ชีวิตช่วงวัย30

สวัสดี...เราเคยมีช่วงชีวิตที่มีความสุขมากๆช่วงหนึ่งแต่ตอนนี้เรารู้สึกว่าไม่อยากที่จะดำเนินชีวิตต่อเพราะเราคิดว่าการดำเนินชีวิตของเราตอนนี้ค่อนข้างที่จะไม่มีความสุขเลยเพราะปัจจัยหลายๆด้านไม่ว่าจะเรื่องงานหรือเรื่องความรักก็ตามเราเคยคิดนะถึงแม้ว่าตอนนี้จะแย่ขนาดไหนเราก็จะไม่ท้อเลยแต่อยู่ดีๆทุกอย่างมันจบลงก็ตอนที่เราโดนนอกใจนอกกายทุกอย่างของเราที่มันเคยสวยงามมันถูกทำลายลงไปทั้งหมดโลกที่เคยเป็นสีชมพูทุกวันนี้เรามองชีวิตไม่สวยงามอีกต่อไปแต่แล้วเราก็แพ้ตัวเองโดยการที่ให้อภัยคนนั้นกลับเข้ามาในชีวิตแต่มันก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปเราให้อภัยมาหลายครั้งจนเกิดความชินและชาไปแล้วจนตอนนี้การดำเนินชีวิตของเราเหมือนแค่ทำงานนอนกินใช้ชีวิตแบบไร้สีสันไม่อยากที่จะมีส่วนร่วมทำกิจกรรมใดๆกับคนเดิมๆแต่เราเคยบอกเลิกไปหลายครั้งแต่คนนั้นเค้าก็ไม่ออกไปจากชีวิตเราสักทีจนกระทั่งตอนนี้ความรู้สึกของเราเหมือนไม่มีอะไรสักอย่างรู้สึกเคว้งๆเหมือนไปต่อยังไงหรือทำอะไรกับชีวิตดีสภาวะที่อยู่ก็ได้หรือจากไปก็ไม่เสียใจอีกต่อไปแล้วพอบอกเลิกไปก็บอกว่าเราผิดอีกเราก็เลยอยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆโดยไม่รู้ว่าเราผิดอะไร เราเป็นคนโง่เนอะ โง่ที่ไม่รักตัวเอง และโง่ที่เป็นแบบนี้ บางทีก็ไม่อยากอยู่อีกต่อไป ถ้าไม่มี พ่อ แม่ ป้า เราคิดว่าเราคงตายไปแล้ว