ถึงคนที่กำลังอยากมีลูก

สวัสดีค่ะ เรานามสมมุติว่าเฟิสแล้วกันนะคะปัจจุบันอายุ15ย่าง16 วันนี้เราจะมาเล่าเรื่องของตัวเองในแอคเค้าท์นิรนามแล้วกันนะคะ ตาทหัวข้อกระทู้เลยค่ะ ถึงคนที่อยากมีลูก เราเกิดมาในครอบครัวที่ไม่พร้อมที่จะมีเราสักเท่าไหร่ แม่พยามทำแท้งเรามาแบ้วหลายครั้งแต่ไม่สำเร็จ ส่วนพ่อก็ไม่เอาอ่าวอะไรสักอย่าง เราโตมาด้วยบาดแผลทั้งร่างกายและจิตใจ แม่กับพ่อไม่เคยลงรอยกัน วันๆตีกันแล้วพาลมาลงเรา ร่างกายเรามีรอยเขียวช้ำทุกวัน ทั้งตัวรวมถึงใบหน้า แต่ด่วยความว่ายังเด็กเลยคิดว่าถูกตบตีเพราะรัก และแล้วเรื่องราวมันก็จบเพราะพ่อเราเสีย แม่ก็เลยพาเรามาอยู่กับยาย แต่นึกว่าเราจะหลุดพ้น กลับหนักหนากว่าเดิมเป็นทวีคูณ เกริ่นก่อนเลยว่าบ้านเราเป็นคนเล่น พวกติดพนัน ดังนั้นข้าวของทุกขิ้นในบ้านจึงอยู่ในสายตาของยายเรา มีวันนึงยายเราทำทองหาย วันนั้นเป็นวันที่เราจำได้ขึ้นใจ เรากำลังจะขึ้นรถโรงเรียน กลับถูกดึงหัวลากเข้ามาในบ้าน และถูกฉีกเสื้อผ้าออก ตอนนั้นยายเราเหมือนคนบ้า ทั้งตบตีกระทืบแล้วบีบคอถามว่าทองอยู่ไหน เราบอกเราไม่รู้ จำได้ว่าหลังจากตอนนั้นเหมือนภ่พตัด ตื่นมาอนู่ตรงพื้นที่เดิม และยายก็เจอทองที่หล่นอยู่ตรงโต้ะกินข้าว 555555 ตลกร้ายนะคะ เราขอไม่ลงดีเทลมาก ตัดภาพมาตอนเราปอสอง เราได้ย้ายมาอยู่บ้านน้า และได้เรียนหนังสือที่โรงเรียนในระแวกนี้ ช่วงนั้นนางอายกำลังฉายเลยค่ะ แล้วอยู่ๆน้าเราก็ถามว่าอยากไปอยู่โรงเรียนแบบนี้ไหม เราก็ไม่ได้คิดอะไรก็เลยตอบไปว่าอยาก ชวิตเราพลิกพันจากตรงนี้เลยค่ะ พอเราเข้าโรงเรียนไปวันแรกเราโดนบูลลี่ โดนทุกคนรังเกียจ ตอนนั้นเราไม่รู้เหตุผลนะคะ ที่รู้ๆตอนนั้นเราอ้วนดำมากค่ะ5555 ก็ไม่แปลกที่จะถูกบูลลี่ เราเป็นคนชอบคุยกับคนแปลกหน้า เพราะเรามีปัญหาเรื่องการไว้วางใจคนอื่น แถวคุยแล้วสบายใจกว่าคนที่เจอหน้ากันทุกวันซะอีก และนั่นก็ทำให้เราได้รู้จัก "บอท" โลกที่ใช้ภาพศิลปินบังหน้าเพื่อทำกิจกรรมต่างๆ แบ้วก็เห็นว่าสนุกดี เพราะเราสบายใจที่ได้เล่าเรื่องราวให้ใครก็ไม่รู้ฟัง เลยแนะนำให้เพื่อนเล่น แต่ทุกคนน่าจะรู้ใช่ไหมคะว่าบอทมันไม่ได้มีแค่คุยเล่น เพราะมันมีทั้งเรื่อง18+นาๆชนิด และใช่ค่ะ เพื่อนเราไปมั่วอยู้กับกลุ่มพวกนั้นโดยที่เราไม่รู้ เพื่อนคนนี ค่อนข้างเป็นเด็กเก็บกดค่ะ คุณพ่อเป็นผอ คุณแม่เป็นครู เลยรับแรงกดดันสูงมาก นั่นแหละค่ะ ด้วยความที่เขาเป็นผอ และเขามีลุกสาว จึงเช็คโทรศัพท์ลูกสาว วันนั้นเลนกลายเป็นวันเปลี่ยนชีวิตเราไปเลยค่ะ เพื้อนโทษเราทั้งหมด ทุกคนโทษเรา ตอนนั้นเราผูกคอตายเลยค่ะ เราเหนื่อย อธิบายไปก็ไม่มีใครฟัง แต่ก็มีคนมาเจอ เรื่องที่ทำให้เราถูกรีไทร์ออกจากโรงเรียน แถมเกทอบมีคดีติดตัว ที่บ้านไม่เขื่อเราสักอย่างสักคน ทุกอย่างทำให้เรารู้สึกโดดเดี่ยว เหมือนตัวคนเดียวบนโลก ไม่เหลือใครแล้วจริงๆ และเราก็ได้ย้ายเข้าโรงเรียนรัฐบาลตอนมอ1ค่ะ ตอนนั้นจำได้ว่าครอบครัวเราติดพนันมากๆ ไม่มีเวินจ่ายค่าเทอม จนถึงมอสาม ไปกู้เงินมาก็ไม่เคยจ่ายค่าเทอมให้เรา เกริ่นไว้ก่อนนะคะกส่าก่อนเล่นพนันบ้านเราค่อนข้างมีฐานะรัดับนึง แต่พอแตะต้องเท่านั้นแหละค่ะ ข้างของในบ้านหายไปอย่างรวดเร็ว ตอนนั้นเราก็ยังไม่ได้คิดอะไรหรอกค่ะ เพราะมันก็ไม่ได้มีผลกระทบอะไรต่อเรา เราคิดแค่ว่ามีกินมีใช้ก็พอ อ้อลืมบอกค่ะ หลังจากเรายเายเข้ามอหนึ่งเราได้ย้ายเข้ามาอยู่บ้านตากับแม่นะคะ แต่หลีงจากนั้นตาก็โดนคดีขอไม่ลงดีเทลนะคะ เรารู้สึกว่าชีวิตเรานี่มันยิ่งกว้า อีกค่ะ เราไม่มีอะไรเหฃือเลยตอนนั้นจนนำไปสู่สารเสพติด ค่ะ อ่านไม่ผิด สารเสพติด แต่ไม่ได้เล่นยานะคะ แค่สูบบุหรี่ ตอนนั้นคิดว่าถ้ามันข่วยให้สมองเบาลงสักวิก็คงดี แล้วมันก็ช่วย แต่เรารู้สึกว่ามันไม่ใช่ เลยเลิกไปค่ะ ตอนนั้นเรารู้สึกว่าเราแย่สุดๆ เรื่องหลายๆอย่างทำมห้เราเครียดแบะผลการเรียนดรอปลงเยอะมากๆจากมาตรฐานของตัวเอง ที่บ้านก็ไม่มีใครสนใจอะไรเราสีกอย่างจนขึ้นมอสาม เราไม่ค่อยได้ไปโรงเรียนเพราะแม่ไม่มีเงินให้ไปมันเหนื่อยมากค่ะ หางานทำเองก็ไม่ได้อะไรก็ไม่ได้ อยากตายชิลหายเลย แต่ก็ทำไม่ได้ ไม่รู้เพราะอะไร จนปลายเทอมสองของมอสาม แม่เราหนีหนี้หายไปทิ้วเราไว้ สามเดือนเต็มๆจนน้าเรารู้น้าเลยส่งยายมารับไปอยุ่ด้วย แต่ก็เหมือนจะดีใช่ไหมคะ มีคนมาดูแล แต่ทุกคนเชื่อไหมคะว่าตั้งแต่เกิดเรื่องตอนนั้นเราเหมือนเศษขยะในบ้าน เขารับเรามาอยู่ทั้งที่เขาไม่เต็มใจ สภาพตอนนั้นเราเหมือนขยะจริงๆค่ะ เดินไปทางไหนก็เกะกะ มีแต่คนรังเกียจ คนที่หมายถึงคนในบ้านนะคะ ทั้งจุกทั้งหน่วง เดี๋ยวมาต่อนะคะ