ผิดมั๊ยที่เราจะไม่ให้อะไรกับคนที่ดูแลแม่เลย

ถ้ามุมกลับถ้าแม่มีมรดกหนี้จะรับมั้ยครับ คุณก็จะอ้างว่าแม่ไม่เลี้ยงดู   แต่พอมีทรัพย์สิน อ้างบอกเพราะไม่เลี้ยงดู   คือคนจะเอายังไงมันก็หาเหตุผลเข้าข้างตัวเองทั้งนั้น

เอาว่าคุณรู้อยู่แก่ใจนะ  ไม่งั้นไม่มาตั้งกระทู้หรอก  อย่างน้อยหลานทั้ง2คนไม่ใช่แค่ผู้รับอย่างเดียว  เพาะยามเจ็บป่วยเค้าดูแลแม่   น้อยคนที่จะทำนะ  คุณต้องมีจิตสำนึกได้ครับ

เงินแม่คุณไม่ได้ลอยมาจากฟ้า ระหว่างทำกิจการส่วนตัว หรือใช้ชีวิตปจว. หลานสองคนก็คงช่วยดูแลช่วยหา ช่วยรักษาผลประโยชน์ จะไม่ให้ก็แล้วแต่ ชีวิตไม่ได้มีแต่เรื่องกฏหมายค่ะ มันมีกฏแห่งกรรมอยู่อีกอย่างนึง ฝากไว้ให้คิดค่ะ

เราว่ามันแปลกตั้งแต่แม่ ไม่ได้เลี้ยงดูคุณ โดยปกติผู้หญิงมันจะรักลูกหวงลูกมาก แต่ส่วนมากที่ตัดทิ้งคือไม่มีเงิน ไม่มีความสามารถดูแล หรือมีสามีใหม่ แต่นี่ไม่ใช่ สามีใหม่ไม่มี ลูกใหม่ไม่มี เงินทองก็มี
ทำให้เราคิดว่าแม่อาจจะถูกกีดกันจากพ่อมากกว่านะ จนตัดใจจากคุณไปแล้ว และไปหาหลานมาดูแล

ใจดำไหม เราว่าก็ไม่ขนาดนั้น หลานก็ได้รับการเลี้ยงดูจากแม่คุณ ทั้งๆที่พ่อแม่ก็มี ตัวคุณกลับไม่ได้การเลี้ยงดูจากแม่ แม่ก็เป็นไปได้ว่าอยากจะชดเชยให้  ไม่งั้นคงทำพินัยกรรม หรือรับหลานเป็นบุตรบุญธรรมไปแล้ว หลานเองก็คงรู้แหล่ะว่าที่ผ่านมา ก็ได้รับในสิ่งที่คุณควรจะได้ไป จึงยอมย้ายออกจากบ้านง่ายๆ

ถ้าสิ่งที่ได้มา เยอะพอสมควร แบ่งให้เค้าหน่อย คุณก็จะได้สบายใจ แต่มันก็คงแค่นั้นแหล่ะ ทุกคนควรรู้ว่าที่จริงแล้วมันเป็นสิทธิ์ของคุณ สิทธิ์ทางกฏหมายโดยกำเนิด

เอาจริงๆคุณก็รู้สึกผิดในใจน่ะแหล่ะ คุณรู้ว่าตัวเองควรให้เขาบ้างใช่มั้ย แต่คุณไม่ให้เลย

ไม่งั้นถ้าคุณไม่รู้สึกผิด คุณไม่ถามคนอื่นหรอก
คุณพยายามยกเหตุผลแย่ๆของแม่มาเล่าไว้ เพื่อตอกย้ำความมั่นใจว่าคุณได้ตัดใจถูกแล้ว ทั้งที่ในใจลึกๆคุณก็รู้สึกลังเลกับการตัดสินใจของตัวเอง

คุณรู้ดีว่าคำตอบมันคืออะไร คุณรู้ว่าสิ่งที่ตัวเองทำมันไม่ถูกต้องทั้งหมดหรอก