เกริ่นนำ ก็ต้องเล่ามาก่อนว่า ตอนสมัยเรียนหรือสมัยเด็กเป็นคนที่ปฏิเสธคนไม่เป็น ใครชวนไปไหนก็ไปไปเที่ยวไหนก็ไป ไม่ได้มีความสุขอะไรมากมายเหนื่อย ซะมากกว่า แต่การที่เราอยู่กับเพื่อนแล้วก็ไม่อยากให้เพื่อนรู้สึกไม่ดี ก็ได้แต่เฉยๆ พอหลังจากเริ่มทำงาน เริ่มโตขึ้น ก็เริ่มรู้สึกว่า ปฏิเสธคนเก่งขึ้น แต่เราก็เหมือนคนอื่นนะ เห็นเพื่อนโพสว่าไปเที่ยวมาสวยมากเลย เราก็อยากไปเที่ยวบ้าง แล้วก็เกิดคำถามกับตัวเองว่า ถ้าเราไปเห็น แล้วยังไงต่อ มันคือที่สุดแล้วใช่ไหม มันคือความสุขหรอ ไปเที่ยวไปเห็นไปกินแบบที่เขาทำ มันแค่ความรู้สึกที่อยากจะเห็น เหมือนคนอื่นหรือเปล่า เห็นเขากินอะไรอร่อยก็ตามไปกินต่างจังหวัดก็ไป นั่นคือความสุขหรอ แต่ รู้สึกว่า อยู่บ้าน นอนดูหนัง นั่งฟังเพลง อ่านมังงะ อ่านการ์ตูน ยังรู้สึกว่าอารมณ์ดีมีความสุข มากกว่าออกไปเจอผู้คน รู้สึกเหนื่อย แค่เก็บกระเป๋าก็รู้สึกเหนื่อย รู้สึกวุ่นวาย รำคาญ แต่กลับไม่อยากจะสร้างภาพ ไม่อยากคุย ให้ใครรู้จัก อยากจะเล่นโซเชียลเฉยๆแต่ไม่อยากให้ใครรู้ว่าเราเล่น ขี้เกียจตอบคำถาม ขี้เกียจตั้งคำถาม การที่เป็นคน friendly มันเหนื่อยนะ เหนื่อยมากด้วย อยากกลับบ้านนอนอยากไปนั่งเฉยๆที่บ้าน ไม่อยากทำอะไร แต่อยู่เฉยๆ หรือเราควรไปพบหมอ มีใครเป็นแบบนี้ไหม ถามแบบเพื่อนคุยกับเพื่อน ไม่ดราม่านะคะ
มีใครเคยเป็นไหมคะมีเงินเที่ยว แต่พอได้ไปเที่ยว ได้ไปเห็นสิ่งๆนั้น เราได้ยืนถามกับตัวเองว่าแล้วยังไงต่อ