เป็นผู้ชายไม่ได้อยากเข็มแข็งตลอดเวลา

ไม่เข้าใจว่าทำไมเป็นแบบนี้ บางสิ่งอย่าง อย่างเช่นการป่วยก่อนวันกลับบ้าน คือเราโทรไปที่บ้านเพื่อขอคำปรึกษา แต่คำแรกที่ได้รับมาคือน้ำเสียงที่ไม่พอใจในการที่เราป่วย คือไม่เข้าใจ มันไม่มีใครบังคับไม่ให้ป่

ฉันเกลียดแม่ตัวเอง ทำไมแม่ต้องทำเหมือนความรู้สึกของฉันไม่มีค่าฉันชอบให้แม่สปอยล์หนังแต่แม่ก็ชอบพูดพูดไม่หยุดฉันรำคาญที่ผ่านมาฉันก็ทนได้ตลอดแต่วันนี่ฉันเหนื่อยมากกลับบ้านมาอยากกินข้าวแต่แม่กับพี่สาวบอก

ทุกคนมองเข้ามาที่ตัวเราแล้วมักจะบอกว่าเราเข้มแข็ง เป็นที่พ่งที่ปรึกษาให้เขาได้ แต่มันไม่จริงเลยมันเป็นแค่เกราะที่เราสร้างขึ้นมา จริงๆแล้วเราเองก็อยากร้องไห้ในวันที่รู้สึกแย่ อยากมีคนที่เราสามารถบอกได้

บางทีเราอยากได้เหตุผล และบางเหตุผลขอแค่ทำให้เราได้เข้าใจก็พอ แต่คุณแม่เรากลับตะคอกใส่เราด้วยท่าทีและอารมณ์ที่หงุดหงิด เขาไม่ถามแม้แต่เหตุผลที่ทำให้เราคิดแบบนั้น หรือความรู้สึกของเราเลย เราพยายามเข้าใจ

ไม่รู้มีใครเป็นเหมือนเราบ้างไหมคะ เมื่อก่อนเป็นคนรู้สึกเก่งมาก ดีใจก็ดีใจสุด เสียใจก็ร้องไห้หนัก แต่พักหลังๆ เวลามีเรื่องอะไรเข้ามา เรากลับนิ่งขึ้น เย็นขึ้น ไม่ร้อง ไม่โวย ไม่ฟูมฟายเหมือนเดิม ตอนแรก

คือเรารู้สึกว่าเราอ่อนไหวง่ายมากๆเลย อะไรนิดๆหน่อยๆก็ร้องแล้ว บางทีก็กลัวคนอื่นหรือเพื่อนๆรำคาญ กลัวว่าเขาจะคิดว่าเราแอ๊บ อย่างวันนี้ตอนเช้าครูโฮมรูมอยู่แล้วเพื่อนเราขอยืมทิชชู่ เราเลยเอามือบังปากแล้ว