หลานของพ่อ ขอนามสมมุติว่า นายข.
เมื่อปีก่อน อยู่ๆนายข.ก็มาอยู่อาศัยบ้านเรา อายุเท่าๆกันเลย ตอนนั้นผมอยู่ม.3 เขาม.4 ในตอนที่นายข.มาแรกๆ ผมก็ไม่ได้อะไรมาก แต่มาหลังๆ เขาอยู่เสียงดังโหวกเหวกไม่เกรงใจใครในบ้านเลยครับ ในตอนที่พ่อแม่ผมไม่อยู่บ้าน เขาก็ทำตัวเป็นใหญ่ในบ้าน เปิดทีวีเสียงดังมากๆ ผมที่อยู่ชั้น2ของบ้านยังได้ยิน ข้างบ้านก็คงได้ยินเหมือนกัน ผมนำไปบอกแม่ แต่แม่ก็ทำอะไรไม่ได้ นายข.มาอยู่ที่บ้านเพื่อช่วยพ่อผมทำงาน เพื่อนผมเนี่ยได้เห็นนายข.กับพ่อของผม จึงมาบอกผมว่าเขาแทบไม่ได้ช่วยพ่อผมทำอะไรเลย เพียงแค่ยืนดูพ่อผมทำงานก่อสร้าง ซึ่งมันคือเรื่องจริงพ่อผมยังบอกเลยและผมก็ได้เห็นกับตาแล้วเหมือนกัน
นายข.ชอบคุยกับออนไลน์ ช่วงบ่าย,เย็นกับกลางคืนเนี่ยแหละครับเสียงดังเป็นพิเศษเลย เขาเสียงดังแบบว่าพูดเสียงดัง,ตะโกน เปิดเสียงมือถือเสียงดังมาก ทำเอาผมนอนไม่ได้ หงุดหงิดมาก แม่ผมก็ไม่ต่างไรจากผม ผมก็ไม่เข้าใจทำไมไม่ใส่หูฟัง
หลังจากนายข.อยู่ได้ 4-5เดือน เขาก็ได้กลับไปอยู่บ้านเขา ในตอนนั้นผมรู้สึกดีมากและหวังว่าจะไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก เพราะในช่วงเวลาที่นายข.อยู่ ทำให้ผมเป็นคนที่อ่อนไหวกับเรื่องเสียงอะไรที่มันดังจนถึงตอนนี้ก็ยังเป็น ในตอนนั้นทั้งเครียดและร้องไห้ เพราะทำอะไรเขาไม่ได้เลย
และนี่ก็ผ่านมาได้5เดือนกว่าล่ะครับ เขาก็กลับมาอีกครั้ง ในตอนนั้นผมรู้สึกเฟลมากๆ ในทุกๆวันที่ผมไปโรงเรียนผมรู้สึกแค่ว่า ไม่อยากกลับบ้านเลย จนในตอนนี้รู้สึกแย่มากที่อยู่บ้านในตอนที่นายข.อยู่ในบ้านด้วย เมื่อวานผมได้บอกพ่อไปว่าทำไมไม่ไล่กลับบ้าน พ่อได้บอกว่า "ถ้าเป็นลูกจ้างคนแบบนี้ก็จะไล่ออกใครมันจะไปเอา ทำอะไรก็ไม่ทำ เพราะเห็นว่าเป็นหลานนะเลยไม่ได้ไล่" ผมก็เฟลมากครับ เพราะผมก็ไม่ได้บอกพ่อตรงๆว่าผมไม่โอเคที่นายข.อยู่ในบ้าน ผมไม่เคยได้เล่าเรื่องเครียดให้ครอบครัวฟังเท่าไหร่ด้วยแหละครับเลยไม่กล้า ไม่ค่อยเล่าให้เพื่อนฟังด้วย เพราะไม่ค่อยมีเพื่อนครับ บวกกับความสัมพันธ์ของน้องผมกับ แทบไม่ได้คุยกัน เวลามีอะไรเลยไม่ได้บอกไร น้องผมชอบทำตัวเหมือนผมไม่มีตัวตน ไม่สนใจด้วยแหละครับ พอจะเข้าไปพูดคุยแก้เครียดกลับกลายเป็นว่าเครียดกว่าเดิมอีก
รู้สึกเฟลมากครับตอนนี้ นายข.ยังคงเสียงดังเหมือนเดิม แถมหนักกว่าเดิมอีก ผมเป็นภูมิแพ้ด้วยครับ เขาก็สูบบุหรีอีก เห้อ
.
.
เขียนตรงไหนผิดขออภัยครับ
ว่าด้วยเรื่องหลานของพ่อ
เมื่อปีก่อน อยู่ๆนายข.ก็มาอยู่อาศัยบ้านเรา อายุเท่าๆกันเลย ตอนนั้นผมอยู่ม.3 เขาม.4 ในตอนที่นายข.มาแรกๆ ผมก็ไม่ได้อะไรมาก แต่มาหลังๆ เขาอยู่เสียงดังโหวกเหวกไม่เกรงใจใครในบ้านเลยครับ ในตอนที่พ่อแม่ผมไม่อยู่บ้าน เขาก็ทำตัวเป็นใหญ่ในบ้าน เปิดทีวีเสียงดังมากๆ ผมที่อยู่ชั้น2ของบ้านยังได้ยิน ข้างบ้านก็คงได้ยินเหมือนกัน ผมนำไปบอกแม่ แต่แม่ก็ทำอะไรไม่ได้ นายข.มาอยู่ที่บ้านเพื่อช่วยพ่อผมทำงาน เพื่อนผมเนี่ยได้เห็นนายข.กับพ่อของผม จึงมาบอกผมว่าเขาแทบไม่ได้ช่วยพ่อผมทำอะไรเลย เพียงแค่ยืนดูพ่อผมทำงานก่อสร้าง ซึ่งมันคือเรื่องจริงพ่อผมยังบอกเลยและผมก็ได้เห็นกับตาแล้วเหมือนกัน
นายข.ชอบคุยกับออนไลน์ ช่วงบ่าย,เย็นกับกลางคืนเนี่ยแหละครับเสียงดังเป็นพิเศษเลย เขาเสียงดังแบบว่าพูดเสียงดัง,ตะโกน เปิดเสียงมือถือเสียงดังมาก ทำเอาผมนอนไม่ได้ หงุดหงิดมาก แม่ผมก็ไม่ต่างไรจากผม ผมก็ไม่เข้าใจทำไมไม่ใส่หูฟัง
หลังจากนายข.อยู่ได้ 4-5เดือน เขาก็ได้กลับไปอยู่บ้านเขา ในตอนนั้นผมรู้สึกดีมากและหวังว่าจะไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก เพราะในช่วงเวลาที่นายข.อยู่ ทำให้ผมเป็นคนที่อ่อนไหวกับเรื่องเสียงอะไรที่มันดังจนถึงตอนนี้ก็ยังเป็น ในตอนนั้นทั้งเครียดและร้องไห้ เพราะทำอะไรเขาไม่ได้เลย
และนี่ก็ผ่านมาได้5เดือนกว่าล่ะครับ เขาก็กลับมาอีกครั้ง ในตอนนั้นผมรู้สึกเฟลมากๆ ในทุกๆวันที่ผมไปโรงเรียนผมรู้สึกแค่ว่า ไม่อยากกลับบ้านเลย จนในตอนนี้รู้สึกแย่มากที่อยู่บ้านในตอนที่นายข.อยู่ในบ้านด้วย เมื่อวานผมได้บอกพ่อไปว่าทำไมไม่ไล่กลับบ้าน พ่อได้บอกว่า "ถ้าเป็นลูกจ้างคนแบบนี้ก็จะไล่ออกใครมันจะไปเอา ทำอะไรก็ไม่ทำ เพราะเห็นว่าเป็นหลานนะเลยไม่ได้ไล่" ผมก็เฟลมากครับ เพราะผมก็ไม่ได้บอกพ่อตรงๆว่าผมไม่โอเคที่นายข.อยู่ในบ้าน ผมไม่เคยได้เล่าเรื่องเครียดให้ครอบครัวฟังเท่าไหร่ด้วยแหละครับเลยไม่กล้า ไม่ค่อยเล่าให้เพื่อนฟังด้วย เพราะไม่ค่อยมีเพื่อนครับ บวกกับความสัมพันธ์ของน้องผมกับ แทบไม่ได้คุยกัน เวลามีอะไรเลยไม่ได้บอกไร น้องผมชอบทำตัวเหมือนผมไม่มีตัวตน ไม่สนใจด้วยแหละครับ พอจะเข้าไปพูดคุยแก้เครียดกลับกลายเป็นว่าเครียดกว่าเดิมอีก
รู้สึกเฟลมากครับตอนนี้ นายข.ยังคงเสียงดังเหมือนเดิม แถมหนักกว่าเดิมอีก ผมเป็นภูมิแพ้ด้วยครับ เขาก็สูบบุหรีอีก เห้อ
.
.
เขียนตรงไหนผิดขออภัยครับ