เราอายุ 18 ปี พ่อแม่ชอบทะเลาะกันในเรื่องซ้ำๆ เดิมๆ พ่อเป็นคนอารมณ์ร้อน ทำร้ายข้าวของ ชอบทำร้ายร่างกาย ตอนเราอายุ 12 เราโดนพ่อ กระโดดถีบ โดนตีกับสายเข็มขัด ชอบด่าลูกแรกๆ เราเป็นลูกคนเล็กนะคะ เรามีพี่สาว 1 คน พี่โดนทำแรงกว่าเรามากๆ พี่เลยหนี้ออกจากบ้าน เรากับพี่ติดต่อกันตลอด บอกพี่ว่าแต่ละวันที่บ้านเกิดอะไรขึ้นบ้าง เวลาพ่อกับแม่ทะเลาะกัน ก็โทรหาพี่เพราะเรากลัว ส่วนแม่ไม่ได้มีอำนาจในครอบครัว แม่กลัวพ่อ สู้อะไรไม่ได้ แค่คิดบางทีก็ผิดแล้ว หลังจากพี่หนี้ออกจากบ้าน พ่อก็โทษแม่ที่เป็นต้นเหตุให้พี่ทำแบบนี้ เวลาทะเลาะกันพ่อก็จะพูดเรื่องนี้ตลอด บวกกับเรื่องอื่นๆ เราเป็นลูก ได้ยินสิ่งที่พ่อตัวเองพูดใส่แม่ตัวเอง ปวดใจมากๆ แต่เราก็ทำอะไรไม่ได้ อยู่มาวันหนึ่งเราสองคนแม่ลูกตัดสินใจออกมาจากบ้าน ไปอยู่บ้านยาย ความคิดเราตอนนั้นมันรู้สึก สบายใจมาก ไม่ได้มีความคิดเสียใจ หรือคิดถึงพ่อเลย วันนั้นเราก็ไปโรงเรียนตามปกติเหมือนทุกวัน แต่พอกลับบ้านมา เราเห็นรถพ่อเรารู้เลยค่ะ ว่าพ่อมาง้อแม่ ให้กลับบ้าน ถ้าเป็นแบบนั้น คนที่เป็นลูกอย่างเราก็ต้องกลับด้วย ความรู้สึกเราและหัวใจของเราแตกสหรายอีกครั้ง ความกลัว หวาดระแวง กลับมาทันที กลับไปก็เป็นแบบเดิม พ่อทำแบบเดิม เหตุการณ์แบบนี้เป็นซ้ำๆกัน เกือบ 10 รอบ
จนเราอายุ 18 พ่อกับแม่ทะเลาะกันอีกเหมือนเก่า รอบนี้เราย้ายออกมามีเงินติดตัวอยู่ เพราะช่วงปิดเทอมเราขายของออนไลน์ มีเงินเก็บอยู่ก้อนนึ่ง เลยเอาเงินนั้นมาเช่าบ้านอยู่กับแม่ ปิดเทอมอยู่เราเลยหางานทำ เราได้งานเสริฟร้านอาหาร มีเงินเก็บ ( ลืมบอกไป เราไม่ขอเงินแม่ใช้ตั้งแต่อายุ 15 แล้วนะคะ เพราะเราขายของออนไลน์ เอาเงินที่หามาได้กินจ่าย ) มีแบ่งให้แม่ และยายด้วยทุกเดือน มากน้อยในแต่ละครั้ง ใช้ชีวิตกับแม่แบบนี้มา 6-7 เดือน พอมาวันหนึ่งพ่อโทรมาหาแม่ให้กลับบ้าน บอกจะไม่ทำอีกแล้ว พูดง้อให้แม่กลับ แม่เป็นคนขี้ใจอ่อน อ่อนแอ ตอนแม่คุยกับพ่อ เราไม่อยู่นะคะ เราไปทำงาน พอแม่บอกเรา เราตัวสั่นหมดเลยไม่คิดว่าพ่อจะกล้าโทรมา เพราะการออกมาจากบ้านครั้งนี้ เราลบทุกช่องทางการติดต่อของพ่อหมด เรากับแม่ทำเหมือนกัน แต่พ่อน่าจะซื้อซิมใหม่และโทรหาแม่ พอแม่เล่าให้ฟัง เราก็เดาทางแม่ถูกเลยค่ะ ว่าแม่ต้องการที่จะกลับไปหาพ่ออีก ถึงเราห้ามยังไงแม่ก็จะหาโอกาสไปหา อยู่แล้ว เราร้องไห้ บอกแม่ว่า เราเหนื่อยแล้ว เราไม่มีคำพูดอะไรที่จะยื้อแม่ไว้ให้เค้าฟังเรา เราได้แต่พูดว่า ถ้าจะกลับไปก็ไปคนเดียวนะ ลูกขอใช้ชีวิตอยุ่คนเดียว และเราสองคนแม่ลูกก็ไม่ต้องติดต่อกันอีก เราจบกันแค่นี้ เพราะที่ผ่านมาเราเต็มที่ที่จะให้แม่ได้อยู่สบาย ปลดหนี้ให้ พาไปเที่ยว เพราะเวลาอยู่กับพ่อ ไม่เคยได้เที่ยวเลย เราบอกให้แม่คิดให้ดีก่อน
จากที่ทุกคนอ่านมา เราอยากให้ทุกคนช่วยออกความคิดเห็นว่าเราควรทำยังไงดีค่ะ ควรห้ามแม่ให้อยู่กับเราดีไหม ควรพูดยังไงกับแม่ดี ควรจัดความรู้สึกตัวเองยังดี
ปล. เรายังเรียนอยู่นะคะ ไม่เกเรเลย เรียนไปด้วยทำงานไปด้วย มีเงินใช้ สามารถอยู่ด้วย ตัวเองคนเดียวได้สบายๆ เลยด้วย
ปัญหาครอบครัว
จนเราอายุ 18 พ่อกับแม่ทะเลาะกันอีกเหมือนเก่า รอบนี้เราย้ายออกมามีเงินติดตัวอยู่ เพราะช่วงปิดเทอมเราขายของออนไลน์ มีเงินเก็บอยู่ก้อนนึ่ง เลยเอาเงินนั้นมาเช่าบ้านอยู่กับแม่ ปิดเทอมอยู่เราเลยหางานทำ เราได้งานเสริฟร้านอาหาร มีเงินเก็บ ( ลืมบอกไป เราไม่ขอเงินแม่ใช้ตั้งแต่อายุ 15 แล้วนะคะ เพราะเราขายของออนไลน์ เอาเงินที่หามาได้กินจ่าย ) มีแบ่งให้แม่ และยายด้วยทุกเดือน มากน้อยในแต่ละครั้ง ใช้ชีวิตกับแม่แบบนี้มา 6-7 เดือน พอมาวันหนึ่งพ่อโทรมาหาแม่ให้กลับบ้าน บอกจะไม่ทำอีกแล้ว พูดง้อให้แม่กลับ แม่เป็นคนขี้ใจอ่อน อ่อนแอ ตอนแม่คุยกับพ่อ เราไม่อยู่นะคะ เราไปทำงาน พอแม่บอกเรา เราตัวสั่นหมดเลยไม่คิดว่าพ่อจะกล้าโทรมา เพราะการออกมาจากบ้านครั้งนี้ เราลบทุกช่องทางการติดต่อของพ่อหมด เรากับแม่ทำเหมือนกัน แต่พ่อน่าจะซื้อซิมใหม่และโทรหาแม่ พอแม่เล่าให้ฟัง เราก็เดาทางแม่ถูกเลยค่ะ ว่าแม่ต้องการที่จะกลับไปหาพ่ออีก ถึงเราห้ามยังไงแม่ก็จะหาโอกาสไปหา อยู่แล้ว เราร้องไห้ บอกแม่ว่า เราเหนื่อยแล้ว เราไม่มีคำพูดอะไรที่จะยื้อแม่ไว้ให้เค้าฟังเรา เราได้แต่พูดว่า ถ้าจะกลับไปก็ไปคนเดียวนะ ลูกขอใช้ชีวิตอยุ่คนเดียว และเราสองคนแม่ลูกก็ไม่ต้องติดต่อกันอีก เราจบกันแค่นี้ เพราะที่ผ่านมาเราเต็มที่ที่จะให้แม่ได้อยู่สบาย ปลดหนี้ให้ พาไปเที่ยว เพราะเวลาอยู่กับพ่อ ไม่เคยได้เที่ยวเลย เราบอกให้แม่คิดให้ดีก่อน
จากที่ทุกคนอ่านมา เราอยากให้ทุกคนช่วยออกความคิดเห็นว่าเราควรทำยังไงดีค่ะ ควรห้ามแม่ให้อยู่กับเราดีไหม ควรพูดยังไงกับแม่ดี ควรจัดความรู้สึกตัวเองยังดี
ปล. เรายังเรียนอยู่นะคะ ไม่เกเรเลย เรียนไปด้วยทำงานไปด้วย มีเงินใช้ สามารถอยู่ด้วย ตัวเองคนเดียวได้สบายๆ เลยด้วย