อยากทราบพระสูตรที่พระพุทธเจ้าปฏิเสธการมีอยู่ของอัตตาหรืออาตมัน

เช่นบทนี้เป็นต้น.... ขอยกมาโดยย่อเพราะพระสูตรมันยาว... พระไตรปิฎก เล่มที่ ๑๔ พระสุตตันตปิฎก เล่มที่ ๖ มัชฌิมนิกาย อุปริปัณณาสก์ ๖. ฉฉักกสูตร (๑๔๘) ผู้ใดกล่าวว่า เวทนาเป็นอัตตา คำของผู้นั้นไม่

ปุถุชนรู้แต่อนัตตาในสมมุติบัญญัติ แต่ไม่รู้ปรมัติบัญญัติ โสดาบันก็มีอัตตา แบบโสดาบัน สกิทาคาก็มีอัตตาแบบสกิทาคา อนาคาก็มีอัตตาแบบอนาคา อรหันต์ก็มีอัตตาแบบอรหันต์ พระพุทธเจ้าก็มีอัตตาแบบพระพุทธเจ้า การ

พระผู้มีพระภาค ไม่เคยตรัสว่า มี สิ่งที่ไม่ดับ และไม่มีในพระไตรปิฏกตรงไหนว่า สิ่งที่ไม่ดับ เป็นความจริงแท้ เพราะฉะนั้น สิ่งที่ไม่ดับเลย นั้นไม่เป็นความจริง

เกิด แก่ เจ็บตาย เป็นอนัตตา เป็นธรรมชาติ แต่อนัตตาไม่มีในตน จิตตนมีแต่อัตตา พระพุทธเจ้าจึงสอนอนัตตา ที่อยู่ในธรรมชาติ

(1) อุจเฉททิฏฐิ เป็นไฉน ? ความเห็นว่า ตนและโลกจักสูญ ดังนี้ ทิฏฐิ ความเห็นไปข้างทิฏฐิ ฯลฯ การถือโดย วิปลาส มีลักษณะเช่นว่านี้ อันใด นี้เรียกว่า อุจเฉททิฏฐิ. (2) อุจเฉททิฏฐิ ความเห็นว่าขาดสูญ เป็นไฉ

พระพุทธเจ้าตรัสไว้ว่า ถ้าขันธ์5นี้จักเป็น"อัตตา" แล้วไซร้ ขันธ์5นี้ก็จะไม่พึงเป็นไปเพื่ออาพาธ  และสามารถขอได้ว่าขันธ์5ของเราจงเป็นอย่างนี้ อย่าเป็นอย่างนั้น....    แต่เพร

ท่านผู้มีความสำคัญในนามรูป อันเป็นของมิใช่ตนว่าเป็นตน จงดูโลกพร้อมทั้งเทวโลก ผู้ยึดมั่นแล้วในนามรูป ซึ่งสำคัญ นามรูปนี้ว่า เป็นของจริง ก็ชนทั้งหลายย่อมสำคัญ (นามรูป) ด้วยอาการใดๆ นามรูปนั้น ย

ในสมัยพุทธกาลมีผู้ถือธงมิจฉาทิฏฐิตามลัทธิความเชื่อของพราหมณ์ว่า มีอัตตา และเชื่อว่ามีในขันธ์5 นี่แหละ เมื่อได้สนทนากับพระพุทธเจ้าจึงตรัสสอนว่ามันไม่ใช่ ไม่ถูกต้อง นั่นเป็นอนัตตาล้วนๆ ก็เพื่อให้เห็นถึง