เล่าประวัติผมก่อนละกันครับ ผมเป็นคนที่ค่อยข้างจะง่ายๆไม่ค่อยคิดอะไรมาก เป็นคนตลก เฮฮา เรียนไม่ค่อยจะเก่งเท่าไหร่ เอาเป็นประมาณนี้ก่อน
เรื่องมีอยู่ว่า ผมมีเพื่อนอยู่ในกลุ่ม4คนเรียนอยู่ภาควิชาเดียวกัน ซึ่ง3คนรวมทั้งผมอยู่บ้านเช่าเดียวกัน อีก2คนอื่นอยู่หออื่น ซึ่ง3คนก็จะมีผม, นายA และ นาย B ช่วงตอนเรียนปี1เป็นปีที่ covid ระบาดหนักมาก ช่วงนั้นก็เรียนออนไลน์ ก็ได้ทำความรู้จักพื้นเพกันว่าเป็นคนแบบไหน แล้วก็คุยกัน ตกลงกันว่าจะหาบ้านเช่าอยู่ จากนั้น AกับB ก็ได้มาอยู่ก่อน ส่วนตัวผมนั้นเข้ามาอยู่ที่บ้านตอนช่วงปีที่2ที่มอให้กลับมาเรียนแบบ onsite ก็อยู่ไปโดยปกติ ไม่มีอะไร แต่หลังๆมาอยู่ๆผมก็รู้สึ กว่าเหมือนตัวเองเป็นส่วนเกินในอะไรบางอย่าง เพราะว่า AเหมือนจะตัวติดกับB ตลอด ทำอะไรก็ถามBตลอด แค่Bพูดอะไรขึ้นมาAก็จะสนใจอยู่เสมอ แต่พอผมเล่าเรื่องนู่นนี่นั่นในกลุ่มอยู่บางทีAก็ตัดเข้าประเด็นอื่นๆโดยที่ไม่ได้สนใจว่าผมจะพูดอะไรอยู่มันเป็นมาหลายครั้งมาก บางทีก็เสียความมั่นใจว่าที่กำลังพูดอยู่มันไม่น่าสนใจเลยหรอ ผมได้ลองทดสอบหลายๆครั้งว่าสิ่งที่คิดมันจริงมั้ย สรุปว่ามันจริงครับ แล้วก็ไม่ว่าจะทำอะไรAก็จะถามBก่อน โดยมองข้ามตัวผมตลอดนั่งอยู่ด้วยกัน3คนก็จะหันไปถามBก่อน เวลาผมจะพูดอะไรกับAต้องพูดเสียงดังหรือพูดซ้ำแบบเว้นระยะห่างถึงจะตอบหรือเขารำคาญ? ซึ่งในจุดนี้มันต่างจากBมากๆเพราะแค่BพูดอะไรAก็พร้อมสนใจเสมอ เอาง่ายๆผมมักจะอยู่คนสุดท้ายเสมอ ซึ่งAกับเพื่อนที่เหลือในกลุ่มก็รู้สึกเหมือนสนิทกันดี แต่ผมรู้สึกว่าตัวผมเหมือนถูกมองข้ามจากAอยู่เสมอๆแล้วผมก็คิดว่า Aก็ไม่รู้ตัวด้วย คือผมไม่รู้ว่าอิจฉาหรืออะไร หรือผมเรียนไม่เก่งหรือมีความรู้น้อยก็เลยไม่สนใจหรอหรืออะไร แค่รู้สึกตัวเองถูกมองข้ามในหลายๆเรื่องเหมือนกัน รู้สึกด้อยค่าในตัวเองว่าไม่มีค่าเหมือนกัน เป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก จะโกรธมั้ยก็ไม่เชิง แต่พอจะพูดไปก็กลัวจะไม่เหมือนเดิมเพราะว่าต้องอยู่ด้วยกันอีกปีเดียวก็เรียนจบแล้ว มีความเห็นยังไงกับเรื่องแบบนี้บ้างครับ ช่วยผมด้วย please😢