วานก่อนเราไปหาคนคุยมาค่ะแต่เราก็ไม่ได้บอกชัดเจนว่าจะมาหาเขาแค่ส่งรูปตุ๊กตาไป เราก็รอเขาเลิกงานแต่พอนานเข้าเราเลยทักไปถามเขาว่าไม่มาหรอเขาก็บอกว่าไม่ได้ไปอยู่บ้านเราก็นอยเลยค่ะแล้วบอกเขาว่ามาหาทำไมไม่ออกมาหากันล่ะเขาบอกเขาไม่รู้เจาเลยขี่รถมาหาแต่ตอนั้นเรางี่เง่ามากเพราะเรารอเขา เราไม่พูดไม่จาไม่คุยกับเขาเราเดินหนีเขาบ่อยมากๆ จนเขาเดินมาบอกว่าจะกลับถ้าไม่คุยเราในใจเราคือไม่ให้ไปแต่เรางี่เง่าเราบอกเขาไปว่าอยากกลับก็กลับฟิลนี้อะ เราก็เดินหนีสักพักเขาทักมาว่าเลือกเองนะตัดสินใจแล้ว เราตกใจมากเลยรีบวิ่งไปหาแต่เขาขี่รถออกไปแล้ว ตอนนั้นเราเสียใจมาก เราทำอะไรไม่ถูกร้องไห้ฟูมฟายโทรหาเขา ขอคุยกับเขาจนเขาออกมารับ เราขอโทษเขาไปเยอะมากๆเราขอให้เขาไม่ไปจากเราจนวันนี้เราก็ยังรู้สึกผิดที่ทำเขาเสียใจ เราไม่ชอบนิสัยตัวเองมากๆเราขอโอกาสจากเขาเราขอให้เขาไม่ไปจากเราใช่ค่ะเขาบอกว่าจะไม่ไปไหนวันนี้เราคุยกับเขาน้อยมาก เรารู้สึกใจสั่นมาก เรากลวเขาจะไม่เหมือนเดิมแล้วมันก็เหมือนว่าสิ่วที่เรากลัวกำลังจะเกิดขึ้น เขาเปลี่ยนไปจากเดินเป็นบางครั้งที่เรารู้สึก เรากลัวไปหมด เรากลัวว่าเขาจะไปจากเราเรากลัวว่าเขาจะรักเราน้อยลง เราไม่ชอบนิสัยตัวเองที่เป็นแบบนี้เลย