การดับไม่เหลือ

สติปัฏฐานไม่ใช่อะไรที่ซับซ้อน แค่ทำให้ถูก 1.ให้เป็นผู้ดูตัวเอง เห็นในทุกอาการตัวเอง 2.ตัวเองคืออาการทาง รูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาน 3.เมื่อเป็นผู้ดูตัวเอง จึงหมายความว่า ผู้ดูนั้นอยู่ในพื้นที่ที่

จิตเปลี่ยนไปเพราะอะไร รูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาน ก็ให้รู้เพราะอะไร เป็นหนึ่งขณะที่จิตตั้งอยู่ จิตที่ตั้งอยู่นั้นดับลงพร้อมกับอาการ รูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาน ก็รู้ว่าดับลง เป็นหนึ่งขณะที่จิตดับ

เข้าใจผิด ก็พิจารณาจิตผิด ไม่รู้ว่าอย่างไรคือ“จิต” สายปฏิจสมุปบาท ความจริงคือการพิจารณา ตั้งแต่เกิดการปรุงแต่ง สังขาร จนไปจบที่ ภพ ชาติ ชรา มรณะ นั้นคือจิตทีละขณะ จึงมีการเกิดดับย่อยๆที้ซ

คำในพระไตรปิฎก ส่วนใหญ่ เป็นคำกิริยา ไม่ใช่คำนาม 1.รูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาน เป็น กิริยารู้ 2.ดับตัวตน เป็นกิริยารู้ 3.ฌาน เป็นกิริยารู้ 4.สุญญต อนิมิต อัปณิหิต สมาธิ เป็นกิริยารู้ 5.ญาน เป็นกิ

ขันธ์5 รูป เวทนา สัญญา  สังขาร วิญญาน เกิดขึ้นมาแล้วดับไปเห็นได้ด้วยการกำหนดรู้ สติปัญฐาน สติปัฐฐานคือการกำหนดใน กาย เวทนา จิต ธรรม หยาบไปละเอียด คือ รูปฌาน อรูปฌาน เกิดที่ไหนขึ้นมา(อารมณ์) มีสติ

1.จิตสังขารคือสิ่งถูกรู้ในแต่ละขณะจิตที่เอามารู้ มีสติในวิญญานรู้ เป็นการเริ่มกระบวนการขัด 2.จิตคือ สภาพจิตใจ ความรู้สึก อันเป็นผลที่ปรากฏ หลังจากผ่านกระบวนการ 1 รู้จิตสังขารเกิดดับไปแต่ละขณะ อันเป็นผ

จิตคือรู้เป็นได้ทั้งความหมายโลกียและโลกุตระ จะเอาความหมายอย่างไหน จิตเป็นให้ได้ รู้เปลี่ยนสภาพเป็นจิตสังขารเพราะไม่อุเบกขากับรู้   อุเบกขา เอกคตา เป็นตัวกำหนดว่าเห็นสภาวะรู้จริงหรือไม่ จิตไม่ตั้ง

ความจริงมันไม่ใช่การปล่อยวาง การปล่อบวางนั้นเป็นผล มันเกิดภายหลังการมีเหตุ เหตุคือจิตวางเฉย เป็นอุเบกขา ต่ออารมณ์ ต่อผัสสะที่มากระทบ อันอารมณ์จาก รูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาน ทุกอย่างจึงมีที่มา

อารมณ์ที่ไม่มีรูปร่าง แต่รู้สึกได้ เรียกอารมณ์ปรมัตถ์ เป็นอารมณ์ละเอียด จิตละเอียด รูปนามละเอียด ตัวรู้ละเอียด เป็นรูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาน ที่เกิดดับในอากาส สติปัฐฐานด้วยอารมณ์ประเภทนี้ จะเห็

การภาวนา หลักมีแค่2อย่าง รู้เวทนาในเวทนา และรู้จิตในจิต ให้เริ่มจากแยกรูปนาม แยกรูปนามคือ ยกจิตขึ้นความว่างจะเห็น กายก็ส่วนหนึ่ง จิตก็ส่วนหนึ่ง เมื่อแยกได้ก็ให้รู้ที่จิต จะเห็นจิตว่างเบา ไม่มีตัวตน(เว