ทำไมคนไทยถึงทำบุญด้วยการให้ทานมากกว่าการรักษาศีลให้ครบกับภาวนา

อยากถามความเห็นทุกๆท่านเพื่อแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันว่าทำไมคนไทยเราหลายคนไม่รู้ส่วนมากไหมเข้าใจศาสนาพุทธแบบไม่ถูกต้องเข้าใจแต่เรื่องทำทานความศักดิ์สิทธิ์พิธีกรรมอ่ะครับทั้งการสวดพระอภิธรรมศพสวดพระพุทธ

การทำบุญทุกอย่าง เช่น ให้ทาน ทั้งใส่บาตร ถวายสังฆทาน รักษาศีล เช่นศีล 5 กุศลกรรมบถ 10 เป็นประจำทุกวัน ศีล 8 ในบางวัน ศีลอุโบสถในวันพระ นั่งสมาธิเป็นประจำทุกวัน และการบูชาพระสิวลี ระลึกถึงพระรัตนตรัย ท

เรื่องของ...บุญจากการให้ทาน...ในทรรศนะของข้าพเจ้า...(ตอนที่ 2) ...มีคำกล่าวว่า..... ...ทำทานกับสัตว์ 100 ครั้ง ได้บุญไม่เท่ากับทำบุญกับคน 1 ครั้ง ...บางคนเลยท้อแท้ว่า อะไรกันฉันทำทานกับสัตว์มากมาย แต่

คือผมมีคนที่ผมรักอยู่ ชอบมานาน แล้วเพื่อนก็เปิดโปงเอาอีก ผมก็เสียความรู้สึกไป แต่ผมก็ยังรักเธออยู่ ผมควรทำบุญอย่างไรดี การนั่งสมาธิ หรือการทำทานดีครับ?

คือมันชอบกรรมฐานก็มี แล้วถ้าเราอธิษฐาน ว่าหากเกิดมาใหม่ ขอให้คำภาวนาอันนี้ติดตัวเราไป ทุกชาติ อย่างเช่น ถ้าเกิดมาแล้ว จะภาวนาพุทโธ หายใจเข้าพุทหายใจออกโธ แบบว่าไม่ต้องใครมาบอก แต่ภาวนาได้เอง ให้มันติด

อยากถามเป็นความรู้ว่ามีครูบาอาจารย์องค์ไหนไหมครับนอกจากหลวงพ่อปราโมทย์ที่สอนให้ภาวนาในชีวิตประจำวันที่บ้านและถือศีล5 เพราะส่วนใหญ่เห็นนิยมไปปฏิบัติอยู่วัดถือศีล8เป็นหลักมีองค์ไหนที่สอนให้รับศีล5ภาวนาใ

"การภาวนา" มีความหมายอย่างไรบ้างครับ เพราะมีทาน ศีล และภาวนา