กลอนแปด

ปลูกดอกไม้ริมถนนผู้คนผ่านช่วงเวลายาวนานวารเปลี่ยนผันเกินสิบปีล่วงลับนับคืนวันถูกสะบั้นกิ่งก้านรานหลายครา หากแต่รากยึดยืนพอฟื้นใหม่ค่อยแตกใบดอกผลิมิหมดค่าปุ๋ยน้ำน้อยขาดปรุงบำรุงมากลีบดอกพาสีช้ำซ้ำจืดจา

ณ ช่วงยามอากาศเย็นหนาวเหน็บ ณ ช่วงเจ็บในความเก็บกว่าเปิดเผย ณ เวลาน้ำค้างเย็นเกาะล่วงเลย ณ เวลาเจ็บกว่าเคยก่อนหายไป ความเจ็บปวดอาจเช่นหยาดน้ำค้าง ที่ความหนาวปล่อยวางหนาวไหนไหน ที่ความเจ็บกระจัดกระจาย

ช่วยแต่งกลอนแปด2บทให้หน่อนนะ เป็นกลอนแนะนำตัวเอง ใช้ชื่อว่า ปิยวรรณ พัสวี ศศิวิมล

ฟ้ารุ่งพราวสะกาวจันทร์........แสงสุริยันประกาศชัย ปีเก่าผ่านอย่าหวั่นไหว..........จงก้าวไปประจันเผชิญ ใจกล้าฝันวิญญาณกล้า...........ฟ้ากว้างฟ้ายังดำเนิน ปีใหม่มาเป็นทางเดิน.............เติมชีพเทิดด้วย

ก็คือตอนผมอ่านกากีคำกลอนแล้วมันมีฟองมันก็คือเริ่มบทกลอน ส่วน ฯ ที่อยู่ท้ายบทกลอนคือตัวที่บอกว่าบทนี้จบแล้วรึปล่าวครับ

ตัวที่ใช้แทนการบอกว่า “จบบทกวี”กับ“จบตอน”แต่ละอันใช้ตอนไหน ใช้อย่างไร และแตกต่างกันอย่างไร ตามหัวข้อเลยครับ

เวลา วารี ไหลไปมิย้อนกลับ ทางเดิน คนจริง มิเหลียวหลัง แรกรุ่น ก้าวข้ามฤดู มีพลัง มิรอรั้ง พุ่งไป เส้นชัยปอง ร้อนแดด ฝนหนาว หลายคราวผ่าน ล้วนถึงกาล งานเลิก ให้ลาถอย ผ่านชีวิต มากล้วน ทิ้งร่องรอย แดดอ่อ

ไม่ตั้งเค้าหลั่งเทรินไหลชุ่มช่ำ สายฝนพรำปกคลุมพื้นหญ้าสดใส เสียงฟ้าร้องก้องชัดทุ่งนาไพร บอกเตือนไว้ฝนปีนี้ถึงทีจร สกุนาลาร้องทั่วท้องทุ่ง ต่างหมายมุ่งคืนถิ่นบินสับสน กลับคืนถิ่นบ้านเกิดที่เคยยล กาลเว

@ มีเธออยู่ คู่คิด ในจิตข้า ดุจดารา เดือนเด่น เย็นค่ำสวย ดั่งสุรีย์ ชีวี เอื้ออำนวย เธอพร้อมช่วย ด้วยประจักษ์ รักผูกพัน