ทำไมการพยายามมีชีวิตอยู่ต่อ แลดูติดขัดไปหมด จนไม่อยากมีชีวิตอีกต่อไป

หมายเหตุ....กลอนซ้ำค่ะ เพราะกระทู้โดนแบนไม่สามารถวางในห้องได้เลยต้องวางใหม่ ก้าวพลัดหล่นหลุมหล่มปมมืดมน แรงทุกข์ทนบดเบียดเครียดเขม็ง เหมือนติดบ่วงหน่วงจิตคิดเศร้าเช็ง ค้นทางไหนเคว้งมืดมึนตรอมตีบตัน

. ¸.·´¸.·´¨) ¸.·*¨) (¸.·´ (¸.·´ .·´ ¸ “รักร้าวในเงามืด” รักเลือนลับ

สุริยันผันลาพสุธาหม่น ม่านมืดมนห่มโลกให้โศกศัลย์ เสียงจิ้งหรีดกรีดกล่อมห้อมรำพัน วางกัปกัลป์แห่งทุกข์ลงชั่วคราว หลับตาพาหัวใจท่องครรลองฝัน บุษบันจรรโลงร่วงจากหาว ปราสาททรายพรายผุดดุจหมู่ดาว สรวงสกาวเ

ความพลาดพลั้งอย่างมหันต์ของพรรคส้ม คือการปล่อยให้อนุทินเป็นนายกฯชั่วคราว 4 เดือน เพียงลำพัง (เมื่อเดือน กันยายน 2568) ตอนนั้นพรรคส้ม ประเมินว่ากระแสตัวเองกำลังร้อนแรง และปัญหาเศรษฐกิจภายในประเทศยากจะ

คือแบบ ชีวิตผมมันไร้ค่า อยู่ไปก็ALONE(โดดเดี่ยว) ไร้เพื่อน ไร้ความสุข ไร้ความรัก ขาดความอบอุ่น ไม่มีคนเข้าข้าง มีแต่คนรังเกียจ ผมอยู่ไป ก็ไม่ช่วยอ่ะไรหรอก