กลอน 8

คืนค่ำคลุ้มคลั่งคล้าย......คนเขลา รัตติกาลครอบเงา..........ขื่นง้ำ มานหมองหม่นมึนเมา......มองเหม่อ รอสุรีย์รุ่ง คล้ำ.............เคลื่อนคล้อยลอยหาย สายเนตรนองฉ่ำน้ำ........ใจโหย ลมรัตติกาลโบย.......

https://www.youtube.com/watch?v=3JWTaaS7LdU หากฉันเลือก ที่จะ อยู่คู่กันได้เคียงข้าง แค่นั้น มันไม่ใช่เช่นนั้นฉัน ก็ควร จะจากไปรักหมดใจ ให้เธอนั้น ฉันรู้ดี ตัวฉันนี้ จะรักเธอ ตลอดไปความทรงจำ ที่ขมใจ

๏ โคลงสี่สุภาพ ๏ ๏ มนต์อักษรแห่งห้อง หอศิลป์ ยังกรุ่นไอรวยริน หลากล้น ลายมือเก่าเคยชิน ชวนสดับ ลายใหม่อีกท่วมท้น ถักร้อยเสลาความ ๚ ๏ คมคํางามหยดย้อย ยวนตา กลบทพลอยนําพา แผ่วพลิ้ว วรรณศิลป์ส่

* คว้าดาวได้ลม * ดวงดาว วาววับ ลิบลับ ห่างไกล หวังขึ้น เป็นใหญ่ ปีนป่าย ไขว้คว้า แข่งขัน ยันยืน เหยียบร่าง ที่ล้า อาจดู เหมือนบ้า แต่คน มัก

แสงสุรีย์ สาดส่อง ต้องไอหมอก ดอกไม้งอก งามชื่น ระรื่นไหว ลมอ่อนพัด พาพร่าง ละอองไพร กลิ่นหอมไกล โรยรื่น ชื่นอารมณ์ ยามตะวัน ทาบฟ้า สีครามแจ่ม ดอกไม้งาม แซมโลก สวยสุขสม รอยยิ้มแย้ม แต้มผ่าน ม่านสายลม