เท้าความก่อนเข้าเรื่องนะคะ
เราเป็นเด็กผู้หญิงคนนึงที่มาจากต่างจังหวัด จบม.6 เข้ามาเรียน ทำงานและใช้ชีวิตที่ กทม. ตอนนี้ก็เข้าปีที่ 8 แล้วค่ะ เข้ามาตั้งแต่อายุ 18 จนตอนนี้จะ 26 แล้ว
แรกเริ่มตอนจบ ม. 6 สอบติดครูที่ราชภัฎจังหวัดใกล้ๆ เสียค่าเทอม จองหออะไรหมดแล้ว แต่ไม่ได้ไปเรียนเพราะที่บ้านอยากให้เข้ามาเรียนผู้ช่วยพยาบาลที่ กทม. เพราะเห็นญาติข้างบ้านมาเรียนและทำงานที่นี่แล้วรายได้ดี โอเคค่ะ เราก็มาตามที่เขาต้องการ มาเรียนและทำงานที่ รพ.แห่งหนึ่งจนครบ 6 ปีและปัจจุบันย้ายมาทำอีก รพ. และกำลังจะออกสิ้นเดือนนี้
ปัญหาคือแม่อยากให้เรากลับไปอยู่ต่างจังหวัดค่ะ ตอนแรกเราว่าจะกลับไปค้าขายที่บ้าน แต่พอมีปัญหาเรื่องที่ทำงาน ซึ่งเงินจะออก 2 เดือน 1 ครั้ง ทำให้เราไม่มีเงินเก็บเลย ยอดเงินตอนนี้ก็ยังคงติดลบอยู่เพราะมีหนี้และค่าใช้จ่ายเยอะพอสมควรในแต่ละเดือน เราเลยไม่อยากกลับไปเป็นภาระพ่อแม่ เพราะลองคำนวณดูแล้วถ้ากลับไปนอกจากเงินจะไม่พอใช้จ่ายแล้วบางทีอาจจะต้องรบกวนพ่อแม่อีกด้วยเลยตัดสินใจคุยกับแม่ว่าขออยู่ กทม. ต่อก่อน ขอหางานอย่างอื่นทำก่อน ถ้าหากตั้งตัวได้ เคลียร์หนี้หมด มีเงินเก็บอีกหน่อย จะกลับไป แรกๆแม่ดูเข้าใจนะคะ แต่พอพักหลังเวลาโทรไปคุยกับแม่ แม่กลับต่อว่าเราสารพัด ทั้งเรื่องเงิน ทั้งเรื่องไม่ยอมกลับบ้าน หาว่าเราห่วงแฟนมากกว่าตัวเองบ้าง หาว่าเราไม่รักตัวเองบ้าง หนักสุดคือ คิดว่าเราไม่รัก ไม่อยากกลับไปดูแลค่ะ 🥹 แต่เราอธิบายเหตุผลมาตลอด จนเราเหนื่อย ไม่อยากติดต่อที่บ้านเลย แต่ก็สงสารแม่เพราะปกติถ้าว่างเราจะโทรไปคุยเล่นกับแกตลอด แทบจะทุกวันก็ว่าได้ แต่พักหลังไม่ค่อยอยากโทรไปค่ะ แทบอยากหายไปเลย เพราะยิ่งคุยยิ่งเครียดค่ะ ลำพังเหนื่อยงานอยู่แล้ว โทรไปก็อยากได้ยินสิ่งที่สบายใจ มีความสุขกันทั้งคนโทรและคนปลายสาย แต่ก็นั่นแหละค่ะทำอะไรไม่ได้เลย เครียดไปเขาก็ไม่ได้มารับรู้อะไรเลย ..
อีกเรื่องคือเรายังไม่ได้แต่งงานกับแฟนนะคะ ตอนอยู่รพ. เดิม 1 ปีก่อนออกเราย้ายมาอยู่กับแฟนค่ะ ที่บ้านมีแค่พี่คนกลางที่รับรู้ตั้งแต่แรก และ3 เดือนก่อนเราย้ายที่ทำงานแม่ก็รับรู้ตามมาค่ะ (เราตัดสินใจบอกเอง) ที่บ้านเราค่อนข้างหัวโบราณมาก ถ้าพ่อกับพี่ชายคนโตเรารู้ว่าเราอยู่ก่อนแต่ง .. เราตายแน่ค่ะ แต่เราก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว นอกจากอยู่กันไปเรื่อยๆ จนกว่าจะพร้อมแต่งงานมีครอบครัว
- ตอนอยู่กับแฟน เรากับแฟนทำงานคนละที่ คนละเวลา เจอกันแค่ตอนนอน บางวันถ้าเราเวรดึกคือแทบไม่ได้เจอเลย ได้ใช้ชีวิตด้วยกันแค่วันที่หยุดตรงกัน ซึ่งจะตรงกันแค่บางเดือนค่ะ ซึ่งแฟนหยุดอาทิตย์ละวัน และวันหยุดไม่แน่นอน
- แฟนเคยเจอพ่อแม่ พี่ชายคนกลาง 1 ครั้งตั้งแต่คบกันมาค่ะ (คบกันจะ2ปีแล้ว) เนื่องจากบ้านเราค่อนข้างไกล อยู่เหนือสุดเลย และแฟนทำงานโรงแรม ขอวันหยุดยากและบางทีก็หยุดไม่ตรงกัน เลยไม่ได้ไปบ้านเราอีกค่ะ
ปัญหาคือเราอยากรู้ค่ะว่าที่เราตัดสินใจทำงานต่อที่ กทม. ไม่ยอมกลับบ้านแบบนี้เราเป็นลูกที่ไม่ดีมั้ยคะ 🥺 ตอนเราทำงานเดิมเราไม่เคยไม่กลับบ้านเลยนะคะ ไม่เคยลืมพ่อแม่ ถ้าได้หยุดยาว 5 วันขึ้นไป เราก็กลับบ้านตลอด แต่อาจไม่บ่อยมากเพราะงานที่ทำ มันหยุดไม่ตายตัวค่ะ เราคิดหนักมากว่าจะไปทางไหนดี ลึกๆก็กลัวพ่อแม่โกรธ น้อยใจ เสียใจที่เราไม่กลับไป แต่เราก็อยากเลือกสิ่งที่ตัวเองอยากทำบ้าง เพราะที่ผ่านมาเราเชื่อฟังและทำตามที่พ่อแม่พูดมาตลอด ชีวิตนี้เราอยากเลือกอะไรเองได้บ้างค่ะ แต่เราก็กลัวมากเหมือนกัน 🥹
ขอคำปรึกษาและคำแนะนำจากทุกคนที่ผ่านเข้ามาอ่านด้วยนะคะ ขอบคุณมากๆค่ะ 🙏🏻
เราเป็นลูกที่ไม่ดีหรือเปล่าคะ ?
เราเป็นเด็กผู้หญิงคนนึงที่มาจากต่างจังหวัด จบม.6 เข้ามาเรียน ทำงานและใช้ชีวิตที่ กทม. ตอนนี้ก็เข้าปีที่ 8 แล้วค่ะ เข้ามาตั้งแต่อายุ 18 จนตอนนี้จะ 26 แล้ว
แรกเริ่มตอนจบ ม. 6 สอบติดครูที่ราชภัฎจังหวัดใกล้ๆ เสียค่าเทอม จองหออะไรหมดแล้ว แต่ไม่ได้ไปเรียนเพราะที่บ้านอยากให้เข้ามาเรียนผู้ช่วยพยาบาลที่ กทม. เพราะเห็นญาติข้างบ้านมาเรียนและทำงานที่นี่แล้วรายได้ดี โอเคค่ะ เราก็มาตามที่เขาต้องการ มาเรียนและทำงานที่ รพ.แห่งหนึ่งจนครบ 6 ปีและปัจจุบันย้ายมาทำอีก รพ. และกำลังจะออกสิ้นเดือนนี้
ปัญหาคือแม่อยากให้เรากลับไปอยู่ต่างจังหวัดค่ะ ตอนแรกเราว่าจะกลับไปค้าขายที่บ้าน แต่พอมีปัญหาเรื่องที่ทำงาน ซึ่งเงินจะออก 2 เดือน 1 ครั้ง ทำให้เราไม่มีเงินเก็บเลย ยอดเงินตอนนี้ก็ยังคงติดลบอยู่เพราะมีหนี้และค่าใช้จ่ายเยอะพอสมควรในแต่ละเดือน เราเลยไม่อยากกลับไปเป็นภาระพ่อแม่ เพราะลองคำนวณดูแล้วถ้ากลับไปนอกจากเงินจะไม่พอใช้จ่ายแล้วบางทีอาจจะต้องรบกวนพ่อแม่อีกด้วยเลยตัดสินใจคุยกับแม่ว่าขออยู่ กทม. ต่อก่อน ขอหางานอย่างอื่นทำก่อน ถ้าหากตั้งตัวได้ เคลียร์หนี้หมด มีเงินเก็บอีกหน่อย จะกลับไป แรกๆแม่ดูเข้าใจนะคะ แต่พอพักหลังเวลาโทรไปคุยกับแม่ แม่กลับต่อว่าเราสารพัด ทั้งเรื่องเงิน ทั้งเรื่องไม่ยอมกลับบ้าน หาว่าเราห่วงแฟนมากกว่าตัวเองบ้าง หาว่าเราไม่รักตัวเองบ้าง หนักสุดคือ คิดว่าเราไม่รัก ไม่อยากกลับไปดูแลค่ะ 🥹 แต่เราอธิบายเหตุผลมาตลอด จนเราเหนื่อย ไม่อยากติดต่อที่บ้านเลย แต่ก็สงสารแม่เพราะปกติถ้าว่างเราจะโทรไปคุยเล่นกับแกตลอด แทบจะทุกวันก็ว่าได้ แต่พักหลังไม่ค่อยอยากโทรไปค่ะ แทบอยากหายไปเลย เพราะยิ่งคุยยิ่งเครียดค่ะ ลำพังเหนื่อยงานอยู่แล้ว โทรไปก็อยากได้ยินสิ่งที่สบายใจ มีความสุขกันทั้งคนโทรและคนปลายสาย แต่ก็นั่นแหละค่ะทำอะไรไม่ได้เลย เครียดไปเขาก็ไม่ได้มารับรู้อะไรเลย ..
อีกเรื่องคือเรายังไม่ได้แต่งงานกับแฟนนะคะ ตอนอยู่รพ. เดิม 1 ปีก่อนออกเราย้ายมาอยู่กับแฟนค่ะ ที่บ้านมีแค่พี่คนกลางที่รับรู้ตั้งแต่แรก และ3 เดือนก่อนเราย้ายที่ทำงานแม่ก็รับรู้ตามมาค่ะ (เราตัดสินใจบอกเอง) ที่บ้านเราค่อนข้างหัวโบราณมาก ถ้าพ่อกับพี่ชายคนโตเรารู้ว่าเราอยู่ก่อนแต่ง .. เราตายแน่ค่ะ แต่เราก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว นอกจากอยู่กันไปเรื่อยๆ จนกว่าจะพร้อมแต่งงานมีครอบครัว
- ตอนอยู่กับแฟน เรากับแฟนทำงานคนละที่ คนละเวลา เจอกันแค่ตอนนอน บางวันถ้าเราเวรดึกคือแทบไม่ได้เจอเลย ได้ใช้ชีวิตด้วยกันแค่วันที่หยุดตรงกัน ซึ่งจะตรงกันแค่บางเดือนค่ะ ซึ่งแฟนหยุดอาทิตย์ละวัน และวันหยุดไม่แน่นอน
- แฟนเคยเจอพ่อแม่ พี่ชายคนกลาง 1 ครั้งตั้งแต่คบกันมาค่ะ (คบกันจะ2ปีแล้ว) เนื่องจากบ้านเราค่อนข้างไกล อยู่เหนือสุดเลย และแฟนทำงานโรงแรม ขอวันหยุดยากและบางทีก็หยุดไม่ตรงกัน เลยไม่ได้ไปบ้านเราอีกค่ะ
ปัญหาคือเราอยากรู้ค่ะว่าที่เราตัดสินใจทำงานต่อที่ กทม. ไม่ยอมกลับบ้านแบบนี้เราเป็นลูกที่ไม่ดีมั้ยคะ 🥺 ตอนเราทำงานเดิมเราไม่เคยไม่กลับบ้านเลยนะคะ ไม่เคยลืมพ่อแม่ ถ้าได้หยุดยาว 5 วันขึ้นไป เราก็กลับบ้านตลอด แต่อาจไม่บ่อยมากเพราะงานที่ทำ มันหยุดไม่ตายตัวค่ะ เราคิดหนักมากว่าจะไปทางไหนดี ลึกๆก็กลัวพ่อแม่โกรธ น้อยใจ เสียใจที่เราไม่กลับไป แต่เราก็อยากเลือกสิ่งที่ตัวเองอยากทำบ้าง เพราะที่ผ่านมาเราเชื่อฟังและทำตามที่พ่อแม่พูดมาตลอด ชีวิตนี้เราอยากเลือกอะไรเองได้บ้างค่ะ แต่เราก็กลัวมากเหมือนกัน 🥹
ขอคำปรึกษาและคำแนะนำจากทุกคนที่ผ่านเข้ามาอ่านด้วยนะคะ ขอบคุณมากๆค่ะ 🙏🏻