ผิดหรือ?? ที่อยากให้ลูกหาอะไรสักอย่างทำก็ได้

ความเห็นส่วนตัวนะคะ

เรารู้สึกว่าเป็นกระทู้ที่เศร้ามากกกกก

ต่างคนต่างก็มองในมุมของตัวเอง คิดกันไปเอง
ทั้งพ่อแม่ และลูก

ทั้งๆที่เป้าหมายคือพยายามที่จะประคับประคอง ‘ครอบครัว’ ให้เป็น ‘ครอบครัว’

สิ่งที่ขาดไป คือ ‘การสื่อสาร’ ระหว่างกัน

พ่อที่ถามแล้ว บอกว่าลูกไม่ตอบคำถาม
หรือไม่รอที่จะฟังคำตอบนั้นกันแน่
/ซึ่งบางครั้งคำตอบไม่ได้มาในรูปแบบของเสียงให้ได้ยินตรงหู อาจจะมาจากภาษากาย การส่งสายตา
พฤติกรรมก็ได้/

ซึ่งพ่อแม่ไม่เคยได้ยินเลย

ลูกที่กลัวว่าคำตอบของตัวเอง จะทำให้พ่อแม่ไม่พอใจ
ลำบากใจ ไม่ชอบใจ ก็เลือกที่จะเก็บคำพูดนั้นกลืนลงคอ ให้มันทับถมซ้ำๆจนวันนี้มันระเบิดออกมา

แต่พ่อแม่ก็ยังไม่ได้ยิน…

เราเป็นคนนอก ที่ผ่านมาเห็นกระทู้และอ่านแล้วร้องไห้ค่ะ โดยเฉพาะเนื้อความในจดหมายที่น้องเขียนถึงพ่อแม่ จากมุมมองที่เขาเห็น

เราขอแนะนำให้คุณพ่อคุณแม่ เข้าพบจิตแพทย์นะคะ
และใจเย็นลงสักนิดกับเรื่องของน้องที่เกิดขึ้น

ทำความรู้จักกับลูกของตัวเองใหม่อีกครั้งนะคะ
อาจจะได้เห็นคำตอบของคำถามที่ถามมาค่ะ

เอาใจช่วยให้ผ่านพ้นไปได้ด้วยดีนะคะ
ให้ครอบครัวได้กลับมาเป็นครอบครัวอีกครั้งค่ะ

โห่ ถ้าหนักขนาดนี้คงทำอะไรไม่ได้ นอกจากให้ตัวเขาคิดเองแล้วแหละครับ

อันนี้มันบ่มนิสัยจนมันติดตัวแล้วแก้ยากไปแล้ว

เหมือนพ่อแม่รังแกฉัน
ถ้าหาก สอนลูกให้คิดเป็นตั้งแต่แรก ปัญหาพวกนี้จะหมดไป ครับ
พอปล่อยนานเข้าๆ เด็กๆ จะสะสมความเป็นตัวเขาไว้
ปัญหาคือ เด็กจะไม่ฟัง เวลาพ่อแม่ สอน และ ทั้งๆที่เขาผิด เขาจะต่อต้าน และ ขาดความรับผิดชอบ
ซึ่งสุดท้ายจะวนมาหาพ่อแม่ ที่ต้องมาคอยเช็ดตูดให้เวลาลูกมีปัญหา ครับ

คราวนี้สิ่งที่ พ่อแม่จะแบกอีกทีคือภาระที่ลูกจะสร้าง นะครับ
เดี๋ยวอีกหน่อยจะบ่นไม่มีตังค์ใช้ ขอพ่อแม่ ทำงานนิดๆ หน่อยๆ ลาออก ขอเงินพ่อแม่
ซักพักอยากมีรถ เพราะเห็นเพื่อนๆ มี ก็ต้องขอ พ่อแม่
ซึ่ง เราจะใบ้กิน พูดไม่ได้ ด่าไป เขาก็หนีอีก ไม่รับฟังปัญหาที่เราต้องแบก

ยังไงก็ขอให้หนักแน่นไว้นะครับ ใจเย็นๆ ต้องดึงเขาให้สนใจเราให้ได้ก่อน ถึงจะบอก สอนได้
สำคัญคือ ต้องหัดให้เขาคิด ซึ่งก็ยาก คนโตเวลาออกนอกบ้าน จะไม่เหมือนเด็กๆ เขาจะฟังเพื่อนๆ มากกว่า พ่อแม่ ครับ

พฤติกรรมเกิดจากการเลี้ยงดูตั้งแต่เด็กค่ะ แต่ตอนนี้แก้อะไรไม่ได้แล้วนอกจากตัดหางปล่อยวัด ให้ออกไปหากินหาอยู่ด้วยตัวเองค่ะ มีพ่อแม่คอยช่วยตลอดยังงัยก็แก้ไม่ได้หรอกค่ะ ต้องเลี้ยงกันไปจนตายไปข้างแหล่ะค่ะ

หลังจากอ่าน คห.128 แล้ว ขอยกเลิกข้อความข้างบนนะคะ พอได้อ่านทั้งจดหมายของลูก และข้อความแก้ตัวของพ่อที่แก้ตัวแทนทุกคน แต่ด่าลูกตัวเองอยู่ฝ่ายเดียวแล้ว การที่ลูกมีพฤติกรรมแบบนั้นไม่แปลกเลย พ่อแม่ไม่ใช่เซฟโชนของลูกจริงๆ การที่น้องออกไปแรกๆ อาจจะลำบาก แต่คิดว่าน่าจะสบายใจมากกว่าอยู่บ้านค่ะ