คือห้องเรามีเด็กใหม่ย้ายมาแล้วตอนแรกเขาเข้ากับใครไม่ค่อยได้เลยอ่ะค่ะ(เป็นเรื่องปกติของคนที่มาใหม่)ช่วงแรกๆสต.เราก็เข้ากับใครยากเหมือนกันค่ะจะเปิดใจให้คนใหม่ยากเป็นปีได้เลยแล้วเด็กใหม่อ่ะก็เข้าหาเรานะคะแต่เรารู้สึกว่าเราไม่อยากเข้าหาเขาไม่ใช่ว่าไม่ชอบหรืออะไรนะแค่รู้สึกว่าเราสมควรที่จะอยู่คนเดียวมากกว่าเลยพยายามปลีกตัวแต่เขาก็เข้าหาตลอดเราไม่เคยมีเพื่อนแบบนี้เพื่อนที่นึกถึงเราตลอดเวลาเราเดินคนเดียวเขาจะมาเดินด้วยค่ะเวลาเราหายก็จะถามว่าไปไหนมาเวลาเราอยากกินอะไรเขาจะตามใจตลอดพาไปซื้อส่วนเราก็จะตามเขานะถามว่าอยากกินไรไหมเดี๋ยวพาไปซื้อรู้จักกันได้ไม่นานค่ะแต่เราพยายามที่จะปลีกตัวและเมินแต่เราทำไม่ได้อ่ะเพราะเราเข้าใจว่าถูกเมินมันเป็นยังไงเลยพยายามกันเขาออกไปจากเราให้ไปอยู่กับเพื่อนในห้องแทนที่เขาก็ค่อนข้างจะสนิทอ่ะค่ะเราทำแบบนั้นตลอดเราจะชอบให้เขาชวนเพื่อนคนนั้นแทนเราเรารู้สึกแปลกๆที่เขาทำดีกับเราอ่ะค่ะเพราะเราก็มีอดีตที่ไม่ค่อยดีด้วยเลยไม่อยากให้คนแบบเขาเข้ามาในวงจรของเราเพราะรู้สึกผิดต่อเขามากช่วงนี้เป็นช่วงที่เราพยายามกันเขาให้ไปอยู่กับเพื่อนที่เขาค่อนข้างสนิทแทนเราค่ะส่วนเราปลีกไปอยู่คนเดียวเรารู้ว่าทำแบบนี้มันแย่มากแต่เราคิดแล้วค่ะว่าเราขออยู่คนเดียว เราคิดทบทวนทุกวันเลยค่ะจนตอนนี้รู้สึกแล้วว่าเราต้องกันเขาออกให้ได้
เราผิดไหม