พ่ออายุมากแล้ว 78 ปี. 
ส่วนผม 49 ปี ผมเหลือเวลาทำงาน อีก 11 ปี. 
ปัญหาขอพ่อคือ เพื่อนน้อย และ ไม่ยอมจากบ้าน มาหาผม ถึงแม้ว่าให้คนไปรับก็บอกว่าห่วงบ้าน มาหาผมก็ไม่รู้จะทำอะไร.
ส่วนผม ก็ต้องทำงานในเมือง และ ดูแลครอบครัว กว่าจะถึงเวลา ผมเกษียน ผมกังวลว่า พ่อจะมีอายุ 89 ปี. 
คงเป็นไปไม่ได้ ที่จะเติมเต็มชีวิตลูก ที่จะใช้ชีวิตเหมือนตอนที่พ่อเลี้ยงเรามาให้เติบโตมาได้ทุกวัน.
ทุกวัน เช้าจะโทรปลุก และ เย็นจะโทรคุยก่อนนอน.
ส่งของกินแปลกๆและของจำเป็นใช้ไปให้ทุกๆเดือน เวลาเราเจอของ ที่น่าจะกินได้ก็รวมๆและส่งไปให้ เวลาเห็นรอยยิ้มท่านก็ดีใจที่ยังยิ้มได้.
ส่วนพ่อก็ปลูกของกินไว้เยอะ ไม่สะดวกส่งมาให้ เพราะไม่เข้าใจการส่งของด้วยตัวเอง.
ทำอะไรได้ไม่มากไปกว่านี้ไม่ได้ เพราะอยู่ไกลกัน 400 กิโลเมตร.
เดินทางไปหาโดยการขับรถเท่านั้น.
แค่กังวลว่า กลัวพ่อจากเราไปก่อน ที่ผมจะเกษียน .
จะปล่อยเป็นแบบนี้ หรือ ต้องวางแผนไปหาพ่อทุกเดือน.
คนเราก็มีปัญหากันคนละแบบ.