ณ ตอนนี้ กระผมเพิ่งออกจากงานคลัง งานโรงแรม
เพราะล้มป่วยทำงานหนัก
นอนไม่พอ เครียด กลาย
ใกล้เป็นแพนิค!!
เงินที่มีไม่พอกับค่า
ใช้จ่ายค่าครองชีพ
ในกทม. ค่ากิน
อาหารที่ดีๆ
(หมอบอกคุณ
ขาดสารอาหาร
โหว หดหู่
โคตรๆ ทำงานให้ใคร?
เพื่อ?แถมโดนหน.
บ่น ด่า บ่อยๆ
(เพราะร่างกาย
ขาดสารอาหาร
ม้าง)เลย ลาออก
ไปใช้ชีวิตบ้านเกิด
ใต้สุดแดนสยาม
พร้อมเงิน
ติดตัวแค่1-2พัน
หักลบค่าหอพัก
ค่าอะไหล่
รถมอไซค์
ค่าน้ำมันค่าโดยสาร
ค่าชีวิตแสนแพง
ในเมือง
แต่พอผมอยู่บ้าน
ที่เต็มไปด้วยสวน
ป่า นก ไก่ กา เป็ด
งูธรรมชาติ คนบ้านๆ
ที่มีน้ำใจ ชอบช่วยเหลือ
ยิ้มกันทุกครั้งที่เจอกัน
ทำให้เงินที่มีน้อยๆ
แบบนี้รู้สึกมีมาก
ในความรู้สึก
อยู่บ้านได้2เดือน
กว่าเงินเหลือ 500บาท
แต่ใจผมนี่ไม่รู้สึกวิตก
เลย เพราะเงินใช้เฉพาะ
ค่าไฟที่บ้าน ค่าสบู่ ค่า
อุปโภคฯ เท่านั้น ของกิน
เพื่อนบ้านมักจะให้ฟรี
เช่น มะม่วงเบา มะยม
มะพร้าวอ่อน มะละกอ
(ทำส้มตำ) ไก่บ้านเป็นๆ
แม่ผม พี่ชาย พี่สาว
ยังแอบเข้าใจ ทำงาน
หนักๆ เครียดๆ แกก็เลย
ให้ไปช่วยทาสี ถางหญ้า
รอบๆบ้าน ให้ไป5-8ร้อย
ซื้อ ปู ปลา กุ้ง ผักๆ
โรงแรมที่มันแพงๆ
ดีๆ หน่อยมายัด
อัดวิตามินซะ
ผมทานอาหารแบบนี้
ครบมาจะ2เดือนแล้ว
ชีวิตเปลี่ยนผมชัดเจน
แม้เงินในกระเป๋าจะ
มีตอนนี้แค่500บาท
แต่ร่างกายผม
เริ่มดูเปล่งปลั่ง
มีออร่า มีผิวที่เนียน
สดใส ร่างกาย
ดูเป็นนักกีฬา
มีความสุข
แม้ที่บ้านญาติๆ
ก็ไม่ใช่จะช่วย
ให้ของกิน
ช่วยทุกวัน
แค่วันแรกๆ
ที่กลับบ้าน
แต่ตอนนี้ผมสามารถ
อยู่กับตัวเอง
(มีบ้านตัวเอง)
ด้วยเงินเท่านี้
ผมปั่นจักรยาน
ทุกเย็นผมชอบ
ไปช่วยให้กำลังใจ
เพื่อนบ้านที่ป่วย
ช่วยเหลือคนที่กำลัง
ทำงานละแวกหมู่บ้าน
พวกเค้าก็ยิ้มแถมให้
ผักๆ ผลไม้ ที่เค้าปลูก
ในสวน..
ผมไม่ใช่ขอทานน่ะ
ผมไม่เคยหวังอยากได้
ตอบแทน แต่มันมาแบบ
ไม่คาดคิด
ผมโคตรมีความสุข.
เมื่อวานหลาน
จากมาเลย์ มาเที่ยว
ที่บ้านแม่
ผมไม่คิดอะไร
แค่บอกหลาน
"โอ้ย ..หลานฟาน
นานไม่ได้เจอ ..หล่อขึ้น
มาก จำไม่ได้เลย..ลูกๆ
เรียนเก่งจัง
เมื่อถามอะไร
ก็คุยตอบฉลาดมาก..
สุดท้าย หลานจะกลับ
ก็แอบใส่ธนบัตร 100ริงกิต
ใส่กระเป๋าผม(750บาท)
อ้าวทำไม ชีวิตนี้ช่างมีความสุข ไม่ต้องทำงานหนัก
8-9ชม./วัน ไม่ต้องนอน
แค่3-4ชม. ไม่ต้องทำงาน
คลานเข้าหาหัวหน้า ไม่ต้อง
ขาดสารอาหาร.
ผมแค่อยากบอกว่า ชีวิตที่ดี
จริงๆไม่ใช่ จำนวนเงินรายได้ ไม่ใช่คำแหน่งงานดีๆ
แค่เป็นชีวิตที่เข้าใจกันและกัน ช่วยเหลือกัน
ผมสร้างบ้านเองได้ด้วย
น้ำใจ เพื่อนบ้าน พี่ชาย
พี่สาว ผมช่วยเค้า เค้า
ช่วยผม ผมล้างหนี้กยศ.ได้
จบป.ตรี ด้วยการขายของ
มือสอง..การไม่ดูถูกสิ่งที่ต่ำต้อยทำให้ผมมีรายได้
กลับกัน ...การเคยเป็นพนง.
เงินเดือน เป็นครูสอนหนังสือ มันทำให้ผมลืม
คนที่อ่อนแอ ที่อยู่
ข้างหลังสังคม มีแต่ค่าใช้
จ่ายในระบบ หายไปเร็วมาก
เครียด แข่งขัน ชิงเลีย
ชิงดี ต้องทำใจปลอมๆ
ตอนนี้ผมยังไม่ทำงานเป็นหลัก ผมแค่ทำปลูกผัก ผลไม้รอบๆบ้านผม อนาคตผม
คิดว่า ถ้าต้องทำงานหนัก
อีกใน บริษัทหรือ ราชการ
ผมจะปรับตัวเองและที่ทำ
งาน เช่น ขอเวลา heal
นอกเวลาทำงาน สัก10นาที
พาอาหารดีๆจากบ้าน ขอห่าง คน toxic ในที่ทำงาน
ห่างคนที่ชอบบูลลี่ในทาง
อ้อม ดูถูกคนจน ดูถูกคน
ที่มาใหม่ๆ โดยไม่สังเกต
แก่นแท้ข้างใน
ขอทำผลงานของตัวเอง
ให้มากที่สุด และขอลาออก
ถ้าหัวหน้าไม่เห็นด้วย
ในเงื่อนไขที่เสนอไป
เช่น เอาคนเก่งมีผลงาน
รักษาใว้ในองค์กร
ขอบคุณมากครับ
ที่อ่าน จบ💚💋
ใครบ้าง สามารถ Enjoy กับชีวิต โดยมีเงินไม่เกิน500บาท?🇹🇭
เพราะล้มป่วยทำงานหนัก
นอนไม่พอ เครียด กลาย
ใกล้เป็นแพนิค!!
เงินที่มีไม่พอกับค่า
ใช้จ่ายค่าครองชีพ
ในกทม. ค่ากิน
อาหารที่ดีๆ
(หมอบอกคุณ
ขาดสารอาหาร
โหว หดหู่
โคตรๆ ทำงานให้ใคร?
เพื่อ?แถมโดนหน.
บ่น ด่า บ่อยๆ
(เพราะร่างกาย
ขาดสารอาหาร
ม้าง)เลย ลาออก
ไปใช้ชีวิตบ้านเกิด
ใต้สุดแดนสยาม
พร้อมเงิน
ติดตัวแค่1-2พัน
หักลบค่าหอพัก
ค่าอะไหล่
รถมอไซค์
ค่าน้ำมันค่าโดยสาร
ค่าชีวิตแสนแพง
ในเมือง
แต่พอผมอยู่บ้าน
ที่เต็มไปด้วยสวน
ป่า นก ไก่ กา เป็ด
งูธรรมชาติ คนบ้านๆ
ที่มีน้ำใจ ชอบช่วยเหลือ
ยิ้มกันทุกครั้งที่เจอกัน
ทำให้เงินที่มีน้อยๆ
แบบนี้รู้สึกมีมาก
ในความรู้สึก
อยู่บ้านได้2เดือน
กว่าเงินเหลือ 500บาท
แต่ใจผมนี่ไม่รู้สึกวิตก
เลย เพราะเงินใช้เฉพาะ
ค่าไฟที่บ้าน ค่าสบู่ ค่า
อุปโภคฯ เท่านั้น ของกิน
เพื่อนบ้านมักจะให้ฟรี
เช่น มะม่วงเบา มะยม
มะพร้าวอ่อน มะละกอ
(ทำส้มตำ) ไก่บ้านเป็นๆ
แม่ผม พี่ชาย พี่สาว
ยังแอบเข้าใจ ทำงาน
หนักๆ เครียดๆ แกก็เลย
ให้ไปช่วยทาสี ถางหญ้า
รอบๆบ้าน ให้ไป5-8ร้อย
ซื้อ ปู ปลา กุ้ง ผักๆ
โรงแรมที่มันแพงๆ
ดีๆ หน่อยมายัด
อัดวิตามินซะ
ผมทานอาหารแบบนี้
ครบมาจะ2เดือนแล้ว
ชีวิตเปลี่ยนผมชัดเจน
แม้เงินในกระเป๋าจะ
มีตอนนี้แค่500บาท
แต่ร่างกายผม
เริ่มดูเปล่งปลั่ง
มีออร่า มีผิวที่เนียน
สดใส ร่างกาย
ดูเป็นนักกีฬา
มีความสุข
แม้ที่บ้านญาติๆ
ก็ไม่ใช่จะช่วย
ให้ของกิน
ช่วยทุกวัน
แค่วันแรกๆ
ที่กลับบ้าน
แต่ตอนนี้ผมสามารถ
อยู่กับตัวเอง
(มีบ้านตัวเอง)
ด้วยเงินเท่านี้
ผมปั่นจักรยาน
ทุกเย็นผมชอบ
ไปช่วยให้กำลังใจ
เพื่อนบ้านที่ป่วย
ช่วยเหลือคนที่กำลัง
ทำงานละแวกหมู่บ้าน
พวกเค้าก็ยิ้มแถมให้
ผักๆ ผลไม้ ที่เค้าปลูก
ในสวน..
ผมไม่ใช่ขอทานน่ะ
ผมไม่เคยหวังอยากได้
ตอบแทน แต่มันมาแบบ
ไม่คาดคิด
ผมโคตรมีความสุข.
เมื่อวานหลาน
จากมาเลย์ มาเที่ยว
ที่บ้านแม่
ผมไม่คิดอะไร
แค่บอกหลาน
"โอ้ย ..หลานฟาน
นานไม่ได้เจอ ..หล่อขึ้น
มาก จำไม่ได้เลย..ลูกๆ
เรียนเก่งจัง
เมื่อถามอะไร
ก็คุยตอบฉลาดมาก..
สุดท้าย หลานจะกลับ
ก็แอบใส่ธนบัตร 100ริงกิต
ใส่กระเป๋าผม(750บาท)
อ้าวทำไม ชีวิตนี้ช่างมีความสุข ไม่ต้องทำงานหนัก
8-9ชม./วัน ไม่ต้องนอน
แค่3-4ชม. ไม่ต้องทำงาน
คลานเข้าหาหัวหน้า ไม่ต้อง
ขาดสารอาหาร.
ผมแค่อยากบอกว่า ชีวิตที่ดี
จริงๆไม่ใช่ จำนวนเงินรายได้ ไม่ใช่คำแหน่งงานดีๆ
แค่เป็นชีวิตที่เข้าใจกันและกัน ช่วยเหลือกัน
ผมสร้างบ้านเองได้ด้วย
น้ำใจ เพื่อนบ้าน พี่ชาย
พี่สาว ผมช่วยเค้า เค้า
ช่วยผม ผมล้างหนี้กยศ.ได้
จบป.ตรี ด้วยการขายของ
มือสอง..การไม่ดูถูกสิ่งที่ต่ำต้อยทำให้ผมมีรายได้
กลับกัน ...การเคยเป็นพนง.
เงินเดือน เป็นครูสอนหนังสือ มันทำให้ผมลืม
คนที่อ่อนแอ ที่อยู่
ข้างหลังสังคม มีแต่ค่าใช้
จ่ายในระบบ หายไปเร็วมาก
เครียด แข่งขัน ชิงเลีย
ชิงดี ต้องทำใจปลอมๆ
ตอนนี้ผมยังไม่ทำงานเป็นหลัก ผมแค่ทำปลูกผัก ผลไม้รอบๆบ้านผม อนาคตผม
คิดว่า ถ้าต้องทำงานหนัก
อีกใน บริษัทหรือ ราชการ
ผมจะปรับตัวเองและที่ทำ
งาน เช่น ขอเวลา heal
นอกเวลาทำงาน สัก10นาที
พาอาหารดีๆจากบ้าน ขอห่าง คน toxic ในที่ทำงาน
ห่างคนที่ชอบบูลลี่ในทาง
อ้อม ดูถูกคนจน ดูถูกคน
ที่มาใหม่ๆ โดยไม่สังเกต
แก่นแท้ข้างใน
ขอทำผลงานของตัวเอง
ให้มากที่สุด และขอลาออก
ถ้าหัวหน้าไม่เห็นด้วย
ในเงื่อนไขที่เสนอไป
เช่น เอาคนเก่งมีผลงาน
รักษาใว้ในองค์กร
ขอบคุณมากครับ
ที่อ่าน จบ💚💋