เรื่องคือผมส่งเงินให้แม่ ตั้งแต่12 ขวบ ทุกๆเดือนผมจะต้องส่งเงินกลับบ้านผมส่งจนถึงปัจจุบันผม 32 ปี. ล่าสุดผมส่งอยู่ที่ 15000 -9000
ทุกๆเดือนผมจะไม่มีแทบตังเก็บ และ
ทุกๆเดือนจะมีปัญหาให้ผมต้องส่งเงินไปเพิ่มตลอดบางเดือนต้องยืมเงินคนอื่นเพื่ออยู่รอด
ต่อมามีคนแนะนำผมให้รักตัวเองบ้างเก็บเงินบ้างส่วน ผมเลยดำเนินการ เก็บเงิน เพื่ออนาคตผม
แต่พอผมเอาไปบอกแม่ แม่ก็โมโหผมเฉยและไม่ฟังเลยบอกผมว่าอย่าเชื่อคนอื่น เอาครอบครัว.ผมเลยตะคอกใส่แม่ ว่า ผมจะโอนให้แม่ทุกบาททุกสตางค์เอาไปเลยผมก็โอนเลยด้วยความโมโห แต่ที่บ้านเอาแค่ 500 แล้วส่งคืนผม คือตอนนั้นผมปวดใจมาก รู้สึกเหมือนผมเป็นแค่ตัวทำเงิน ของครอบครัว
และครอบครัวไม่เคยช่วยอะไรผมเลย เกิดปัญหามาพึ่งครอบครัวไม่เคยได้ เอาตัวรอดคนเดียวตลอด
ต่อมาผมรู้สึกไม่ดีในใจ รู้สึกผิด ทำไมถึงรู้สึกผิดมองไม่เห็น ช่วยบอกทีครับ
หรือผมผิดจริง ๆ.แต่ที่ในใจผมล้ามากๆ เหมือนโลกของผมคือการส่งเงินกลับบ้าน และตายไปในสักวัน
ส่งเงินให้แม่ ผมดันรู้สึกผิด
ทุกๆเดือนผมจะไม่มีแทบตังเก็บ และ
ทุกๆเดือนจะมีปัญหาให้ผมต้องส่งเงินไปเพิ่มตลอดบางเดือนต้องยืมเงินคนอื่นเพื่ออยู่รอด
ต่อมามีคนแนะนำผมให้รักตัวเองบ้างเก็บเงินบ้างส่วน ผมเลยดำเนินการ เก็บเงิน เพื่ออนาคตผม
แต่พอผมเอาไปบอกแม่ แม่ก็โมโหผมเฉยและไม่ฟังเลยบอกผมว่าอย่าเชื่อคนอื่น เอาครอบครัว.ผมเลยตะคอกใส่แม่ ว่า ผมจะโอนให้แม่ทุกบาททุกสตางค์เอาไปเลยผมก็โอนเลยด้วยความโมโห แต่ที่บ้านเอาแค่ 500 แล้วส่งคืนผม คือตอนนั้นผมปวดใจมาก รู้สึกเหมือนผมเป็นแค่ตัวทำเงิน ของครอบครัว
และครอบครัวไม่เคยช่วยอะไรผมเลย เกิดปัญหามาพึ่งครอบครัวไม่เคยได้ เอาตัวรอดคนเดียวตลอด
ต่อมาผมรู้สึกไม่ดีในใจ รู้สึกผิด ทำไมถึงรู้สึกผิดมองไม่เห็น ช่วยบอกทีครับ
หรือผมผิดจริง ๆ.แต่ที่ในใจผมล้ามากๆ เหมือนโลกของผมคือการส่งเงินกลับบ้าน และตายไปในสักวัน