beyond the Goal: ส่งลูกไปที่หัวใจ บทที่ 1: รูมเมทคู่กัด ในแคมป์เก็บตัวทีมชาติไทย บรรยากาศตึงเครียดเสมอ แต่ห้องพักหมาย

เดิมทีพ่อกับแม่แยกทางกัน ตั้งแต่เด็กเรารู้สึกอิจฉาเพื่อนที่มีพ่อแม่มารับที่โรงเรียน หรือมาร่วมกิจกรรมต่าง ๆ เพราะเราไม่เคยมีใครมาเลย ตั้งแต่อายุประมาณ 7 ขวบ เราเริ่มรู้สึกว่าครอบครัวเราไม่เหมือนคนอื่น

เรื่องมีอยู่ว่า เวลาเราเข้าห้องนํ้าปัสสวะหรือทำธุระส่วนตัว เราจะล้าง แล้วเช็ดด้วยกระดาษทิชชู่ตลอดเพื่อไม่ให้กางเกงชั้นในอับ โดยมีถังขยะอยู่ในห้องนํ้า แต่แม่ด่าเราตลอดว่าเรา ใช้กระดาษทิชชู่ทำไม ไม่ล้าง