ชีวิตที่ดีในแบบที่คนอื่นเป็นกัน แต่ชีวิตตัวเองยังดูยังไงๆ

ช่วงหลังๆพอผมกลับบ้านมาอยู่ในห้องตัวคนเดียว และเล่นมือถืออยู่ตามปกติและไปเห็นคนนั้นคนนี้ดูชีวิตมีความสุขได้หลายอย่างที่แลดูจะสมปราถนาต่อพวกเขา ก็เข้าใจว่าภาพที่ผมเห็นมันก็แค่ภาพบนสื่อที่เขาอยากจะให้เราเห็นว่าเขามีความสุขทั้งๆที่เขาก็มีความทุกข์อยู่ตามที แต่ผมก็คอยมานั่งตั้งคำถามกับตัวเองอยู่เป็นเวลานานมากๆว่าทำไมเราดูเป็นคนที่ไม่กล้าที่จะทำอะไรใหม่ๆนอกเหนือจากสิ่งที่ตัวเองกำลังทำอยู่เหมือนกับที่เราไปเจอบนสตอรี่ไอจีของคนอื่นๆเขาบ้างนะ อย่างเช่นพวกภาพประมาณว่าคนๆหนึ่งกำลังนั่งจับพวกมาลัยขณะรอรถวิ่งบนท้องถถนนใหญ่ หรือถ้าเป็นเกี่ยวกับการขับรถบางครั้งเพื่อนๆก็คุยกันเรื่องการขับรถบางครั้งเมทก็บอกว่าเดี๋ยวขับรถกลับบ้านนะ ผมก็รู้สึกว่าตัวเองดูจะเป็นคนที่แปลกประหลาดในหมู่เพื่อนๆแต่ผมก็เคยหัดขับรถนะครับ ขับแบบเกียร์กระปุกจำได้ว่าตอนนั้นหัดขับรถครั้งแรกโดยที่ผมยังไม่รู้อะไรเลย แต่พอทำอะไรก็ผิดทำอะไรก็โดนบ่นจากพ่อ ผมก็คอยไปเรื่อยๆจนพอผมไม่ได้ไปหัดนานๆเข้าเขาก็พูดจาว่าผมต่อหน้าญาติๆคนอื่นราวกับว่าผมเป็นคนไม่ได้เรื่อง จนผมจำมาเป็นเหมือนแผลฝังใจทุกวันนี้ ทุกครั้งที่ผมคิดอยากขับรถเสียงที่พ่อเอาผมไปนินทากับญาติๆก็ดังขึ้นมาจนผมตัดสินใจที่จะไม่คิดถึงมันและไม่คิดที่จะทำมันอีก หรือจะเป็นภาพของความชอบในอะไรบางอย่างที่ดูมีรสนิยมเอามากๆ อย่างพวกเพลงสากลหรือสื่ออะไรต่างๆ ผมก็หันกลับมามองตัวเองที่รสนิยมการฟังเพลงแย่มากๆ และดูเป็นคนไม่มีสไตล์เหมือนกับคนอื่นๆ จนบางทีผมก็มองว่าตัวผมดูเป็นคนไร้สเน่ห์คนหนึ่ง เป็นเพียงแค่คนที่ชื่นชอบเรื่องที่ตัวเองสนใจเท่านั้นในแบบที่คนอื่นๆอาจจะมองว่าแปลกๆ เอาเข้าจริงคนอื่นก็ชื่นชมในความสนใจในเรื่องต่างๆของผมนะครับ อย่างเช่นพวกข่าว ความคิดทางการเมือง ประวัติศาสตร์ ธุรกิจ เศรษฐกิจ อุดมการณ์ รวมไปถึงเรื่องอื่นๆอย่างอนิเมะหรืออะไรต่างๆมากมาย แต่ผมก็คิดว่าผมคงไม่ได้ดูดีไปกว่าพวกเขาเท่าไหร่ แฮะๆ หรืออาจจะเพราะว่าช่วงนี้ผมอยู่ตัวคนเดียวแต่ในห้องเลยคิดมากจนเวิ่นเว้อจนรู้สึกว่าหลายอย่างมันสับสนวั่นวายตีกันไปหมด ผมเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันครับ