เหตุการณ์ที่ติดอยู่ในใจ

สวัสดีค่ะวันนี้เราจะมาเล่าเรียนหนึ่งที่เกิดขึ้นตอนที่เราเรียนมหาวิทยาลัยตอนปี3เทอม2ค่ะ คือว่าอจ.ผู้ชายคนหนึ่งเขาให้เราไปปริ้นแบบประเมินเพื่อไปให้เขาดูว่าถูกหรือเปล่าซึ่งงานนี้ทำเป็นคู่หรือคนเดียวก็ได้แต่เราทำคนเดียวแล้วเราก็เอาไปให้อจ.ดูอจ.จะเรียกตามเลขที่พอถึงคิวเราก็ให้ดูตามปกติแต่พออจ.ดูเสร็จเราก็บอกว่าขอบคุณค่ะแต่อจ.กลับพูดเราว่าที่บ้านไม่สอนที่โรงเรียนไม่สอนหรอครับเราก็งงว่าเราทำอะไรผิดหรือเปล่าแต่เราก็ยกมือไหว้แล้วบอกขอบคุณค่ะอีกครั้งคือแบบว่าเราผิดมากหรอที่เราไม่ได้ยกมือไหว้ตั้งแต่แรกแต่บอกขอบคุณค่ะแล้วคือเราไม่มีมารยาทขนาดนั้นเลยหรอถึงพูดว่าที่บ้านไม่สอนหรอครับ ซึ่งมันติดอยู่ในใจเรามากเพราะไม่เคยมีใครที่เคยพูดแบบนี้มาก่อนทำให้วันนั้นเราไม่ยิ้มไม่พูดกับใครเลยพอเรียนเสร็จก็กลับหอมาร้องไห้คือมันเศร้าไปเลย
ซึ่งคนอื่นในห้องก็โดนแบบนี้ด้วยบางคนอจ.เขาพูดด้วยนานมาก ทำให้เรารู้ว่าทำไมนักศึกษาบางคนถึงเครียดแล้วลาออกบางทีก็ไม่ใช่เพราะเนื้อหาที่เรียนแต่อจ.บางคนก็ชอบพูดแบบทำให้นักศึกษาเจ็บไม่มีกำลังใจที่จะเรียนเนื้อหาการเรียนพอทนได้แต่กับอจ.มันเป็นคำพูดที่เขาก็ผ่านชีวิตมามากกว่าเราแต่เขากลับเลือกใช้คำแบบนี้ถ้าเขาพูดแบบสอนก็ว่าไปอย่าง

(ถ้าใครที่ผ่านมาเห็นกระทู้นี้บางคนอาจจะพูดว่าแค่นี้ก็น้อยใจเสียใจเราจะบอกว่าแค่นี้ของบางคนไม่เหมือนกันเพราะนี้มันคือความรู้สึกของเรา)