ถ้าเล่างงหรือไม่เข้าใจขอโทษด้วยนะคะ ตอนนี้เราอายุ 20 เกริ่นก่อนว่าครอบครัวเราเมื่อ 10 กว่า ปีก่อนเรารู้สึกว่าเราใช้ชีวิตมีความสุข ได้เที่ยวได้เล่นเหมือนเด็กคนอื่น พ่อแม่พาไปที่ ที่อยากไปทะเลเอยอะไรเอย แม่ทำอาชีพค้าขาย และเราก็มีแม่เป็นไอดอล ตอน ป.1 เราเอากระดาษให้พี่วาดรูปให้สวย ๆ ไปถ่ายเอกสารแล้วเอาไปขายเพื่อน แผ่นละ 5 บาท แพงมาก 5555 ป.2 เปิดบิลสบู่ขาย เราหาอะไรแบบนี้ทำอยู่เรื่อย ๆ พอมาช่วงมัธยม เรารับกางเกงพรีออเดอร์มาขาย ขายได้ 200 กว่าตัว เป็นจำนวนเงินหลักหมื่น และตอนนั้นก็เป็นครั้งแรกที่เราจ่ายค่าหอเอง ลืมบอกเรามาอยู่หอตอน ม.2 และช่วงนั้นเป็นช่วงที่พ่อเราป่วยหนักมาก นอนโรงพยาบาล หมอบอกโอกาสรอด 50/50 แค่นี้ยังไม่พอร้านที่เราสั่งของโกงเงินไปหมด ตอนนั้นเสียใจมาก ไม่อยากอยู่ อยากหายไปจากโลกนี้ แต่ก็คิดถึงแค่แม่คนเดียว ว่าถ้าเรายังอยู่อาจจะมีประโยชน์กับแม่บ้าง ช่วง ม.ปลายเราขายขนมเพื่อน ๆ ในห้องเรียนซัพพอร์ตเราดีมาก ช่วงมอปลายเป็นช่วงที่เราต้องดูแลตัวเองจริง ๆ เพราะด้วยหนี้สินต่าง ๆ ข่ายค่าหอเองบ้าง อยากได้ไอโฟนมา 3 ปีพ่อแม่ก็ไม่มีปัญญาซื้อให้ เราไม่ได้โกรธเราเข้าใจแม่พ่อด้วยซ้ำ เราเริ่มหาเงินได้เยอะขึ้น ในช่วงอายุ 16-17 ปี แบ่งเงินซื้อของที่อยากได้ ให้แม่เอาไปใช้หนี้บ้าง 2-3 หมื่น พอมามหาลัยเรามีเงินเรียนต่อแต่ตอนนั้นเราไม่มีรายได้ประจำเลย ทำให้เงินที่มีค่อย ๆ หมดจนต้องทำพาร์ทไทม์ และพ่อเราที่ป่วยตอนนี้คือเหมือนคนเป็นโรคประสาท ชอบอาละวาด เราเคยบอกกับแม่ว่าถ้าตอนนั้นพ่อไม่รอดชีวิตจะดีกว่านี้มั้ย เราสงสารคนในบ้าน สงสารแม่ที่ต้องเจอคำพูดที่รุนแรงด่า ตะโกน จนคนเดินผ่านมอง และในช่วงมหาลัยนี้เรารู้สึกอยากหายไปบ่อยมาก เรารู้สึกเหนื่อย ไม่อยากทำอะไร เราคนเก่งในอดีตหายไปแล้ว คิดอยากกระโดดตึกตาย แต่เรามีแมวอยู่ที่ห้องเลยกลัวน้องไม่มีข้าวกิน บางคืนนอนร้องไห้ ท่องในใจอย่าตื่นมาอีกเลย คนเราทุกคนต้องตายขึ้นอยู่ว่าช้าหรือเร็ว เรายังนึกถึงความสุขในอนาคตแต่ตอนนี้สิ่งที่ต้องเจอมันหนักสำหรับเรา ที่ต้องรับผิดชอบชีวิตตัวเองแล้ว แบบไม่ทันตั้งตัว บางทีรู้สึกเหมือนตัวคนเดียว ขอบคุณทุกคนที่อ่านจนจบนะคะ