ทำไมการพยายามมีชีวิตอยู่ต่อ แลดูติดขัดไปหมด จนไม่อยากมีชีวิตอีกต่อไป

หมายเหตุ....กลอนซ้ำค่ะ เพราะกระทู้โดนแบนไม่สามารถวางในห้องได้เลยต้องวางใหม่ ก้าวพลัดหล่นหลุมหล่มปมมืดมน แรงทุกข์ทนบดเบียดเครียดเขม็ง เหมือนติดบ่วงหน่วงจิตคิดเศร้าเช็ง ค้นทางไหนเคว้งมืดมึนตรอมตีบตัน

คือแบบ ชีวิตผมมันไร้ค่า อยู่ไปก็ALONE(โดดเดี่ยว) ไร้เพื่อน ไร้ความสุข ไร้ความรัก ขาดความอบอุ่น ไม่มีคนเข้าข้าง มีแต่คนรังเกียจ ผมอยู่ไป ก็ไม่ช่วยอ่ะไรหรอก

หากเดินโดดเดี่ยวว้าง พวกเมิน ละห่างร้างพวกเผชิญ ร่วมไร้ ผิดทางพลาดอาจเกิน หวนกลับ ระงับจิตรอไว้ อย่าให้เสียการ ขุนเขาคงแมกไม้ กลัวไย วิตกไร้ฟืนไฟ ทุกข์สร้าง ขมกลืนจับมือใจ มิตรก่อน ถนอมรักผู้เดินข้า

เราไม่รู้จะเล่าให้ใครฟัง เลยคิดว่าพันทิปคงจะเป็นเพื่อนที่คอยรับฟังเราได้ เรารู้สึกว่าตัวเองไร้ค่า... เศร้า.... อ้างว้าง เดียวดาย ทั้งๆที่คนรอบข้างก็มีมากมาย ไม่มีจุดหมาย ไม่อยากอยู่บนโลกที่โหดร้ายใบน

สวัสดีครับทุกคนผมมีข้อสงสัยเกี่ยวกับชีวิตที่อยากจะถามทุกคน ที่ก้าวข้ามความรู้สึกนี้ได้ไปผมรู้สึกว่าจิตวิญญาณข้างในตัวผมมันกำลังค่อยๆมอดดับ และตายลงอย่างช้าๆ จากการที่ผมตั้งข้อสงสัยกับชีวิตมากเกิน