การดับไม่เหลือ

จิตเป็นธรรมชาติรู้ ที่ไม่ได่เกิดมาจากเหตุปัจจัย รูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาน ชื่อขันธ์5แต่ละตัวนั้นนั้นเป็นเพียงการให้ชื่อ named ตามจิตที่หลงผิดไปในขณะจิตนั้น หมายความว่า แม้จะรู้จักอาการทางขันธ์5ใน

จิตเปลี่ยนไปเพราะอะไร รูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาน ก็ให้รู้เพราะอะไร เป็นหนึ่งขณะที่จิตตั้งอยู่ จิตที่ตั้งอยู่นั้นดับลงพร้อมกับอาการ รูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาน ก็รู้ว่าดับลง เป็นหนึ่งขณะที่จิตดับ

คำในพระไตรปิฎก ส่วนใหญ่ เป็นคำกิริยา ไม่ใช่คำนาม 1.รูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาน เป็น กิริยารู้ 2.ดับตัวตน เป็นกิริยารู้ 3.ฌาน เป็นกิริยารู้ 4.สุญญต อนิมิต อัปณิหิต สมาธิ เป็นกิริยารู้ 5.ญาน เป็นกิ

1.จิตสังขารคือสิ่งถูกรู้ในแต่ละขณะจิตที่เอามารู้ มีสติในวิญญานรู้ เป็นการเริ่มกระบวนการขัด 2.จิตคือ สภาพจิตใจ ความรู้สึก อันเป็นผลที่ปรากฏ หลังจากผ่านกระบวนการ 1 รู้จิตสังขารเกิดดับไปแต่ละขณะ อันเป็นผ

การวิปัสนาเพื่อให้เข้าถึงจิตที่มีความละเอียด ลักษณะจิตเดิมมีความละเอียด มีพลัง  เมื่อจิตที่หยาบถูกทำลาย (จิตที่ไปตามแรงแห่งขันธ์) ลักษณะจิตเดิม ที่สงบ สว่าง ละเอียด จะปรากฏขึ้นมา  เมื่อยกจิต

การภาวนา หลักมีแค่2อย่าง รู้เวทนาในเวทนา และรู้จิตในจิต ให้เริ่มจากแยกรูปนาม แยกรูปนามคือ ยกจิตขึ้นความว่างจะเห็น กายก็ส่วนหนึ่ง จิตก็ส่วนหนึ่ง เมื่อแยกได้ก็ให้รู้ที่จิต จะเห็นจิตว่างเบา ไม่มีตัวตน(เว

หากมีสติสัมปชัญญะดีพอ จะเห็นชีวิตเป็นเพียงการมาประกอบกันของขันธ์5 มีจิตเป็นเหตุแห่งการมาประกอบกันนั้น เห็น รูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาน เป็นสิ่งที่ลอยล่องในอากาส มีช่องว่าง รูพรุน ระหว่าง จิตกับแต่ละ

ความจริงมันไม่ใช่การปล่อยวาง การปล่อบวางนั้นเป็นผล มันเกิดภายหลังการมีเหตุ เหตุคือจิตวางเฉย เป็นอุเบกขา ต่ออารมณ์ ต่อผัสสะที่มากระทบ อันอารมณ์จาก รูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาน ทุกอย่างจึงมีที่มา