จบ ม.3 พ่อแม่ไม่มีอนาคตไปรอดมั้ย

ผมอายุ19ฐานะปานกลางอาศัยอยู่กับป้าแต่ตอนเด็กผมอยู่กับพ่อครับแม่ผมเสียตอนผมแค่2ขวบผมอยู่กับพ่อจนพ่อผมป่วยผมเลยถูกจับแยกให้ไปอยู่กับป้าที่ นนทบุรีส่วนพ่อผมอยู่จ.ร้อยเอ็ดครับผมไม่ได้พบพ่อมา3-4ปีแล้วครับผมไม่อยากให้เค้ามาเห็นหรือรับรู้เรื่องของผมที่ผมอยู่ในสภาพนี้ผม

จบแค่ม3หลังจากผมแยกกับพ่อนั้นผมก็เละเทะเลยครับ จนมาถึงอายุ18ก็เริ่มทำงานประจำครั้งแรกแต่ก่อนหน้านี้ตอนอายุ 16-17 ปีผมไปซื้อรถมอเตอร์ไซค์มีโอในราคา3,000บาทเอกสารไม่ครบเพื่อมาเป็นไรเดอร์ทั่วๆไปทำมาเรื่อยๆจนงานก็มีไม่
ค่อยเยอะบวกกับรถของผมที่ตำรวจจะมายกตอนไหนก็ไม่รู้ ผมเลยรู้สึกไม่มั่นคงจนมาติดยาเสพติดจริงจังๆเละเทะกว่าเดิมอีกครับเรื่อยๆมาจนผ่านไปอีก1ปี เพื่อนผมชักชวนไปทำงานครั้งแรกที่คลังพัสดุชอปปี้
ก็ทำมาเรื่อยๆผมเข้ากับทุกคนได้ดี

จนถูกไล่ออกเรื่องขาดงานแต่ผมขาดไม่ได้ติดต่อกันบ่อยนักนับจากระยาการทำงานของผมผมขาดเรื่องไม่ได้ลาเพราะบางครั้งเหตุผมมันฟังไม่ขึ้นจนตอนนี้ผมว่างงานแล้วกำลังจะไปสมัครเรียนปวช 1 ผมคิดถูกมั้ยครับที่ลงเรียนปวชใหม่เพื่อจะได้มีพื้นฐานในสิ่งที่ผมชอบเพื่อไปต่อ
มหาลัยและสายงานที่ผมรัก นั่นคือศิลป์ ครับ
ผมอยากจะมีอนาคตที่แข็งแรงกว่านี้ครับเพื่อคนข้างหลังเพื่อคนที่เรารักและเพื่อครอบครัวครับ

ปล. หลังจากที่ผมโดนไล่ออกความคิดผมก็ตันเลยคิดไม่ออกว่าผมจะไปทำงานไรได้แต่ผมก็ได้พื้นฐานของระบบการทำงานมาบ้างเลยคิดที่จะลงเรียนปวช1ใหม่ผมคิดถูกมั้ยครับ