เรากลับบ้านไปช่วงปีใหม่ แล้วได้กินอาการฝีมือแม่ คือมันผักผ่อนเต็มที่แบบไม่คิดอะไรเลย เอาทุกอย่างออกจากหัว แล้วมันรู้สึกดี แต่พอวันจะกลับมาเรียนต่อ นี่ดิ ความคิดเดิมๆมันกลับมาในหัวสมองเราอีกครั้ง คิดเยอะ นอนน้อย เราเป็นคนที่คิด อะไรที่ยังมาไม่ถึงก่อนเสมอ กลัว กลัวว่าจะทำไม่ได้ คือคิดทุกอย่าง มีความกดดันมากก มานั่งในห้องสี่เหลี่ยม มันน่าอึดอัดมาก แล้วเหมือนทุกอย่างจะไม่เป็นในกับตัวเราด้วยนะ ทำproject ก็ไม่เก่งทั้งต้องเขียนโปรแกรม เรามันก็เหมือนเรียนผิดสาย ซะด้วยสิ ที่นี่ก็ยากเลยดิ ไม่รุ้จะจบทันเพื่อนไหม แล้วต้องมาเจอกับ ยืนขอจบไม่ได้ เพราะอะไรนะหรอ เพราะอาจาร์เทียบโอนไม่ครบ เอาตัวที่เกินมาใส แล้วใครเป็นคนรับกรมละ แล้วยังมาโทษเราว่าทำไม ไม่ดูดีๆๆ อันนี้ เรารับผืด แต่เพราะความเชื่อใจไง เพื่อนในห้อง มีแค่เราที่ยืนจบไม่ได้ ต้องเรียนเพิ่มตัวที่ขาด แล้วเราคิดถึงหน้า พ่อกับแม่มาเลย คือเราอยากจบเร็วๆทำงานหาเงินมาให้ พ่อกับแม่ #แต่เหมือนอะไรๆก็ไม่เป็นใจเลย
กลับบ้านในช่วงมันหยุดปีใหม่