ดรอปเรียน ออกมาไม่มีเพื่อนคบเลยค่ะ ไม่มีคือไม่สักคน

สวัสดีค่ะ ้    เราอยากมาเล่าเรื่องของตัวเอง เป็นความล้มเหลวในชีวิตของเราค่ะ ปีนี้เราอายุ16แล้วค่ะ ดรอปเรียนออกมาปีนึงแล้ว เราเข้าใจทุกอย่างเลยค่ะเราคิดว่าตัวเองนิสัยไม่ดีค่ะ เรามีเพื่อนต่างชาติด้วยค่ะ เขาก็unfriendเราไปแล้วเช่นกันเป็นเพื่อนกันได้1ปีค่ะ รูสึกเศร้ามากเลยค่ะเพราะเขาอยู่กับเราตลอด1ปีเลยค่ะ ที่เราอยู่คนเดียว เพื่อนที่รรก็ไม่ได้ติดต่อแล้วค่ะ ครอบครัวเราพื้นฐานไม่ค่อยดีอยู่แล้วด้วยค่ะบ้านจนเลยก็ว่าได้ บ้านจนขนาดยที่มีเงินพันหนึ่งก็อยุได้หลายวันแล้วค่ะ พ่อก็ช่วยค่ะแต่เขามีครอบครัวใหม่แล้ว แม่ก็เป็นแม่บ้าน บ้านที่เช่าอยู่ก็อยู่แบบเดิอนชนเดือนค่ะ เครียดทุกต้นเดือนและสิ้นเดือนค่ะ เราไปลองทำงานpart time หนึ่งครั้งค่ะ เรากลับมาเราร้องไห้เป็นเดือนเลยค่ะหลังจากนั้นก็เก็บตัวนานเลยค่ะ พูดตามความจริงแต่เดิมพื้นฐานครอบครัวเราค่อนข้างดีค่ะ  แต่ตอนนี้ทุกอย่างเเย่หมดเลยค่ะ บ้านแม่ที่ต่างจังหวัดก็กำลังจะโดนยึด  แม่เราก็โดนเรื่องล้มละลายค่ะ เลยเริ่มต้นได้ยากมาก พ่อเองเขาก็ติดคดีอยู่เหมือนกันค่ะ ไม่ได้ทำอะไรผิดกฎหมายนะคะส่วนใหญ่เป็นเรื่องการกู้ เรามีพี่ชาย เเต่เขาติดยา ไม่ค่อยรู้สึกปล่อยภัยเลยค่ะ ปัจุบันนอนพื้นค่ะ555  เราไม่มีทางเลือก เลยค่ะ ตอนยังเด็กกว่านี้ปีนึงไม่ค่อยได้ใส่ใจคนรอบข้างเลย ตอนนี้อยู่ตัวคนเดียวแล้ว เราไม่เจอเส้นทางเริ่มใหม่เลยค่ะ   ถ้าใครอายุเท่าเราแล้วรู้สึกต้องการคนสนใจ หรือคิดว่าเพื่อนไม่รัก/สนใจเรา อยากให้คิดกันใหม่นะคะ อยู่คนเดียวปัญหารุมมาเเบเราก็ไม่ค่อยไหวค่ะตอนนี้เหลือแค่แม่ค่ะ จากไปไหนไม่ได้เลยค่ะ ถ้าเราไปเเม่จะอยู่กับใคร สู้ๆนะคะ เราก็จะพยายามต่อไปค่ะ ถ้าใครแนะนำให้ไปปรึกษาหมอเราขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ แต่เราคงเอาเก็บไว้เป็นค่าบ้านดีกว่าคะ  ใครที่กำลังเจอปัญหาอยู่ อย่าหมดหวังเลยนะคะ เราก็จะสู่ต่อไปเหมือนกันค่ะ